Hoop of hopeloos?

Stalen helix

Aangezien ik als roestige Indiaanse Dondervogel mijn tekstkruit elders al met een nogal droog informatiestukje verschoten heb, in dit blog drie plaatjes die ik geschoten heb toen ik afgelopen week bij mijn dochter op bezoek was.

Niet dat zij niet fotogeniek is, integendeel zelfs, maar ik heb me toen beperkt tot het nemen van enkele foto’s van de brandtrap van het appartementencomplex waar zij woont.

Hoe je het ook wendt of keert, een stalen wenteltrap is het zondermeer. Maar of deze in symbolische zin te beschouwen valt als een neerwaartse spiraal of juist gezien kan worden als een stairway to heaven zal hopelijk spoedig duidelijk worden.

Afdalen...
...of omhoog lopen?

Draadverbinding

Is het een witte reddingslijn uit de hemel gezonden of heeft een sardonische Almacht besloten om dit kind met haar moeder nog voor veertig dagen aan het lijntje te houden?

Gespiegeld of voorgespiegeld?

Deze twee foto’s heb ik onlangs, toen er nog wat sneeuw lag, gemaakt tijdens een bezoek aan het Erasmusgebouw van de Universiteit van Nijmegen. Zoals je kunt zien zijn de onderste verdiepingen van het twintig etages tellende gebouw rijkelijk voorzien van spiegelend glaswerk.

Het nadeel van zo’n reflecterende pui is dat een nieuwsgierige student door de spiegelingen niet goed kan zien wat er zich allemaal achter die façade afspeelt. Het enige beeld dat hem na zijn bezoek om zich in te schrijven misschien bij zal blijven is dat hij als afgestudeerde paspop in de etalage zou kunnen belanden.

Dat is uiteraard geen prettige gedachte voor hem; zeker als je bedenkt dat de student vol hoop en dromen naar het Erasmusgebouw was gekomen om zich in zijn enthousiasme – of is het naïviteit? – van een schitterende toekomst te verzekeren.

Blik op de toekomst?

Het zwerk zonder zichtbare en deels verduisterde zon boven Duitsland in de buurt van Berg en Dal

Vandaag een stukje met wat fotootjes plaatsen voelt ergens aan als het orkest dat op de Titanic manmoedig bleef doorspelen tot het bittere einde, maar wat moet je als VKblogger anders nu bekend is geworden dat het weblog ophoudt te bestaan?

Dus dan maar een paar foto’s die ik afgelopen dinsdag heb geschoten tijdens en na de gedeeltelijke zonsverduistering. Zoals je hierboven kunt zien heb ik daar helaas niets van meegekregen vanwege het hardnekkige wolkendek. Maar het vlammend rode en goudkleurige licht in het zwerk was fantastisch en met HDR fotografie kun je dat bijzondere lichteffect zelfs nog versterken.

Onderstaande foto’s heb ik gemaakt met behulp van een grijsfilter dat het licht met een factor 1000 verzwakt. Met zo’n filter kun je – naast andere toepassingen zoals een plein vol met mensen met een zeer lange sluitertijd “schoonvegen”- letterlijk direct het zonnetje schieten.

Zoals te zien is op de onderste foto heeft onze zon, die op het moment van fotograferen deels schuilging achter wat sluierbewolking, linksboven een klein schoonheidspukkeltje: een zonnevlekje. Alleen jammer dat er op dat moment niet ook nog eventjes het ISS ruimtestation voor de zon langs kwam vliegen, maar als amateurfotograaf kun je nou eenmaal niet alles hebben.

Het betere tegenlicht
Deels versluierde zon met zonnevlekje

Aan het einde van de rit?

Freek is de jongste niet meer. Dat benadrukte hij ook zelf in de Nieuwjaarsshow waarmee hij op 2 januari het jaar 2011 inluidde. Maar hij is ook De Jonge niet meer: de scherpe satiricus die als volleerd jongleur met het grootste gemak en op volle snelheid verschillende verhaallijnen in de lucht houdt waar je normaalgesproken als toeschouwer hopeloos bij achterblijft, in ademloze bewondering voor deze virtuositeit waarna je eigenlijk nog minstens drie keer de herhaling zou willen zien om te begrijpen langs welke breinkronkelwegen hij ons allemaal heeft gevoerd

Zo niet gisteren. Hoewel hij ons probeerde mee te voeren in een autorit met 130 kilometer per uur had ik meer het gevoel in een traag voortkruipende file te staan. Na een half uur keken we al besmuikt op de klok: hoe lang nog? Ik vroeg nog een keer: wanneer wordt hij leuk? maar toen bleek het programma al bijna afgelopen. Waarbij overigens wel het venijn bijna in de staart zat.

