Colourful memory

[40]

Grafische kaart (320x256 px) van een RamTek kleurenmonitor uit de tachtiger jaren

Zeer waarschijnlijk zal Zich van Verre bij het zien van deze foto reageren met “Kijk, een printplaat met zonnevlekken”. En dan heeft ie helemaal gelijk want veel meer dan een rechttoe rechtaan registratie van een uit de jaren tachtig stammende grafische geheugenkaart is de foto in wezen ook niet.

In de vorige eeuw zaten zulke kaarten ter grootte van een  langspeelplaathoes in geavanceerde apparaten die gebruikt werden in onderzoekslaboratoria en ziekenhuizen. Op de printplaat kan een afbeelding van 320×256 pixels opgeslagen worden. Dat is ongeveer een kwart van bovenstaande foto op VKblog formaat. Daarom werden er  zestien van zulke kaarten gebruikt zodat er een afbeelding van 1280×1024 pixels op de bijgeleverde beeldbuis getoond kon worden. De prijs was er dan ook naar: je werd de eigenaar van zo’n koelkastgroot kijkapparaat als je er ruwweg zo’n 50.000 Hollandse florijnen voor neertelde.

En zelfs voor dat bedrag was het nog armoe troef omdat er maar 256 kleuren tegelijkertijd weergegeven konden worden. Voor de huidige generatie computers zijn dat er – met een 32-bits grafische kaart – in theorie maar liefst 4.294.967.296. Hoewel ik me afvraag of die overdaad werkelijk nodig is omdat het menselijk oog hooguit tien miljoen kleuren kan waarnemen. Bovendien wordt er de laatste tijd extreem vaak over nog  slechts een paar (on)mogelijke kleuren gesproken. Doch dat terzijde.

Een stokoude printplaat met zonnevlekken dus, het is niet anders. Met hieronder een paar close-ups, waarvan de onderste foto laat zien dat de tijd in meerdere opzichten bepaald niet heeft stilgestaan.

Meerderheid of minderheid?
Roestige voetjes

40 reacties op “Colourful memory”

  • renelouman zegt:

    Avatar van renelouman
    Ja wat is het hard gegaan. En ik verheug me nog dagelijks over elke pixel die je in miljoenenvoud min of meer gratis op je scherm kan toveren.

  • Me.myself.and.i zegt:

    Avatar van Me.myself.and.i
    Ik was al trots op m’n Atari 1040ST, in dier voege……

  • lebonton zegt:

    Avatar van lebonton
    wat mooi, die voetjes aan het eind.
    alsof er mannetjes op een bankje zitten.

  • Grutte Pier zegt:

    Avatar van Grutte Pier
    4.294.967.296…. ?!

    In theorie, technisch mogelijk…. verklaar….

    En die ene chip zat porno te kijken, da’s duidelijk…. ;-)

  • Grutte Pier zegt:

    Avatar van Grutte Pier
    Ah, ik begrijp je redenatie. Dit is uit 2004:

    32-bits zou theoretisch dus 4,3 miljard kleuren moeten zijn (4.294.967.296). Bij deze grote getallen zul je voor optimaal profijt van de mogelijkheden tevens hoge eisen moeten stellen aan de monitor.

    Intussen zitten we al op 64-bits, en soms op 128-bits, en we gaan verder…. dus theoretisch…

    Derhalve: http://www.worldlingo.com/ma/enwiki/nl/Power_of_two

    Niet zo slecht voor een Gamma, lijkt me zo… ;-)

  • Grutte Pier zegt:

    Avatar van Grutte Pier
    Maar goed…. wat is hierin daadwerkelijk op de markt. Ik ken alleen Silicon Graphics hierin (via vriend die in de biochemie zit).

    Beyond truecolor

    While some high-end graphics workstation systems and the accessories marketed toward use with such systems, as from SGI, have always used more than 8 bits per channel, such as 12 or 16 (36-bit or 48-bit color), such color depths have only worked their way into the general market more recently.

    As bit depths climb above 8 bits per channel, some systems use the extra bits to store more intensity range than can be displayed all at once, as in high dynamic range imaging (HDRI). Floating point numbers are used to describe numbers in excess of ‘full’ white and black. This allows an image to describe accurately the intensity of the sun and deep shadows in the same color space for less distortion after intensive editing. Various models describe these ranges, many employing 32-bit accuracy per channel. A new format is the ILM “half” using 16-bit floating point numbers, it appears this is a much better use of 16 bits than using 16-bit integers and is likely to replace it entirely as hardware becomes fast enough to support it.

    Dus 48-bit derhalve….. valt me nog tegen…. maar ja, wat is er ‘behind true color’ uberhaupt….

