Beschadigde putto van een kind - Abbaye de Beauport in Paimpol

Vandaag was “het Vervolg” van de Volkskrant grotendeels gewijd aan de oude angsten en andere ressentimenten die opspelen naar aanleiding van de dreigende kernramp in Japan.

Het katern bevat een aantal lezenswaardige artikelen waarin ik veel van de beelden die daarin geschetst worden herken uit de tijd dat ik protesteerde tegen de bouw van de kerncentrale in Kalkar.

De snelle kweekreactor is uiteindelijk niet in bedrijf genomen en het complex werd later – hoe bizar – omgebouwd tot het pretpark Kernwasser Wunderland.

Of de kinderen in Fukushima ook zo’n attractiepark hebben is mij niet bekend, maar als het noodlot zal toeslaan zullen zij – net als hun ouders – slechts het uiterst bittere perspectief hebben van een heel andere stralende toekomst.

Is het niet ironisch dat juist de “energie van de toekomst” – als ik althans de kernenergielobby op hun woorden mag geloven – de toekomst van de wereld om zeep zal kunnen helpen?

Is er nog een koekje over?

Computer-cookies zullen deze vrouw uit het pre-digitale tijdperk waarschijnlijk worst wezen, maar de ongetwijfeld lekkere Bretonse patisserie in het blik heeft zo te zien haar volle aandacht. Dat uiteraard met de oerdegelijke (kunst)lederen handtas als trouwe metgezellin uit diefstalpreventie binnen handbereik.

En zeker, ik weet dat haar mutsje eigenlijk helemaal op de foto behoort te staan, maar ik vind het een te smakelijk ouderwets beeld om dat zomaar ongezien op de digitale plank te laten verstoffen.