Zou het hem smaken?

De laatste echo van de lachsalvo’s van het kersverse hahabinet in de Tweede Kamer was nog niet weggestorven toen opperclown Rutte naar Brussel vertrok om, te midden van zijn Europese vrinden, ons nog verder uit te kleden. Dat uiteraard onder het genot van een copieuze maaltijd die all-in per couvert wellicht meer gekost heeft dan een week hard werken Jan Modaal ooit zal opleveren.

Bepaald geen stimulerend voorbeeld voor allen die binnenkort de broekriem stevig dienen aan te halen – of erger – ten faveure van de kleine groep rijker wordende rijken die hun vingers aflikken tijdens het lezen van het ongeveer 400 bladzijden tellende rechtse bijbeltje van hakkelaar Bosma. Voor de fractiesecretaris van de PVV zal er waarschijnlijk geen oudejaarsconference in zitten gezien zijn droef stemmende en armetierige cabaretvoorstelling tijdens enkele Kamerdebatten.

Het zal de man op de foto waarschijnlijk allemaal een rotzorg zijn omdat hij die misschien al genoeg heeft. Aangezien binnenkort zijn persoonsgebonden budget gereduceerd wordt tot het rugzakje dat hij draagt geniet hij, nu het nog kan, van een eenvoudig broodje op de natgeregende straat in de kou. Een schril contrast natuurlijk met Rutte en zijn even machtsgeile EU kompanen die zitten te schransen in een chic restaurant.

Van één ding zal de man gelukkig geen last hebben als schraalhans keukenmeester wordt: een schouderfractuur ontstaan door de vele joviale klappen die in de parlementaire gedoogzone de ouwe-jongens-krentenbrood eensgezindheid dienen te illustreren. En dat is maar goed ook, want zijn ziektekostenverzekering zal de man waarschijnlijk niet eens meer kunnen betalen.

Het blijft lachen met die jongens in Den Haag. Je zou er bijna coulrofobie van krijgen.

Franse palfrenier met Zweeds paspoort kijkt naar de weg terwijl haar passagiers naar rechts wegkijken

Foto genomen tegen het vallen van de schemering

Wat betreft de benodigde fotografische techniek is het maken van een foto van een tandheugel van een sluisdeur makkelijker dan bijvoorbeeld van een vliegende zwaluw. Maar ieder voordeel heeft zijn nadeel, want voor een mooie compositie komt er bij zo’n statisch onderwerp juist veel meer kijken.

Twee pogingen, waarbij de eerste foto is genomen tijdens het vallen van de schemering en de tweede op een zonnige namiddag. De onderste foto staat in wezen los van de twee compositorische experimenten maar laat zien met wat voor draaimechaniek men de ijzeren getande stang, waar aan de onderzijde een sluisdeur aan bevestigd is, naar boven of beneden kan worden bewogen.

Dezelfde stang geschoten op een zonnige namiddag
Tandheugel mechaniek om de sluisdeur te openen of te sluiten

Säkerhets tändstickor

Niet altijd gehinderd door kennis van zaken kan een doorsnee blogger zo een paar vliegende kolibrietjes fotograferen in zijn of haar achtertuin. Nu kan men daar altijd wel een mening over hebben, maar het blijft een feit dat Meneer Opinie,  ongetwijfeld lieftallig geassisteerd door Mevrouw Opinie die als fotografencaddie voor de gebruikelijke attributen mocht zorgen, een paar fraaie platen heeft weten te schieten.

Als mijn broertje die foto’s ziet zal dat bij hem zeer waarschijnlijk een traumatische herinnering oproepen aan zijn vakantie in Zuid-Amerika waar hij gedurende enkele weken tevergeefs heeft geprobeerd om een van die ontiegelijk wapperende klotevogels – excuus, dit zijn letterlijk zijn geëmotioneerde woorden –  digitaal probeerde neer te halen.

Misschien had mijn broer thuis eerst moeten gaan oefenen op een zwaluw op een luciferdoosje. Als fotograaf hoef je dan geen schwalbe te maken om zo’n simpel schot voor open doel te mogen verzilveren. Mij lukte het in elk geval met gemak. Wat echter minder eenvoudig gaat is een vliegende zwaluw in het echt te schieten en wel zodanig dat zo’n vliegensvlug vogeltje meer voorstelt dan een donker 10x15px onscherp vlekje in het zwerk.