  • Glaswerk zegt:

    Avatar van Glaswerk
    @René:
    Ik vraag me wel eens af waar het ophoudt.

    Ik heb overigens zojuist de tekst iets aangepast met de opmerking dat het menselijk oog onder ideale omstandigheden hooguit 10 miljoen kleuren kan waarnemen.

    @Me.myself.and.i:
    Ach dat waren nog eens mooie tijden.
    Ik heb er ook een aantal jaren mee gewerkt tot en met het programmeren in Assembler toe.

    Als zodanig in dier voege met uw welnemen.

    @Lebonton:
    Ja.
    Of dat ze op de rand van een doos zitten waarvan de deksel ineens is dichtgeklapt ;-)

    @Grutte (3x):
    Ik ben in het voorbeeld in het stukje uitgegaan van een 32-bits grafische kaart.
    In de tekst wordt dat gegeven nu ook vermeld.

    Jouw derde reactie is voor mij prima te begrijpen, maar ik vrees dat je daar geen vrienden mee maakt met de minder technisch onderlegde lezers…
    ;-P

    Thanx voor de aanvullingen.

  • Bart zegt:

    Avatar van Bart
    Ha…ik hoor de Atari ST 1040 noemen!
    Dat waren nog eens tijden! :-))
    Met een spectaculaire rij bommen op je scherm, als het goed fout gong….

  • paco painter zegt:

    Avatar van paco painter
    Heel apart

  • Aad Verbaast zegt:

    Avatar van Aad Verbaast
    Nu moet ik toch even een kritische noot geven aan je Glaswerk:
    1. == Zeer waarschijnlijk zal Zich van Verre bij het zien van deze foto reageren met “Kijk, een printplaat met zonnevlekken”. ==
    Hier mee loop je een groot risico dat de blog verwijderd wordt. Metabloggen is strengstens verboden.
    2. Met al deze techniek schep je veel verwarring. Mogelijk kunnen extra waarschuwingen volgen. Mogelijk omdat er verborgen boodschappen in zitten.
    3. Die onderste foto is ronduit smerig.

    Kortom: u bent gewaarschuwd. Aanpassen dit blog!

  • antoinette duijsters zegt:

    Avatar van antoinette duijsters
    De onderste foto spreekt me wel aan, mooie roest.
    De rest gaat helemaal aan mij voorbij:-)))

  • Beeldsprekers zegt:

    Avatar van Beeldsprekers
    Wat is dat eigenlijk nog maar kort geleden. Maar als de techniek zo snel voortschrijdt, waarom zijn ze er dan nog niet in geslaagd een auto te maken die 1 op 100 rijdt?
    De 2e foto vind ik mooi, doet me denken aan een foto van Frank van der Salm van het foto museum in Rotterdam, die foto lijkt in eerste instantie op een printplaat maar blijkt bij nadere bestudering het fotomuseum van boven te zijn. http://frankvandersalm.nl/photoworks/photo/58/exposure/pagina/58

  • cor verhoef zegt:

    Avatar van cor verhoef
    We zaten in de jaren tachtig van de vorige eeuw nog volop in de Middeleeuwen. Geweldige foto, die ik aan mijn leerlingen ga tonen. Die denken namelijk dat Hitler in zijn kunstschilderperiode, ook in pixels dacht…

  • beus zegt:

    Avatar van beus
    Eindelijk eens een paar mooie close-ups ;-)

  • Trekmoment zegt:

    Avatar van Trekmoment
    Als je als titel “Flat van de toekomst” had gebruikt had ik het ook geloofd, dat zag ik namelijk in eerste instantie, en nee, nog geen drup achter de knopen!

  • fred van der wal zegt:

    Avatar van fred van der wal
    Leesbaar,informatief
    deze materie heeft mijn interesse

  • maadtje zegt:

    Avatar van maadtje
    Close ups,meneer Beus, daar is Kokopelli mijns inziens nou net iets te goed in. Met zijn lens zie je de zwarte mee-eters, de gelige ontluikende puisten en de vette kraters in je smoel behoorlijk zitten. Ouderdomsvlekken op je handen, daar kan ie ook wat van.

  • cor verhoef zegt:

    Avatar van cor verhoef
    @Glaswerk,

    Het mag best weleens gezegd worden; het vkblog, kwa leejout dan, is me er toch een partij op vooruit gegaan sinds vandaag. Mijn mening uiteraard, maar ik heb nu zoiets van, laat onze Belgische broeders maar schuiven ;-)

  • Paul Nijbakker zegt:

    Avatar van Paul Nijbakker
    Ik heb in mijn jeugd (ondanks een fervente afkeer van computers) met alle typen van computers gewerkt, zelfs net een mainframe. Het komt me goed van pas als ik mijn studenten onderwijs over de ontwikkelingen in de computertechniek.

