Schedel van patroonheilige St. Yves in een relikwieschrijn in de Cathédrale Saint Tugdual in Treguier, Bretagne

Als doden zouden kunnen spreken hadden zij ons misschien verteld waar zij met hun ziel verblijven in het hiernamaals.

De schedel van St. Yves, rustend tussen twee van zijn heilig verklaarde knoken in een gouden vitrine, gaf mij enkele maanden geen antwoord op de vraag waar heden ten dage zijn geestelijke inhoud resideert. Ook gaf deze helaas geen uitsluitsel of Yves in opdracht van het Vaticaans Instituut voor Religieuze Werken inmiddels zijn ziel en zaligheid voor een handvol zilverlingen aan de Duivel heeft verkocht.

Als atheïst werd ik van de zwijgzaamheid van deze dode patroonheilige bepaald niet wijzer. En ook in de oogkassen, die in een ver verleden de spiegels van Yves’ ziel herbergden, was niets anders te lezen dan een zielloze leegte.

Maar denk niet dat ik sindsdien met mijn ziel onder de arm loop. Het zieltogen bewaar ik liever voor het moment waarop ik de geest geef. Mijn stervensuur mag echter nog geruime tijd op zich laten wachten want ik ben namelijk zielsveel aan dit leven gehecht.