Deel van de voorgevel van Doornroosje (klik op de foto om een live nummer van 'Osaka Monaurail' te bekijken)

Afgelopen zondag waren Vrouwe Ivy en ik voor de afwisseling weer eens naar het Nijmeegse poppodium Doornroosje gegaan. Voor een verslag in woord en beeld verwijs ik geïnteresseerde lezers naar Ivy’s bijdrage 40 jaar Doornroosje.

In dit blog krijg je daarom alleen foto’s te zien die ik geschoten heb tijdens het optreden van de Japanse funkband “Osaka Monaurail”. Het gebruik van een flitser tijdens het optreden werd niet toegestaan, hoewel de professionele fotograaf die er ook rondliep het daar niet zo erg nauw mee nam. Maar net als hij heb ik ruim een geheugenkaartje volgeschoten, dus de vijftien foto’s die je hieronder kunt bekijken vormen wel degelijk een selectie van het fotomateriaal.

Om een beetje van de bijpassende muzikale sfeer te kunnen proeven hoef je maar op de foto hierboven te klikken. Je krijgt dan een YouTube filmpje te zien van een live registratie uit 2005 van een concert in Fukuoka, Japan. Hoewel de snerende commentaren onder het filmpje misschien anders doen vermoeden – ik had zelfs even de indruk een doorsnee reactiedraad van het VKblog te lezen – hebben we ons zondagmiddag  uitstekend vermaakt.

Ryo Nakata
Mukai Shimon
Hà
Okuse Kensuke
Yamagata Kentaro & Sakakibara Seji (1)
Dan (of Ikeda) Yuichi (1)
Vox
While my guitar not gently weeps
Dan (of Ikeda) Yuichi (2)
Nakamura Dai
Yamagata Kentaro & Sakakibara Seji (2)
Saxuality?
Door de geluidsbarrière?
Zoals het een Japanner betaamt
Het meisje van de merchandise met de CD+DVD 'Osaka Monaurail - Live in Spain'

Standbeeld van de omstreden Franse filosoof en schrijver Ernest Renan (28 februari 1823 – 2 oktober 1892) in Tréguier, Bretagne

Dit standbeeld van de filosoof Ernest Renan met naast hem de godin Athena, dat ik op het marktplein van de Bretonse stad Tréguier gefotografeerd heb, zou als metafoor kunnen dienen voor wat er zich momenteel afspeelt in de zaak rond de tot nu toe grootste vastgoedfraude van Nederland.

Onderuitgezakt en diep in gedachten verzonken zie je Jan van V. zitten. Met zijn embonpoint en keurig de hoed afgenomen kan hij op de clementie van Vrouwe Fiscalia, beter bekend als de belastingdienst, rekenen.

Nadat hij het Philips pensioenfonds en het Rabobank Bouwfonds voor minstens 70 miljoen euro met dubieuze transacties belazerd heeft en zich en passant verrijkte met smeergelden uit de vastgoedwereld – aldus het Openbaar Ministerie – heeft van V. als een heer de hoed gelicht en een schikking met het OM getroffen ter grootte van 5 miljoen euro.

Dat echter niet uit spijt of omdat hij zich een witteboordencrimineel voelde maar omdat hij – naar eigen zeggen – de bedrijven slechts “benadeeld” heeft met zijn zakelijke transacties. Het is maar waar je de nuance legt.

Desalniettemin wordt zo’n insteek in ons land van herenakkoorden ruimhartig beloond. Zo wordt de strafzaak van van V. uitgesteld omdat zijn advocaten het onderzoek, verricht door fiscus en FIOD, als onrechtmatig beschouwen. Waar voor de burger databases gekoppeld worden om een niet betaalde rekening te kunnen innen, zo worden de hoge heren met alle egards behandeld. Het onderzoek naar hun duistere handel en wandel dient kennelijk zo minimaal mogelijk te gebeuren en dus zònder uitwisseling van informatie tussen de betrokken onderzoeksinstanties.

En alsof deze coulance al niet genoeg is zal van V. verdomd weinig pijn lijden vanwege zijn eerder betaalde schikkingsboete als aflaat. Vrouwe Fiscalia betaalt hem namelijk maar liefst 7 miljoen euro aan vennootschapsbelasting terug. Een eenvoudige rekensom leert  dat Jan van V. met terugwerkende kracht maar liefst 60 jaarinkomens van Jan Modaal in de schoot geworpen krijgt.

Misdaad kan dus wel degelijk lonen, althans voor de uitverkorenen onder ons. Wat een vastgoedheer met de hoed in de hand al niet vermag. Daar kan zelfs een aantal Tweede Kamerleden van de PVV nog heel wat van leren.

Voor iemand met 'Ongepoetst' als weblognaam is deze Photoshop bewerking uiteraard een dubieuze zaak.