  • De Stripman zegt:

    Avatar van De Stripman
    Als ik op de onderste foto af ga dan zou ik zeggen dat de natuur het op den duur toch weer van de computers over gaat nemen…;o)

    Mooie foto’s trouwens, maar dat is eigenlijk altijd het geval hier…!

  • Mo zegt:

    Avatar van Mo
    de onderste foto bewijst het maar weer eens: alles van waarde is weerloos.

    En alles zonder waarde ook, trouwens.

  • Geroma zegt:

    Avatar van Geroma
    Een schitterende close-up – op nummer 2 – Glaswerk!
    Tsja, dat waren nog eens tijden.
    Van de week besprak ik nog met iemand hoe groot de computers waren in de begintijd – die enorm grote kasten. De techniek gaat zo snel vooruit. Soms niet bij te houden.
    Maar ongekende mogelijkheden voor kleur weergaven!

  • Isis Nedloni zegt:

    Avatar van Isis Nedloni
    Kben dol op de onderste foto

    t wordt
    haast
    organisch
    met levende
    onderdelen……

  • ZichvanVerre zegt:

    Avatar van ZichvanVerre
    Dank je Aad
    Ik heb echter geen klacht bij de moderatie ingediend omdat ik nooit van de moderatie heb gehouden sinds ze me iets ongelikts geflikt hebben, jaren geleden, wat ik nooit ben vergeten en waarvoor ze zelfs niet de moeite hebben genomen zich te verontschuldigen nadat ik hen e-mals had gezonden en een (daarna weer verwijderd) meta-blog aan hen heb gericht. Ik zeur daar verder nooit meer over maar heb mezelf sindsdien ook altijd ‘illegaal; genoemd. Inmiddels ben ik, na een lijst aan ergenissen, geen blogger meer maar bezoeker.
    En dan nu minder serieus en toch ook weer wel. Ik ben verdorie iemand die zijn halve atelier had vol liggen met zulk soort platen, alsook transistorplaten, omdat ik ze zo schitterend vond. Ik wilde ze in kunstwerkjes gebruiken,maar het is er nooit van gekomen en bij de verhuizing in 2002 heb ik ze achter moeten laten. Ik ben dol op dit soort ritmische afbeeldingen, Mondriaan, Amerikaanse abstract-expressionisten ( wat v d Wal en velen niet weten is dat abstractie de hoogste vorm is), testbeelden op televisie, etc. En dan zou ik zeggen dat dit alleen maar een plaatje van een printplaat is? Dit is toch transcendentie? Hetzelfde gevoel heb ik als ik in de izjerwarenwinkel aankijk tegen zo’n prachtige muur met gerangschikte steeksleutels, dopsleutels, ringsleutels, etc. Ik maak er vaak foto’s van. Mijn slaapkamer hangt vol met gerangschikte klosjes garen, staalkaarten, gepikt bij de verfwinkel, Ik voel me dan ook miskend. Grr
    (ps: sinds kort heb ik een website (www.ericruygers.com), en vandaag bij vrienden met een groter computerscherm, schrok ik van de slechte kwaliteit van mijn foto’s. Dpi is dots per inch, dpi varieert, dus de grootte der dots vanrieert, sla ik echter iets op met hogere dpi dan 96, dan wordt de afbeelding te groot, ook als sla ik hem op met dezelfde hoogte en breedte in dpi. (ik zou nog eerder verwachten dat een grotere dpi bij die vaste afmeting een kleinere afbeelding oplevert). Ik ben niet zo slim, kan jij er iets over zeggen?
    (Laatst plaatste 100 een foto van een harnas, en ik reageerde: ‘ik zie een harnas en verder gebeurt er niets met me.’ Wanneer gebeurt er dan wel iets, wat meer is dan dat? Weet ik eigenlijk niet precies. is een gevoel.
    Over het verschil tussen illustratie en kunst zei de schilder Francis Bacon eens (en ik, en ook criticus Anna Tilroe vinden dat de beste bestaande definitie), uit het blote hoofd, onaccuraat herinnerd: kunst veroorzaakt een onmiddelijke sensatie die daarna terug sijpelt naar een feitelijkheid (‘wat het is’, bv een printplaat), illustratie voert je meteen naar die feitelijkheid, zonder die sensatie te beleven. Dat zal te maken hebben met composities, kleuren, handschriften, etc.
    Ziet er trouwens weer lekker uit, de nieuwe lay-out. Al mijn oude bijdragen zijn hun originele lettertype en- grootte kwijt.