Even zagen we Freek zoals hij was in zijn hoogtijdagen en de tijd van Neerlands Hoop met Bram Vermeulen: toen hij een experimenteel conceptuele installatie verbeeldde met drumcomputer en soundbites en in snel staccato op satirisch-bijtende toon de actualiteiten de revue liet passeren. Dan ga je wel even op het puntje van je stoel zitten. Maar dat pareltje flonkerde slechts een paar minuten in een zich bejaard voortslepende verhandeling waarin de felrode draad verbleekte tot een onheilspellende ouwelijk-roze.

Aan zijn mimiek lag het niet, die was als vanouds. En het onderwerp – cultuur versus zorg – had ook groots uitgewerkt kunnen worden, maar werd dat niet. Integendeel, bij tijd en wijle was het ronduit gênant in plaats van schurend en confronterend.

Het zijn inderdaad schrijnende toestanden in de zorg, maar een onverstaanbaar gemompel van een oud mannetje in een onplaatsbaar dialect over een onderwerp wat (bijna) niemand iets zegt wekt alleen maar irritatie. Nadat het koeterwaals brabbelende heertje voor de derde keer werd opgevoerd bleek het over doping in Belgisch wielrennen te gaan, maar had ik als kijker nog steeds geen aha-erlebnis.

Ook de daarop volgende scène met de vuvuzela en de olifant was ronduit flauw en tenenkrommend. Niet leuk en niet scherp. Geen spoortje satire kon ik er in ontdekken. Of was het misschien van hetzelfde niveau als ‘Jokertje’ en ging de diepere betekenis daardoor verloren?

Schokkend was het feit dat Freek zijn hele podium kon volstouwen met rollators, omdat iedereen een nieuwe krijgt. ‘Ze zijn gratis, dus nemen de mensen geen genoegen met een tweedehandsje’. Scherp was de opmerking dat ‘ze wachten tot de Derde Wereld oud genoeg wordt om de rollators te verschepen’, maar het getuigde van creatieve armoede toen de afgedankte rollators op een hoop werden gesmeten.

Zielig en melodramatisch was ook het einde. Het verlossende woord – de titel van de conference – bleek ‘LIEFDE’. De elektronische nagalm van dat woord versterkte alleen maar het idee dat je naar een op zijn retour zijnde dominee op zijn preekstoel stond te luisteren. Tot slot mocht deze verlossende dooddoener door het publiek worden uitgebeeld en uitgejubeld nadat ze zich massaal in een gospelhesje hadden gehesen.

Jammer. Freek was verdomde goed. Misschien had hij moeten stoppen op zijn hoogtepunt, misschien ook niet. Want van de éne kant, om van Muiswinkel’s Ferry Mingelen maar eens te parafraseren, oude clowns weten wanneer de lol eraf is. Maar van de àndere kant, zo oud is De Jonge toch nog niet?

Dus hopelijk is het een tijdelijk dieptepunt en kunnen we, net zoals de papegaai van moeder De Jonge, over deze conference zeggen:

‘Vergeet het maar!’

Quo vadis Freek?

 


Tekst: Ivy en Glaswerk.

Knallend tegenlicht
Luchtvervuiling? Nóóit van gehoord...

Nu de meeste bloggers elkaar zowat tot onder het virtuele maaiveld bedolven hebben onder de allerbeste en ongetwijfeld welgemeende wensen voor 2011 lijkt het me een prima moment voor een  korte, luchtige terugblik op de grensovergang tussen het vorige en het nieuwe jaar.

Dat voor de gelegenheid in de vorm van wat vuurwerkplaatjes. Een toelichting lijkt me overbodig, dus resteert mij slechts jullie allen op welgemeende wijze en met bijna terugwerkende kracht het allerbeste voor 1 januari 2011 te wensen.

En dat natuurlijk ook voor alle dagen vol virtueel (blog)vuurwerk die na vandaag zullen volgen.

Sterrendans
Geen Photoshop maar rawwe werkelijkheid
NGC-20102011