Buitengebied van Voorschoten tegen de schemering

Merkwaardig hoe hemelsbreed gemeten een afstand van vijftien kilometer zo’n enorm verschil kan uitmaken. Waar de gemiddelde Delftenaar bij wijze van spreken om de haverklap struikelt over de fotogeniek neergepote reigers heb ik gisteren in Voorschoten er niet één kunnen ontdekken.

Het enige dat op mijn netvlies is achtergebleven is het kouwelijk ogende landschap waarin de hoogspanningsmasten in de verte en de schemering verdwijnen. Bij gebrek aan vogels ga je als fotograaf dan maar wat aan het stoeien met de stalen staketsels die als draaddragende reuzen de wazige horizon trachten te breken.

Na mijn speelkwartiertje heb ik  in een weiland zowaar toch nog wat uitgestalde vogels gevonden. Maar wat er gisteren achter die neergestreken zwerm gebeurde is interessanter. Wat je op de onderste foto ziet zou namelijk een mysterieuze verdwijnpoort uit een science fiction of fantasy verhaal kunnen zijn.

Ik heb zo’n idee dat de NS en ProRail het reizigerspubliek en de Tweede Kamer nog het een en ander uit te leggen hebben. Dit verdwijnpunt verklaart wellicht ook waarom de blauwe reigers in het Voorschotense buitengebied in het niets opgelost lijken te zijn. Maar om daar achter te komen had ik ook door die poort moeten gaan en hadden jullie dit stukje misschien niet meer te zien gekregen.

Hoogspanningsmast op hellend vlak
Verdwijnen in een sluitertijd van 1/15s