  • Glaswerk zegt:

    Avatar van Glaswerk
    @Bart: Niet alleen een rijtje bommen.
    Aangezien ik toentertijd soms wat in Assembler zat te fröbelen kropen verkeerde geheugenallocaties als vreemde kronkelende vormpjes over het scherm heen.

    @Paco:
    Tegenwoordig wel.

    @Aad:
    Ben jij je aan het inwerken als free-lance moderator?
    ;-P

    Wat die verborgen boodschappen betreft moet ik je overigens helemaal gelijk geven…

    @Antoinette:
    Maakt ook niet uit.
    Als het spul maar werkt.

    @Beeldsprekers:
    De foto van van der Salm is schitterend.
    Ik vind het altijd weer knap als iemand een foto kan maken van iets dat iets heel anders blijkt te zijn.

    @Cor:
    ;-)

    Laat maar weten als je de foto iets groter wilt hebben.

    @Beus:
    Hèhè, is het me toch gelukt ;-)

    @Trekmoment:
    Ook zonder een druppel achter de knopen kan een mens een rijke fantasie hebben.
    Helemaal niks mis mee.

    @Fred:
    Heb je ooit wel eens iets gemaakt dat in de richting gaat van het pointillisme van Mondriaan (http://www.google.nl/imgres?imgurl=http://www.passagenproject.com/piet_mondriaan_duin2_1909.jpg&imgrefurl=http://www.vkblog.nl/bericht/268107/Duinen_in_de_kunst%253A_Toorop,_Mondriaan,_Van_Gogh&usg=__tzb6QSiM3qMQ759_bKKuFe0pqhM=&h=438&w=575&sz=85&hl=nl&start=0&sig2=aFfNGuhZWKVS0v9pW3UARQ&zoom=1&tbnid=utTS3heYDTVzpM:&tbnh=151&tbnw=198&ei=uvOsTN2xFI3oOfWy1fMG&prev=/images%3Fq%3Dpointillisme%2Bwiki%26um%3D1%26hl%3Dnl%26sa%3DN%26biw%3D955%26bih%3D823%26tbs%3Disch:10%2C228&um=1&itbs=1&iact=hc&vpx=658&vpy=35&dur=3712&hovh=196&hovw=257&tx=120&ty=140&oei=uvOsTN2xFI3oOfWy1fMG&esq=1&page=1&ndsp=16&ved=1t:429,r:7,s:0&biw=955&bih=823)?
    Mondriaan liep ook tegen het probleem aan hoeveel “pixels” hij op een doek kwijt zou kunnen.

    @Maadtje:
    Jammer dat je de ouderdomsvlekken van pianospelende cabaretières als laatste noemt: dat is nou net mijn eerste specialiteit…
    ;-P

    @Cor:
    Als onze Belgische ICT broeders nog even het puin willen ruimen van het vorige “onderhoud” en het font aanpassen ben ik ook dik tevreden.

    @Paul:
    Ik ben zelfs nog opgevoed met het in elkaar solderen van eenvoudige elektronische AND en OR schakelingen. Daar is de liefde voor dit oude materiaal mee begonnen…

    @De Stripman:
    Op den duur vergaat alles.
    Men heeft er in het verleden bijna ontelbaar veel science fiction boeken over volgeschreven.

    @Mo:
    Daar kan ik weinig tegenin brengen.

    @Geroma:
    Ik ken iemand die een hooischuur verbouwd heeft tot computermuseum.
    Daar staan modellen tussen waar je letterlijk tegenop moet kijken.

    En al dat spul werkt nog. Die man is alleen klauwen vol geld kwijt aan de elektriciteit, temeer daar de echte mastodonten nog op krachtstroom lopen.

    @Isis:
    Met zo’n sterke vergroting gaan zulke onderdelen er inderdaad vaak tot op het bizarre af organisch uitzien.
    Misschien dat ik onder andere daarom macro-fotografie zo leuk vind.

  • ZichvanVerre zegt:

    Avatar van ZichvanVerre
    Gekruist om 00.29 uur. Ik moet opeens denken aan die schilderende broer vandie schrijver/bioloog, hoe heet ie nou, Dick van Hillesum o.i.d., nee, anders.

  • Glaswerk zegt:

    Avatar van Glaswerk
    @Zich van Verre:
    Dank je wel voor jouw uitgebreide reactie.
    Ik herken er een aantal ingrediënten in die mij zonder meer aanspreken.

    Jij was het die me met de opmerking “Kijk, een harnas” onder een blogbijdrage van 100W op het idee bracht om bovenstaand stukje met foto’s te maken. Die opmerking van jou zweefde me al enkele keren voor de geest gedurende de afgelopen weken.

    Jammer dat het nooit tot een kunstwerk van dit soort materiaal is gekomen.