In Bretagne heb ik het uiteindelijk één keer min of meer voor elkaar gekregen zoals je hieronder kunt zien. Net zoals dat het geval is met Meneer Opinie’s kolibrietjes is ook deze foto van een over het maailveld scherende zwaluw een stevige crop. En niet gehinderd door enige kennis van zaken zoals vogelvliegbewegingen in het algemeen – en die van zwaluwen in het bijzonder – heb ik toen proberen mee te bewegen met de camera met daarop het 70-200mm glaswerk.

Over de scherpte van de foto kunnen de meningen verdeeld zijn, maar toch vind ik het wel aardig om meer te laten zien dan een zwartwitte zwaluw afgedrukt op een klassiek ogend doosje säkerhets tändstickor boven het maaiveld van mijn bureau.

Zwaluwtje scherend boven het maaiveld

Een beetje door de knieën is al voldoende

Onlangs vroeg 100_Woorden zich af hoe moeilijk het kan zijn om paddenstoelen te fotograferen zodat je iets meer te zien krijgt dan een bleek bijna amorf paddenkrukje in een schier peilloze diepte vol bosgrond. Ik kreeg bij het lezen van zijn honderd woorden de indruk dat het grootste knelpunt het door de knietjes gaan was en de vuile broek die onvermijdelijk gepaard gaat met zulke lichamelijke activiteiten. Grappig dat zelfs een groot Delfts objectief kokervisionair soms last kan hebben van zulke kleine menselijke ongemakken.

Gelukkig is de collegialiteit onder de VKblog fotografen alleszins prijzenswaardig te noemen. Binnen een dag tijd was 100W’s reactiedraad gevuld met vele nuttige tips. Wat mij echter bevreemdde was dat de Gouden Tip ontbrak om zonder al te veel fysieke inspanning een paddenstoel strak voor de (macro) lens te kunnen krijgen.

Zoals jullie ongetwijfeld weten is Vrouwe Ivy al een tijdje aan het stoeien met haar Canon 500D. Aangezien zij het vertikt om de bijgeleverde handleiding te lezen – en terecht natuurlijk, aan zo’n halsstarrige insteek herken je direct het grote talent – beschouwt ze het aanpalende Glaswerk als een on-line raadpleegbare vraagbaak. Als tegenprestatie sjouwt zij tijdens een gezamenlijke wandeling niet alleen haar camera maar ook een  schop, een opklapbaar tafeltje, een vouwstoel en een rugzak met proviand met zich mee. Ik draag uiteraard zelf mijn 50D en de paraattas met glaswerk en kleine accessoires.

Wanneer we in het bos een paddenstoel tegenkomen die de moeite van het schieten waard is zet zij het tafeltje neer, klapt de stoel open en steekt de zwam voorzichtig met de spade uit de grond. Dat laatste uiteraard zonder al te veel van het langdradige mycelium te beschadigen want een béétje natuurvriendelijk dient het fotograferen wel te blijven.

Nadat zij de paddestoel met ondergrond decoratief op het tafeltje heeft gedrapeerd neem ik plaats in de stoel en maak een paar foto’s. Indien nodig draait zij de tafel voor een beter perspectief of licht het een en ander bij met twee studiolampen die aangesloten zijn op een auto-accu die ze ook heeft meegenomen. En zeker, na de fotosessie stopt ze de zwam of boleet liefdevol terug in de aarde terwijl ik in de stoel zit bij te komen van de zware arbeid.

Voor ons beiden is dit een relationele en fotografische win-win situatie aangezien Ivy spelenderwijs haar camera beter leert kennen en al doende het echte veldwerk van de fotograaf onder de knie krijgt en ik zonder spierpijn met een aantal platen en een schone broek thuiskom.

Vandaag dus alweer een paar paddenstoelen – het VKblog barst er van – maar de zwammen die je in dit blogje ziet zijn dus op een comfortabele  wijze geschoten. Één concessie heb ik wel moeten doen: Ivy stond er op dat er een welhaast  klassieke foto van een vliegenzwam in mijn bijdrage zou moeten komen te staan.