Fifi

Nu de veren rijkelijk zijn gestoken in waar anderen het juist kan oxideren wordt het tijd om de “meet and greet” party na afloop van het cabaret van Frans Muthert en Madelon Kroes eens nader te belichten. Zoals het in Bussumse kringen gebruikelijk is gebeurt daar namelijk meestal méér dan er voordien op het toneel werd vertoond. Je moet er als argeloos bezoeker wel even een goed oog èn oor voor hebben wat er zoal aan spontane chemie plaatsvindt tussen personen die onder het mom van de gewraakte gezelligheid aanpalen aan de klassiek afgerokte statafels.

Ik heb het bijzondere genoegen gehad om een tijdje tegenover de virtuele ex-moderator Nieuwe Stijl en de Ware moderator van het VKblog te mogen staan. Het was bijna aandoenlijk om te zien hoe het Friese kuiken stond te schutteren – blijkbaar had hij de heldhaftigheid van de drager van It Swurd thuisgelaten – en de frèle VKmoderatrice die naast hem zenuwachtig aan een servetje stond te friemelen.

Iemand die ooit in de wachtkamer van een huis- of tandarts een willekeurige alinea in de Privé of Story heeft gelezen voelt aan zijn water dat er materiaal voor een shockerende coverstory zit aan te komen. En inderdaad.

Toen Grutte Pier met een masculiene zwaai zijn resterende haar achterover sloeg, waarbij de laatste restjes salmonella van zijn Dop als roos door de kapel vlinderden, trok de VKmoderatrice gepassioneerd haar Blackberry en toonde de Fries enkele fotootjes. Het was tekenend dat beiden vanaf dat moment op fluistertoon tegen elkaar spraken en het kuiken zelfs even met trillende vingers haar mobieltje bevingerde en de moderatrice daar zowaar blosjes van op haar wangen kreeg.

Een fijnzinnig mens voelt tot in zijn haarvaten dat het dan tijd is om te gaan verkassen. Terwijl ik door de kapel dwaalde en op zoek was naar honderd woorden bleken deze allemaal niet nodig toen Grutte me gehaast achterna liep en iets in mijn oor fluisterde. Ik was door zijn gelispelde vraag met stomheid geslagen. Dat de dingen zo snel kunnen gaan verraste me totaal, zelfs als die gebeuren op de roemruchte Gooise matras.

Niet veel later kon ik Frans aanklampen en bracht hem het bizarre verzoek van Grutte Pier over. Hoewel de dubbelfoute helft in eerste instantie categorisch weigerde – dat doet hij wel eens vaker naar het schijnt  – kon ik hem gelukkig uiteindelijk toch overhalen.

Volgend jaar januari zullen jullie dus allen getuige kunnen zijn van een welhaast sprookjesachtige huwelijksvoltrekking die live en ongecensureerd te volgen is via een YouTube video-stream.

En Frans heeft daarbij waarschijnlijk zelfs een wereldprimeur. Hij zegent namelijk op cabaretesk-kynologische wijze onder de opzwepende electropianopingels van Maadtje het huwelijk in tussen Fifi – ook een moderatorhond heeft kennelijk recht op zijn eigen pseudoniem – en Grutte Pier’s loebas Cujo. Voorwaar, het eerste homohondenhuwelijk in Nederland. Ga d’r als vent maar aan staan.

Te vroeg gepiekt?

Anubis

Soms kom je op het VKblog ogen en oren tekort. Is het rumoer van het ene metablog nog niet verstomd, steekt er al weer een storm van verontwaardiging op vanwege een andere bijdrage waar veel muziekliefhebbers mee op de ziel getrapt worden. Gisteren en vandaag was het dus weer raak. En hoe!

Nu weet ik wel dat iedereen zijn tekortkomingen heeft, zo geeft de een terecht de voorkeur aan de Stones terwijl de ander zwijmelt bij de Beatles om maar een dwarsstraat te noemen, maar er zijn grenzen van wat ik als weldenkend mens verdragen kan.

Volgens mij heeft de blogger, laat ik hem X noemen, ze alle dertien fout op een rijtje staan. En behoorlijk ook. Want waar een (zelf)reinigend blogger het gekrakeel in zijn reactieruimte binnen het betamelijke probeert te houden gaf X iedereen de volle vrijheid van meningsuiting. Sterker zelfs, hij jutte de mensen die onder zijn scandaleuze bijdrage kwamen reageren op tot het doen van ontoelaatbare uitspraken over gerespecteerde artiesten. En sommigen volgden X daarin als ware zij naïeve zombies die nog nooit van het redelijk gangbare begrip “smaak” hebben gehoord.