    Wat jouw vraag over DPI (Dots Per Inch) betreft , zie onder ander hier: http://nl.wikipedia.org/wiki/Beeldscherm#Kwaliteit. Daar kun je lezen hoe het aantal DPI voor verschillende beeldschermen zich vertaald naar werkelijke centimeters.

    Voor het goed kunnen laten zien van een foto op een beeldscherm is het van belang dat er een goede match bestaat tussen het werkelijke formaat van de foto en op welk formaat je ‘m wilt laten zien. Mijn ervaring is dat je die verkleiningsslag het beste op voorhand in bijvoorbeeld Photoshop (of een vergelijkbaar programma zoals Gimp) kunt maken zodat er daarna een 1 op 1 relatie tussen de pixels van de foto en de beeldpunten van het scherm ontstaat.

    DPI is belangrijk als je een foto wilt laten afdrukken op een groot formaat. Dan moet je niet aan komen zetten met de standaard 72 DPI voor webpagina’s maar bijvoorbeeld 350 DPI of meer als je een bijzonder goede kwaliteit wilt hebben. Natuurlijk schaalt het bestandsformaat op met de DPI keuze. Een foto op 350 DPI zal beduidend meer diskruimte vreten dan dezelfde foto op 72 DPI.

    Kun je er een touw aan vastknopen?

    (00:33)
    Ik wacht wel tot de naam je te binnen schiet.
    Ik ben beter in het associëren tussen Bretonse paarden en muzikanten zoals Iggy Pop… ;-)

  • 100_woorden zegt:

    Avatar van 100_woorden
    Ach ja, ouwe meuk in hetzelfde soort monochrome (monochroom voor de taalpuristen onder ons) dat toen op de meeste monitoren te zien was. Ik mis die tijd niet, maar het is wel goed om nog eens stil te staan bij de onderliggende (nano)techniek die het nu mogelijk maakt om zoveel meer informatie op minder dan een vingernagel op te slaan. Toch was dit hierboven al een wereld van verschil met ouderwetse transistors.

    Ik ben benieuwd of dit soort dingen over een paar eeuwen gezien worden als museumstukken en weer even onbetaalbaar worden als toen ze nieuw waren.

    PS, Voor vijftig ruggen hadden ze best gouden voetjes mogen gebruiken, dat scheelt een hoop qua oxidering.

  • Glaswerk zegt:

    Avatar van Glaswerk
    @!00_Woorden:
    Ik ben benieuwd of dit soort dingen over een paar eeuwen gezien worden als museumstukken en weer even onbetaalbaar worden als toen ze nieuw waren.

    Ik verwacht dat over een paar eeuwen dergelijke printplaten allang tot stof zijn vergaan.

    Wat die gouden voetjes betreft: zelfs toen werden er al strategische materiaalkeuzen gemaakt zodat het spul onder normale omstandigheden een te verwachten maximale levensduur heeft. Dus ook de producenten van deze nog redelijk moderne technologie zijn gewoon hartstikke ouderwetse calvinistische knieperds.

  • fred van der wal zegt:

    Avatar van fred van der wal
    Glaswerk
    Allereerst; vanaf de jaren 50 tot in de jaren 60 was het knutselen met electronica een hobby die ik heb moeten laten vallen, in deze jaren maakte de miniaturisering van de electronica rasse vorderingen en de halfgeleider techniek maakte het hanteren van de individuele onderdelen op een gegeven ogenblik onmogelijk voor de amateur. Ik ben begonnen in een tijd dat de radiobuizen aanzienlijke warmte verspreidden en een electroliet 15 bij 4 cm afmetingen had, een potentiometer een aangenaam ogende constructie, een 2 x 250 of 2 x 300 volts transfomator met gelijkrichter de omvang van een kleine computer.
    De charme van de vroege electronica en trouwens ook de constructieve bouwtechnieken van de negentiende eeuw, de vormgeving van machines die het industriële tijdperk mogelijk maakten, was de overzichtelijkheid en de grote verkrijgbaarheid van wat de electronica betreft onderdelen uit de dump van WO II zoals kathodestraalbuizen type VCR 517, afkomstig uit radar units van de Engelse luchtmacht waarmee op eenvoudige wijze een oscilloscoop viel in elkaar te knutselen door iedere amateur.
    In, het begin van mijn schilderscarrière heb ik overwogen om de geometrie van printplaten te gebruiken voor schilderijen maar verwierp die optie na lang nadenken daar een schilderij op die manier in zijn abstractie een afgeleide wordt van een weinig picturale realiteit waarmee naar mijn smaak de schilder op een twee sporen beleid zit. mlet als resultaat een dood lopende steeg. De strenge ordening van de printplaat laat te weinig mogelijkheid voor toevals effecten open. Het resultaat is hooguit een inhoudsloze esthetiek van een decoratief karakter zoals alle abstracte kunst niet meer is dan behangselpapier, leuk passend bij bank en gordijnen.