Hieronder staat ie. Waarbij ik me hartgrondig afvraag of 100W daartoe ook bereid zal zijn mocht hij mevrouw 100 ooit zo gek krijgen om als fotografencaddie dienst te gaan doen.

Klassieke vliegenzwam
Vieze mannenboleet
Bruine eikelschorsdopzwammen
Gewone scheurhoed
Licheezwam

Ook geesten werken mee

In weg werk van Ivy kun je lezen dat er bij ons dit weekend ‘s nachts stevig aan de weg getimmerd wordt. Het komt de nachtrust zeker niet ten goede maar zoals je in haar blog kunt zien levert het zeker aardige foto’s op.

Ik ben gisteravond natuurlijk even met haar meegelopen naar het kruispunt en heb en passant in de stromende regen na lange tijd weer eens een paar HDR kiekjes getrokken. Op het VKblog formaat komen de plaatjes niet volledig tot hun recht maar ik wil ze jullie toch niet onthouden.

Onderaan in dit blogje staat een gewone foto met een sluitertijd van vier seconden. Ik stond er vannacht van te kijken dat het bandje, dat in de kroeg op de hoek stond te spelen, er met zo’n lange belichtingstijd nog zo goed herkenbaar op staat.

Een paar simpele nachtkiekjes zonder tweede laag of diepzinnige boodschap.  Voor de rest laat ik, bepaald niet uitgeslapen, de beelden maar voor zichzelf spreken.

Overzichtskiekje
Mannen en machines van Freesmij
And the music plays on

Zoon die aan de rand van een vijver staat

Naar aanleiding van de suggesties gedaan door Svara, StadsfotograafVelsen en Vogel-vrij – waarvoor mijn dank –  heb ik de foto die hier eerst stond 180 graden gedraaid en daarvan een crop gemaakt. Het  meer aansprekende resultaat zie je hierboven. Als je op de afbeelding klikt krijg je de oorspronkelijke foto te zien.

Uit naam van wie?

Hoeveel doden zullen er in de loop der tijd gevallen zijn voor hem? Of uit naam van een van de andere goden die volgens de volgelingen de enige Ware is die het knechten en vermoorden van andersdenkenden rechtvaardigt?

Het was een gedachte die bij me opkwam toen ik in de Cathédrale Saint Pugdual in Treguier onderstaande marmeren plaquette zag waarin de namen gegraveerd staan van soldaten die zijn omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Gevallen voor God en Vaderland zoals men dat vergoelijkend noemt. 

Of zou het zo zijn dat deze mannen en vrouwen gestorven zijn voor kapitaal, macht, ideologie en geloof? Wat het antwoord ook is, voor de gesneuvelden van de oorlog uit 1914 – 1918 en talloze andere vermoorden in de menselijke geschiedenis resteert hooguit een kruis van eer of een naam gebeiteld in koud steen.

Misschien was het rechtvaardiger geweest als de namen van alle meedogenloze kapitalisten, machtsgeile heersers, fundamentalistische ideologen en religieuzen, die uit naam van het Goede dood en verderf zaaien onder de anderen, op die plaat donkergrijs marmer zouden hebben gestaan.

Plaquette met namen van gesneuvelden in de oorlogsperiode 1914-1918

Ieder stampertje zoekt zijn eigen weg

Ieder zal er het zijne van denken, maar hoe je het wendt of keert,  met het vertrek van kapitein Ina Dijstelberge met in haar OBA kielzog een aantal andere bloggers gaat er zeker een stukje diversiteit op het VKblog verloren. Jammer, maar soms lopen de zaken nou eenmaal anders dan je eigenlijk zou willen.

Bij deze voor Ina en haar onafhankelijken een bloemetje, een vurige herfstaster, waarvan de felgele stampertjes ook in alle richtingen lijken uit te vliegen vanuit het hart van de bloem waarin ze ooit allemaal begonnen zijn.

Het ga jullie goed!