Nu kwam ik bijzonder graag bij de betreffende blogger over de vloer – en hij ook bij mij – maar vandaag is er iets in me geknakt. Ik zag het met lede ogen al een tijdje aankomen, ik heb daarom ook mijn uiterste best gedaan om hem het juiste muzikale pad te wijzen – het mijne uiteraard – maar ik heb helaas gefaald.

Het saillante is dat X volmondig in zijn reactieruimte aangaf dat ie met dat blog-akkefietje van hem vrienden ging verliezen. Hij heeft dus willens en wetens die onsympathieke weg gezocht om versneld afscheid van velen op het VKblog te nemen. En waarom? Omdat hij qua muzieksmaak, die overigens ver beneden alle peil is, ruim voor de jaren negentig is blijven steken.

En dat is verdomd jammer.
Want ik was een groot fan van hem.
Van Bart.

Blijven steken voor de jaren negentig

Gebouw in de buurt van de Waalkade in Nijmegen

Of het nou ligt aan het verschil in mentaliteit van de Delftenaren en de inwoners van Nijmegen weet ik niet, maar het is me volkomen duidelijk geworden dat de gemiddelde  provinciaal van onder de grote rivieren aanzienlijk praktischer is ingesteld dan de doorsnee Randstedeling.

Neem bijvoorbeeld het met veel bravoure aangekondigde nachtramen project van 100_Woorden. De debuutfoto in de serie beloofde veel moois, daar niet van, maar het vervolg laat nogal lang op zich wachten. Wellicht dat de nachtelijke strooptochten door weer en wind langs de Delftse ramen een grotere aanslag hebben gepleegd op zijn vermeend jeugdige elan dan 100W zelf ooit voor mogelijk heeft gehouden. De tijd zal het ons, en hopelijk ook hem, weldra leren.

Voor de liefhebbers van markante sponningen en spannende ruiten – en uiteraard alles wat zich daarachter bevindt – heb ik als overbrugging een kortdurend projectje gestart met de tot de verbeelding sprekende titel “Dagramen”. Het voordeel is dat zo’n ambitieus project bij daglicht uitgevoerd kan worden. En als je het net als ik efficiënt aanpakt – dat is een geboren Brabander namelijk wel toevertrouwd – dan schiet je er natuurlijk meteen véél.

Dagramen dus. En binnenkort misschien een fotografie project dat het daglicht niet kan verdragen. Maar net zoals dat met de nachtramen het geval is laat die unieke fotoserie waarschijnlijk nog wel even op zich wachten.

Kleurrijke reflecties in scheikundig glaswerk

Sokkels zonder beelden die me doen denken aan de dodenstad Petra in Jordanië

Niet alleen Geroma en Ivy hebben er afgelopen zondag foto’s gemaakt, maar ik heb het uiteraard ook niet kunnen laten om een paar plaatjes uit de losse pols te schieten in de interieurmatig uitgeklede St. Stevenskerk in Nijmegen.

Op de smeuïge en somtijds zeer compromitterende foto’s van onze gasten heb ik uit piëteit censuur toegepast. Voorlopig althans, want wat in het vat zit verzuurt niet en je weet maar nooit of ze later nog eens van pas kunnen komen.

Dus heb ik vandaag weinig anders te bieden dan een paar  plaatjes van ingewijde stenen.  En aangezien er binnen het huis van God geen horizon als referentiekader aanwezig is, heb ik uit balorigheid zonder waterpas in de camera een paar scheve schaatsen gereden.  Beschouw ditmaal de geboden kijkwaar daarom maar als een fotografisch intermezzo van atheïstisch schuinsmarcheren in de kerk. 

Ornamenten
Grafstenen in de kerk
Zandstenen fontein

Zou hij 'In the Ghetto' aan het zingen zijn? (klik op de foto voor een filmpje van het nummer)

Afgelopen zondag zag ik hem in een etalage zitten. Alsof hij uit de dood herrezen is en met Mulisch het hemelse voor het aardse geruild heeft.

Elvis Presley, ook wel The King genoemd, was in mijn jongere en wildere jaren immens populair bij de stoere lefgozers en meiden met leren jekkies die zich voortbewogen op een opgevoerde buikschuiver. Het hebben van een Zündapp of Kreidler brommer was min of meer door hun groep voorgeschreven, net zoals het roken van sigaretten uit een pakje en het luisteren naar de verkeerde rock&roll of de tranentrekkende palingsound van de Cats. 

In de groep waar ik bijhoorde reed je natuurlijk op een Puch of Tomos met een hoog stuur. Wij draaiden en rookten sjekkies – Drum, Samson of Javaanse jongens – en luisterden naar Pink Floyd of de Stones. Precies zoals dat hoorde uiteraard.