    Een jaar geleden sprak ik met de intelligente kunsthistorica Jaqueline C. over een voorval op de acade mie voor design waar zij doceert en kwam de schilder Mondriaan ter sprake en hoe een wiskundige falikant de mist in ging door haar te informeren met zijn theorie dat de vroege Mondriaan schilderijen beantwoorden aan een nog niet ontdekt strikt in mathematisch vorm gegeven patroon dat zou te herleiden zijn tot een formule.
    De misser van de week dus.
    Ik zei onmiddellijk dat deze visie onjuist is, onbewijsbaar, dat bij uitstek elke wiskundige benadering van de schilderkunst een dood lopende weg is en dat het intuïtieve proces dat ook bij Mondriaan een rol speelt niet werkt volgens herhaalbare formules.
    In het creatieve proces speelt de toevals factor een grotere of kleinere rol. De beslissingen die op de vierkante millimeter, centimeter of decimeter worden genomen staan vaak in relatie tot het geheel en even vaak niet. Er valt geen pijl op te trekken en die grilligheid en uniciteit maakt kunst tot kunst.

    De abstracte kunst zag en zie ik als een dood lopende weg. De waardering voor deze fake kunst is gepropageerd door kunsthistorici en heeft onderdehand een lange geschiedenis van meer dan een eeuw. Waarom heeft men het over “moderne” kunst als er gesproken wordt over abstracte kunst? Een volgende interessante vraag steld prof. Gombrich eens in een interview van ik meen uit de jaren 70: Waarom is moderne kunst altijd zo lelijk?
    Zo zijn er heel wat meer vragen te stellen en te beantwoorden. Het voert te ver om dieper op de materie in te gaan. Bovendien heb ik geen naslagwerken bijdehand en improviseer.
    Daarbij komt dat mijn aandacht op het moment uit gaat naar een promotie onderzoek over het aankoopbeleid van de overheid de laatste tientallen jaren dat nog al wat studie vereist en waarvan ik verwacht dat het al of niet zijdelings ter sprake zal komen als ik in november een afspraak heb met een medewerkster van het ICN die mij het boekwerk op stuurde.
    Voor de buitenstaanders wellicht een dor document, maar voor mij de Rode Oortjes Editie. Zelden las ik zo’n gefundeerde en doorwrochte studie geschreven met een zakelijke, wetenschappelijk verantwoorde visie op de sociologische context van de beeldende kunst in zo’n goed Nederlands geschreven. haar foto heb ik trouwens enkele weblogs geleden afgebeeld; De kijker ziet daar op een pientere, montere jongedame met een aangename uitstraling.

    De opmerking van een reageerder hierboven dat de abstractie de hoogst haalbare kunstvorm is ga ik verder niet op in, want het is een inhoudsloze opmerking veelal gehanteerd door schilders die zelf het vak niet beheersen. Hoe vaak heb ik dit cliché niet gehoord? Te vaak.

    Tot zo ver enige gedachten over schilderkunst.
    Mag ik nog opmerken dat Mondriaan geen pointillist was? Wie de doeken van Mondriaan van dichtbij heeft bekeken ziet een schilderkunst die technisch niet goed in elkaar zit. Zoals je begrijpt zie ik niets in de geometrische abstractie noch in het abstract expressionisme. Op deze terreinen kan men met een totaal gebrek aan talent en weinig moeite veel bereiken hetgeen heeft toegedragen aan de verwarring over beeldende kunst vanuit het academische veld en om die reden hebben academici weinig respect voor de beoefenaren van de beeldende kunst.
    Ik doel hiermee op de mythe van de “domme schilder”, in stand gehouden door het overgrote merendeel van de collegaatjes, waar ik bij voorkeur zo weinig mogelijk mee geconfronteerd wordt ter mijner huize, een enkele uitzondering daar gelaten.
    Selectie is in deze zeer op zijn plaats.

    Zul je goed op passen voor dat kunstenaarstuig voor je ze binnen laat, Kokopelli? Preventief fouilleren valt aan te bevelen.

  • Blew zegt:

    Avatar van Blew
    Prachtig, Glas. En ook een paar heel mooie en uitgebreide reacties, o.a. van Fred, “de charme van de vroege elektronica”…

  • Glaswerk zegt:

    Avatar van Glaswerk
    @Fred:
    Wat een uitgebreide reactie, waarvoor uiteraard mijn dank.
    Deze geeft voor mij een inkijk hoe jij als kunstenaar over de schilderkunst denkt.

