Hier waakt de leeuw
Door engelen bewaard

Zilvermeeuw puber

Op de onvoorspelbare wind van het petitio principii vliegt deze zeldzame Tu Quoquemeeuw cirkels redenerend en wensdenkend boven een weiland vol stromannen en vogelverschrikkers, terwijl in de verte zonder generaliserend bewijs uit het ongerijmde een zee vol rode haringen langzaam achter de denkhorizon verdwijnt.

Op het hellende vlak van de thermiek probeert deze sequiture non van de hemel op sofistische wijze haar magische denktrant volgens de paradoxale inversietheorie te ontdoen van de irrelevante personalisatie dat zij op weg is om een laatste patat van Ad Hominem te gaan incasseren.

Vol emotie strijkt zij neer en redeneert drog dat jij- en andere bakken vol persoonlijke voornaamwoorden wel het laatste is waar ze op zit te wachten. Zich tranentrekkend beroepend op een argumentum ad misericordiam krijst zij luidkeels naar de hemel. Op een veilige afstand wordt zij met glazig wordende ogen gadegeslagen door Quickstaartjes En Dergelijke.

Gelukkig maar dat er nog geen Bulverisme of Ipsodixitisme is uitgebroken anders hadden we ongetwijfeld dit vredige tafereeltje in onze mooie natuur moeten missen. En daar hoeft geen enkele discussie over gevoerd te worden lijkt mij.

Kwikstaartje

Valkenier in Middeleeuwse klederdracht
Koppige slechtvalk

Iets met ballen en rode schoentjes en meer van die dingen

Deze twee foto’s heb ik geschoten in het vijftiende eeuwse kasteel La Roche Jagu dat staat in Ploëzal, Bretagne. Tot mijn grote verbazing hadden de meeste authentieke elementen, zoals meubilair en ornamenten, plaats moeten maken voor een expositie over licht en kleur. Vreemd genoeg was men daarbij één essentieel onderdeel vergeten, te weten een goede belichting van de uitgestalde objecten.

Daarbij kwam ook nog dat het verboden was om een flitser te gebruiken in het hele kasteel terwijl er alleen op de tweede verdieping in een hoekje enkele schilderijen hingen. Het werd dus schieten met lange sluitertijden uit de hand of, zoals dat het geval was met de onderste foto, gebruikmakend van een losstaand tamelijk amorf object dat ongetwijfeld ook tot het openbare kunstbezit behoorde.

Gecharmeerd van de uitgestalde rode kubussen ben ik zeker niet en van het originele interieur, waar ik voor kwam, heb ik dus nagenoeg niets kunnen zien. Ergens bespeur ik wel een analogie met het VKblog. Ook daarvan staan de muren nog min of meer overeind maar het interieur is in een later stadium op uiterst amateuristische wijze opnieuw ingevuld. En net zoals dat met de entree van La Roche Jagu het geval was, is de inlogprocedure om toegang te krijgen tot dit platform ook zo lek als een mandje.

Door ghost and red dice

Daar kan een kruisspin nog een puntje aan zuigen (klik op foto voor het nummer 'Maneater' van Hall & Oates)
In de aanval? (klik op foto voor informatie over de tijgerspin)
Het ingepaktje mannetje mag mee op stap
Look into her face

Denivellering
Afbraak van sociale voorzieningen
Effecten van de toenemende marktwerking in de gezondheidszorg

Aankondiger met trommel
Zwarte gezanten des Doods?

Stroperig vloeit de watergeest over de dam...
...om loom weg te sterven in de verte

Vrouw met kinderwagen op het strand van Ploumenac'h

Toen ik deze vrouw met kinderwagen zag vroeg ik me allerlei dingen af. Was zij naar het strand gegaan om het kind te plezieren of juist haarzelf? Was het een routine omdat beide ouders van het kind aan het werk waren? En had haar man geen zin om mee te gaan of was hij overleden?

Vragen waar ik waarschijnlijk nimmer een antwoord op zal krijgen. Toch is het leuk om voor jezelf dit soort vragen te stellen. Iemand anders kan dat natuurlijk ook bij het zien van deze foto. En daar heeft hij deze honderd woorden eigenlijk helemaal niet voor nodig.

Ha, eindelijk weer eens een aanbevelenswaardig macrootje (klik op de foto voor een beschrijving van het bloempje)

Een 'Beeldsprekertje' dat staat in het centrum van Pontrieux, Bretagne

Wat zou Roger Dean hiervan vinden? (klik op de foto voor het nummer 'Close to the Edge' van Yes)