De meest voorkomende vorm van communicatie tussen beide groepen was het elkaar met de nek aankijken. En in sommige gevallen wilde er nog wel eens een onvertogen (scheld)woord vallen hetgeen steevast resulteerde in een matpartij. Deze non-verbale vorm van gedachten uitwisselen was uiteraard een jongenszaak, de meiden beperkten zich tijdens die spaarzame contacten tot het aanmoedigen of het loeren naar de knapen in de andere groep, waarbij het laatste kon resulteren in een overstap. Jongens deden zoiets vanzelfsprekend niet. Dat ook weer geheel conform aan hoe de dingen in het leven behoorden te zijn.

Op een gegeven moment neem je echter resoluut afscheid van de groep waar je bijhoort. Je gaat elders werken of studeren en je komt erachter dat er heel wat meer in de wijde wereld te koop is dan de voorgeschreven eenheidsworst en de beklemmende loyaliteit aan een groep. Op dat moment sta je pas echt op eigen benen en laat je je handelen bepalen door wat je zelf denkt, wilt, waardeert  en respecteert: je bent zowaar een volwassen individu geworden.

Tussen mij en Elvis’ muziek  is het niet meer goed gekomen. Zijn liedjes doen mij niets of ergeren me zelfs mateloos. Bij hoge uitzondering wil ik “In the Ghetto” nog wel eens draaien als de ballen in de boom hangen maar dan heb ik het voor een jaar weer helemaal gehad met hem. Toch vond ik het wel leuk om ‘m  zondag achter het glaswerk tegen te komen.

Nadat ik een paar fotootjes van hem had geschoten ging ik weer op weg. Na vijftig meter lopen draaide ik me nog even om en, verdomd als het niet waar is, het leek of hij naar me knipoogde, alsof hij, The Pelvis, me daarmee welkom heette in zijn eeuwigdurende koninkrijk.

Sindsdien heb ik respect voor hem ook al heeft ie de ergste baggermuziek gemaakt die ik ooit in mijn leven gehoord heb. Maar dat is  juist Elvis ten voeten uit, want met die klotenummers heeft hij wel mooi de harten van miljoenen individuen gewonnen.

Daar zit ie dan, alive and rocking!

Na een avondje stevig doorhalen wil men ook nog wel eens heftig uithalen

Het fanatiek bezig zijn met minimalistische fotografie kan desastreuze gevolgen hebben. Want doordat je erg veel focusseert op het allerkleinste detail wil je de grofstoffelijke omgeving nog wel eens uit het oog verliezen. En in dat geval kan de transparante en harde werkelijkheid wel eens dichterbij zijn dan de lens lang is.

De twee foto’s tonen je de mogelijke gevolgen: gebroken glas of het zicht door een gebarsten objectief. En als je echt pech heb ligt al het glaswerk aan diggelen zodat je met een dubbel glazen web op de camera sensor zit opgescheept.

Gebroken transparantie

Dat hoekje van de muur had wel iets scherper gesneden mogen worden tijdens het schilderen

Soms levert het licht van een paar plafondlampjes, of misschien beter gezegd het deels afwezig zijn daarvan, een aardig lijnen- en vlakkenspel op de muren op. De foto’s in dit blogje heb ik vandaag in huis gemaakt omdat ik geen zin had om mijzelf en de 50D bloot te stellen aan het wisselvallige herfstweer. 

Of je de foto’s mooi vindt of niet, voor mij zijn in elk geval tijdens het fotograferen twee dingen glashard duidelijk geworden.  Allereerst dat zonder kunstlicht er op deze platen niet méér te zien zou zijn geweest dan twee onderbelichte muren en een duimse spijker. En verder dat tijdens het schilderen van de binnenmuren een 1000W bouwlamp geen overbodige luxe zou zijn geweest.

Spijkertje in muur
Andere crop van de tweede foto na de suggesties van 100_Woorden

Uitgebloeide bloem met spinnenweb

Heel veel is er op deze foto niet te zien. En wat je ziet is voor een groot deel nog onscherp ook. Het is een vorm van fotografie die geïnspireerd is op de minimal art stroming in de beeldende kunst die in de jaren zestig van de vorige eeuw in de VS is ontstaan.

Net als macrofotografie is dit een vorm van plaatjes schieten die door het gros van de wereld ongetwijfeld niet erg gewaardeerd zal worden. Toch is er een grote groep van “less is more” adepten die deze ietwat obscure tak van fotografie bedrijven. Zoek in Google maar eens op “minimal photography” en je zult versteld staan van de paar miljoen hits die deze zoekterm oplevert.

En daar zitten schitterende foto’s tussen. Zo zie ik dat althans. Jullie commentaar op bovenstaande foto zal mij duidelijk maken of er op het VKblog ook nog anderen zijn die vinden dat minder best wel eens meer kan zijn.