    Leuk om te lezen dat jij je vroeger ook met de meer grofstoffelijke elektronica hebt beziggehouden. Ik had vroeger een uitgebreide en nogal bizarre collectie van oude elektronica waaronder een grote doos vol buizen die uiteraard in geen enkel defect radio- of TV toestel pasten.

    Een van de weinige zaken die ik nu nog heb is een (waarschijnlijk) werkende oscilloscoop.

    Wat de abstracte kunst betreft, ik ben zoals je weet niet opgeleid als kunstenaar noch praktiserend kunstenaar en kan daarom dat soort zaken ook niet op expertise niveau beoordelen. Soms vind ik abstracte kunst echter wel mooi om te zien, maar vaak kan ik er echt geen touw aan vastknopen.

    Preventief fouilleren valt aan te bevelen.

    Gelukkig valt er bij mij weinig te halen, mocht dat je enigszins geruststellen… ;-)

    @Blew:
    Ik was ook aangenaam verrast dat er hier op het VKblog een paar liefhebbers van oude elektronica rondlopen.

    Thanx.

  • fred van der wal zegt:

    Avatar van fred van der wal
    Dat is een goede uitdrukking: grofstoffelijk electronica, de pre-halfgeleider periode. Wellicht herinner je je nog de eerst transistor die in Nederland werd geproduceerd, een kein zwart torvormig geheel met drie draadjes, iets met typenummer OC3 of OC13, al zo lang geleden dat het me ontschoten is
    Het laatste dat ik in elkaar geschroefd heb was een switch voor mijn oscilloscoop om de visueeel aantrekkelijke Lissajoux figuren te kunnen vertonen. Of het nut had? Niet echt. Of beeldende kunst nut heeft?
    In beperkte mate.

  • Glaswerk zegt:

    Avatar van Glaswerk
    @Fred: Je bedoelt dit soort prachtige materiaal: http://www.radiomuseum.org/tubes/tube_oc139.html.

    Ik heb toentertijd het een en ander in elkaar gesoldeerd. Waaronder een AM zender waar echter de buurt binnen een straal van een kilometer minder gelukkig mee was omdat de uitzendfrequentie dicht in de buurt zat van een piraat die de hele dag Nederlandstalige liedjes uitzond.

    Lissajous figuren zijn schitterend om te zien. Je kunt er bijna net zo lang naar blijven kijken als bijvoorbeeld het vlammenspel in een kampvuur. Ik heb mijn oscilloscoop een tijdlang aangesloten gehad op een van de luidsprekerboxen. Dat gaf bijzonder dynamische plaatjes te zien.

    Of beeldende kunst nut heeft?
    In beperkte mate.

    Pragmatisme – misschien is realisme een betere aanduiding – kan je niet ontzegd worden als je als kunstenaar de (beeldende) kunst in zo’n perspectief kunt plaatsen.

  • fred van der wal zegt:

    Avatar van fred van der wal
    Wat leuk! Dit is om van te smullen! Radiomuseum!
    Gewoon niet te geloven, die foot van een oversizede transistor OCR139, ik moet ook nog eens kijken of de Philips OC 3 en 4 nog bestaan en of ik dat typenummer me wel goed herinner, de verzameling retro radiobuizen op die site, het is adembenemend spul en ik keer er zo meteen naar terug, ze zijn nu wel duurder dan indertijd die radiobuizen.
    En de lucht van harskernsoldeer niet te vergeten of de 300 -350 volt gelijkspanning uit een electrolyt op je vingers en dan effe 5 minuten bij komen en naar adem happen.
    Ik sloot de oscilloscoop ook wel aan op de uitgang van de luidspreker transfomator, gordijnen dicht omdat alleen in het donker de grafische weergave op mijn VCR517 beeldbuis goed te zien was en een keer een flip flop er op aangesloten, ik geloof dat ik een zaagtandgenerator met als tijdbasis de gewone 50 hertz net sinus frekwentie gebruikte dus bepaald geen ideale zaagtandvorm. Het bleef allemaal een spelletje. Verschillende korte golf ontvangertjes, SSB ontvanger, dat soort spulletjes en een meetzender gebruikt om het audiosignaal van een bandrecorder draadloos uit te kunnen zenden in huis.
    En toen in 1963 riep de doos met olieverf en ik merkte met die kunstartiesterij meer eer bij de dames toen in te kunnen leggen, die nergens wat van snapten als het techniek was en het ook niet WILDEN snappen, er ook nog op neer keken.
    Begin jaren zestig kreeg ik een plug in unit van uit het rekencentrum Amsterdam, een flip flop, kado van een vriendje. Ik had zulke units nog niet eerder gezien en zwoer als een ouderwetse Diederick Buisvoet die het halfgeleider tijdperk niet kon volgend bij banaanstekkertjes.
    En verder niet te vergeten de Firato, daar kwam ik voor het eerst in 1955, niet weg te slaan bij een communicatie ontvanger. Dit was het paradijs die Firato.
    Al snel ging mijn ene technische vriend slagen voor radiotechnicus en zijn broer, ook een radio amateur, studeerde wiskunde aan de UVA, werd het eerste jaar al assistent van een hoogleraar. Op zolder hadden ze een 144 mhz zender. Leuk allemaal toch.
    Een al zo lang afgesloten periode.