Vergezicht vanuit Trestraou nabij Perros-Guirec

Je zou dit tableau kunnen beschouwen als een beknopte handleiding die uitlegt wat je in de verte ziet. De kaart doet me een beetje denken aan het schermpje van een TomTom dat laat zien waar je bent en aangeeft waar je naartoe moet rijden.

Deze foto is genomen bij het uitkijkpunt van Trestraou, een stipje op de landkaart dat in de in buurt ligt van de mondaine badplaats Perros-Guirec in Bretagne. Het was nog een hele toer om deze plaat  te kunnen fotograferen zonder mensen in beeld omdat er busladingen toeristen voor een vluchtige blik bij dit uitkijkpunt werden geloosd.

Om jullie een lange rit -al dan niet met behulp van een navigatiesysteem – naar Trestraou te besparen om dit panorama te kunnen aanschouwen heb ik deze keer de foto op groot formaat op de VK server geparkeerd. Als je  de  kleine moeite wilt nemen om op de foto te klikken krijg je pas goed te zien waar je naar zit te kijken.

Vleermuis bij de schoorsteen

Het zal je maar gebeuren dat je net als Oliphant onverhoeds een vleermuis in je slaapkamer tegenkomt.  Ik schreef onder zijn bijdrage dat het bijna ondoenlijk is om onder normale omstandigheden vleermuizen te kunnen schieten. En al zeker niet als de nacht gevallen is en je geen flauw benul hebt waar precies zo’n vleer boven je hoofd voorbij komt zwadderen in het donkere zwerk.

Natuurlijk kon ik het tijdens onze vakantie in Bretagne niet laten om bij de oude watermolen een paar schietkansen in het duister te wagen. Na een paar avonden het vlieggedrag van de vleermuizen gevolgd te hebben wist ik waar ze na hun jacht op insekten boven het riviertje de Trieux naartoe vlogen: de schoorsteen van het de watermolen.

Subliem zijn de foto’s bepaald niet te noemen, het zijn ook stuk voor stuk stevige crops, maar ik vind het toch de moeite waard om ze te laten zien. Al is het maar om jullie gerust te stellen dat wij in onze slaapkamer geen last van vleermuizenissen hadden.

Het zou Batman kunnen zijn
Alsof je een UFO ziet
Kop of kont?

Grafische kaart (320x256 px) van een RamTek kleurenmonitor uit de tachtiger jaren

Zeer waarschijnlijk zal Zich van Verre bij het zien van deze foto reageren met “Kijk, een printplaat met zonnevlekken”. En dan heeft ie helemaal gelijk want veel meer dan een rechttoe rechtaan registratie van een uit de jaren tachtig stammende grafische geheugenkaart is de foto in wezen ook niet.

In de vorige eeuw zaten zulke kaarten ter grootte van een  langspeelplaathoes in geavanceerde apparaten die gebruikt werden in onderzoekslaboratoria en ziekenhuizen. Op de printplaat kan een afbeelding van 320×256 pixels opgeslagen worden. Dat is ongeveer een kwart van bovenstaande foto op VKblog formaat. Daarom werden er  zestien van zulke kaarten gebruikt zodat er een afbeelding van 1280×1024 pixels op de bijgeleverde beeldbuis getoond kon worden. De prijs was er dan ook naar: je werd de eigenaar van zo’n koelkastgroot kijkapparaat als je er ruwweg zo’n 50.000 Hollandse florijnen voor neertelde.

En zelfs voor dat bedrag was het nog armoe troef omdat er maar 256 kleuren tegelijkertijd weergegeven konden worden. Voor de huidige generatie computers zijn dat er – met een 32-bits grafische kaart – in theorie maar liefst 4.294.967.296. Hoewel ik me afvraag of die overdaad werkelijk nodig is omdat het menselijk oog hooguit tien miljoen kleuren kan waarnemen. Bovendien wordt er de laatste tijd extreem vaak over nog  slechts een paar (on)mogelijke kleuren gesproken. Doch dat terzijde.

Een stokoude printplaat met zonnevlekken dus, het is niet anders. Met hieronder een paar close-ups, waarvan de onderste foto laat zien dat de tijd in meerdere opzichten bepaald niet heeft stilgestaan.

Meerderheid of minderheid?
Roestige voetjes