Ha, die ziet er nog goed uit
Even uitbuiken

Electrabel centrale in Nijmegen (klik om de foto op een groter formaat te bekijken)

Daar ligt ze dan, de reuzin Electrabel, tevreden rokend onder een stralend blauwe lucht middenin het landschap gevormd door een ogenschijnlijk Nijmeegse variant van Legoland in Billund (Denemarken).

Deze kolengestookte elektriciteitscentrale uit 1936 met een netto vermogen van 602 MW is in de loop der jaren enkele keren gemoderniseerd om de rookgassen (groten)deels te ontdoen van zwavel, stikstofoxiden en vliegasdeeltjes. Verder zijn er recent nog andere maatregelen genomen om de belasting voor het milieu zo laag mogelijk te houden. Saillant detail is dat in de schoorsteen een nestkast voor slechtvalken is geplaatst waar – naar zeggen – jaarlijks enkele jongen uitvliegen.

Vanwege de grote verschillen in lichtintensiteit liet Electrabel zich niet gewillig met slechts één belichting vangen op de gevoelige plaat. Wat je hierboven ziet is het resultaat van drie foto’s die met HDR zijn samengevoegd. Het resulterende “legoland-plaatje” kun je overigens ook op een groter formaat bekijken als je op de foto hierboven klikt.

Nine types of industrial pollution (klik op foto voor het gelijknamige nummer van Frank Zappa)

Nine types of industrial pollution - II Nine types of industrial pollution - III Nine types of industrial pollution - IV Nine types of industrial pollution - V

Gisteren heb ik mezelf en de camera voor de afwisseling eens uitgelaten op een van de industrieterreinen die Nijmegen rijk is. 

Afgezien van een aantal fraaie staketsels in verval – waar ik nog een keer voor moet teruggaan aangezien er overdag net iets te veel toezicht is – staan daar enorme loodsen die qua vlakverdeling en kleur kunnen wedijveren met de schilderijen die gemaakt zijn in de tijd van de Nieuwe Beelding.

(more…)

Schijnend als een bijna volle maan

Misschien is het – dat in het kader van Assyke’s themadag over de lente – een beetje saai wandelen over een inmiddels door velen platgetreden (fotografisch) pad, maar voor mij begint nou eenmaal de lente met ontbolsterend struweel en kleine bloemen die schuchter reikhalzen naar de warmte van de voorjaarszon.

(more…)

Beschadigde putto van een kind - Abbaye de Beauport in Paimpol

Vandaag was “het Vervolg” van de Volkskrant grotendeels gewijd aan de oude angsten en andere ressentimenten die opspelen naar aanleiding van de dreigende kernramp in Japan.

Het katern bevat een aantal lezenswaardige artikelen waarin ik veel van de beelden die daarin geschetst worden herken uit de tijd dat ik protesteerde tegen de bouw van de kerncentrale in Kalkar.

De snelle kweekreactor is uiteindelijk niet in bedrijf genomen en het complex werd later – hoe bizar – omgebouwd tot het pretpark Kernwasser Wunderland.

Of de kinderen in Fukushima ook zo’n attractiepark hebben is mij niet bekend, maar als het noodlot zal toeslaan zullen zij – net als hun ouders – slechts het uiterst bittere perspectief hebben van een heel andere stralende toekomst.

Is het niet ironisch dat juist de “energie van de toekomst” – als ik althans de kernenergielobby op hun woorden mag geloven – de toekomst van de wereld om zeep zal kunnen helpen?

Is er nog een koekje over?

Computer-cookies zullen deze vrouw uit het pre-digitale tijdperk waarschijnlijk worst wezen, maar de ongetwijfeld lekkere Bretonse patisserie in het blik heeft zo te zien haar volle aandacht. Dat uiteraard met de oerdegelijke (kunst)lederen handtas als trouwe metgezellin uit diefstalpreventie binnen handbereik.

En zeker, ik weet dat haar mutsje eigenlijk helemaal op de foto behoort te staan, maar ik vind het een te smakelijk ouderwets beeld om dat zomaar ongezien op de digitale plank te laten verstoffen.

In de bosrijke Velpse contreien geschoten

Toen ik vorig jaar met gevaar voor eigen leven poolshoogte ben gaan nemen in één van de meest beruchte no-go areas van Nederland kwam ik in het Velpse bos deze geschminkte vrouw tegen. Zij was op weg naar een openluchttoneelvoorstelling die in het bos gegeven werd.

Een mazzeltje, zo bleek achteraf, want toen zij op het moment dat ik haar en profil fotografeerde een auto passeerde was daarvan de lakkleur hetzelfde als die van haar gestifte lippen.

Ik schiet wel vaker zulke “toevalsfoto’s” waarop ik pas later op een groot beeldscherm zie dat er méér op de foto te zien is – dat de foto vaak tot een betere foto maakt – dan ik op het moment van fotograferen zag. Dat althans op een bewuste manier.

Misschien is het omdat mijn onderbewustzijn een handje heeft geholpen om op het goede moment op de knop te drukken. Niet dat ik er wakker van lig, integendeel zelfs, maar soms vraag ik me af of andere fotografen dat ook regelmatig hebben.

Wat me overigens die dag niet is gelukt is om een man met een fez te fotograferen. Die bizarre klederdracht schijnt veelvuldig in het wild in de bossen van Velp voor te komen. Misschien dat ik het risico moet nemen om nog een keer terug te gaan. Hopelijk wil dan het onbewuste waarnemingsvermogen, of wat het ook mag zijn, me nog een keer van dienst zijn om een markant, fezdragend heer op het juiste moment te schieten.

Explosieve kern in het hart van een primula

Zenuwcel in het wild op een grasveld

Met een beetje fantasie zou je in deze foto een zenuwcel kunnen herkennen. De dikke afhangende “draad” rechts van het midden is dan het axon, de vezel waarlangs elektrische prikkels aangevoerd worden naar de kern van de cel. In de kern – het soma, de neurale “processor” – worden deze prikkels verwerkt en omgezet in nieuwe prikkels die via vele dunne draadjes – de dendrieten – afgevoerd worden naar andere neuronen.

(more…)

Hoger en hoger...

“Je kunt hoog of laag springen, maar je krijgt je zin toch niet.” Dat zei mijn moeder altijd wanneer ik als jochie weer iets wilde wat buiten de huishoudelijke begroting of het spectrum van reële mogelijkheden lag.

De afgelopen dagen wilde ik ook iets voor elkaar krijgen wat kennelijk een onmogelijkheid is geworden: simpel een bijdrage met anderen op Facebook delen. Met daarbij uiteraard een plaatje. De tekst wil nog wel doorkomen maar een in het oog springende illustratie kan ik sinds een week gevoeglijk op mijn buik schrijven.

Na twee dagen klooien tot en met het voorzichtig uitkleden van de WordPress database toe – op die manier wordt er tenminste nog ergens ouderwets gestript – heb ik het maar opgegeven. De plaatjes komen jullie dus maar hier op mijn duistere webkrocht bekijken.

Ik hoop dat iemand met veel ICT expertise nog een lumineus idee heeft om dit (luxe) deelprobleem op te lossen, maar ik heb er inmiddels een hard hoofd in gekregen.

Misschien is het maar beter dat ik in de loop van deze mooie lenteachtige dag naar mijn buren loop. Even lekker een uurtje baldadig stuiteren op de trampoline van hun kinderen om me zo van dit soort (on)zinnige kopzorgen te bevrijden zodat ik straks niet uit irritatie of zelfs frustratie uit mijn vel ga springen.

Draaikolk

Als het voorjaar nadert en het ijs niet meer decimeters dik op de vijver ligt krijgt Vrouwe Ivy last van onstuitbare koopkriebels. Zo dus ook gisteren.

(more…)

Cogito ergo sum