  • fred van der wal zegt:

    Avatar van fred van der wal
    Voor goede weergave beeldmateriaal is 300 dpi al genoeg, zelfs bruikbaar voor reproductie kunstwerken in boeken.

  • fred van der wal zegt:

    Avatar van fred van der wal
    Het was een zaagtandgenerator of een blokgolf generator , dat weet ik niet meer, het was 1962

  • Glaswerk zegt:

    Avatar van Glaswerk
    @Fred: Wat het ook was, een zaagtand of blokgolf (ik vermoed overigens het eerste), jouw reactie van 18:45 uur is naar mijn mening een blogbijdrage waard.

    Met name de passage

    En toen in 1963 riep de doos met olieverf en ik merkte met die kunstartiesterij meer eer bij de dames toen in te kunnen leggen, die nergens wat van snapten als het techniek was en het ook niet WILDEN snappen, er ook nog op neer keken.

    vat in één zin het droeve lot van een gedreven electrotechnofiel samen.

    Ik wou dat ik ‘m verzonnen had.

  • fred van der wal zegt:

    Avatar van fred van der wal
    @Glaswerk:

    even jou kwoten:
    vat in één zin het droeve lot van een gedreven electrotechnofiel samen.

    De situatie is nog veel ernstiger dan op het eerst gezicht lijkt, alhoewel het begrijpelijk is van uit het wezen van de vrouw met haar vaak aantrekkelijke gestalte dat zij van uit haar aard in heur emotionele gedrevenheid niet door de wond’ren van de electriciteit, doch door de oppervlakkige schoonheid der dingen licht bevangen wordt (zie RTL4 programmering e.a. soortgelijke onzin) als door een mist en daarmede voorbij gaat aan inhoudelijke zaken en theorerische vragen die de werkelijkheid op roepen en enige hersen activiteit vereisen. Het zijn dus wel een soort mensen die vrouwen, doch met een vaak lastig te volgen, nauwelijks te vatten, geaccidenteerd gevoelsleven van hobbeldebobbel in sneltreinvaart over berg en dal klinkt haar hoorngeschal, daar niet van, maar als wij ons best doen zijn de emo amplitudes te volgen in een naijlende fase en bij voorkeur zeer lage frekwentie van zes cijfers achter de komma, de VLF sectie dus, anders wordt je helemaal stapeldol in het VHF bereik met al die trillingen an je kop, langzaam aan dus, hetgeen niks uit maakt, want een schildpad komt er ook.
    Toch is mijn constatering nog steeds niet door betrokkenen vanuit het artistieke veld beantwoord om welke reden het kunstenaarsvak een vak is voor vrijwel uitsluitend zakkenwassers, gedrogeerde halluvve zolen, olijke of juist uitermate agressieve alcoholici, ijdele kwasten, dwangmatige zelfmoordpiloten, semi-kriminele randfiguren, labiele geesten en schier ongeneeslijke neuroten en borderliners, waarbij aangetekend dat de mate van talent in mijn idee recht evenredig is met het intelligentie nivo van de kunstartiest. Domme artiesten, achterlijke kunst dus, die gecompenseerd wordt door aanstelleritis stijl Heyboer, die vieze man met vijf vrouwen of door veel te reizen naar achterlijke landen in het Verre Oosten.
    Mogelijk heeft de sociale psychologie sector een antwoord, ware het niet dat ook deze personen allemaal stuk voor stuk gestoorde knakkers zijn.

  • Glaswerk zegt:

    Avatar van Glaswerk
    @Fred: Je hebt een zeer kritische kijk op de wereld der kunstenaars.

    In zekere mate herken ik jouw verhaal en kijk op die wereld, want ik heb elders woorden van soortgelijke strekking gebruikt – zij het minder prozaïsch – om aan te geven hoe ik tegen het academische wereldje aankijk.

    En daarom heb ik in de loop der tijd van de academische wereld en de wijze waarop in die gremia over het bedrijven van wetenschap gedacht wordt grotendeels afstand genomen.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *