Sexsmith & Lea

[58]

Toetsenist David Matheson - klik op de foto voor het nummer 'Love Shines' van Ron Sexsmith

Gisteravond heb ik samen met Vrouwe Ivy de Nijmeegse poptempel Doornroosje bezocht voor een optreden van de band van de Canadese muzikant Ron Sexsmith.

In het voorprogramma stond de tweepersoonsformatie Lea, waarvan direct onder de tekst drie foto’s staan. De andere foto’s – dus ook die je hierboven ziet van toetsenist David Matheson – zijn geschoten van de hoofdact.

Dat ik dit keer de soms wat ruizige plaatjes – allen zijn geschoten op ISO 1600 zonder flits – van de optredens kan laten zien is dankzij de coulance van Doornroosje. Er blijken namelijk wel degelijk strikte regels te bestaan met betrekking tot het fotograferen met een spiegelreflex camera. Gelukkig kreeg ik zonder problemen alsnog een accreditatiebandje zodat ik vrijuit kon fotograferen tijdens de eerste drie nummers van beide acts.

Wie overigens denkt dat Ron Sexsmith een artiestennaam is vergist zich, want de Canadese bandleider is ter wereld gekomen als Ronald Eldon Sexsmith. En dat weet ik zeker aangezien ik met het raden van die naam twee kaartjes voor zijn optreden had gewonnen.
 


Naar aanleiding van een opmerking van 100_Woorden heb ik een aantal foto’s nabewerkt zodat de meeste ruis daaruit verwijderd is. Hoewel het in eerste instantie mijn bedoeling was om jullie de rauwe realiteit van een onderbelicht muziekpodium te laten ervaren, kan ik me voorstellen dat sommige kijkers de werkelijkheid liever iets gepolijster willen zien.

Lea Kliphuis
Lea Kliphuis en Xavier Teerling
Xavier Teerling
Ron Sexsmith band - Ron Sexsmith
Ron Sexsmith band - Jason Mercer
Ron Sexsmith band - ook op deze foto is drummer Dom Kerr helaas niet zichtbaar
Ron Sexsmith band - Tim Bovaconti
Ron Sexsmith band - David Matheson
Ron Sexsmith band - Ron Sexsmith

58 reacties op “Sexsmith & Lea”

  • assyke zegt:

    groot gelijk heb je met deze zwarte achtergrond
    concertfoto’s komen met dat rokerige blauw heel mooi uit

    • Glaswerk zegt:

      Voor het rokerige heeft men zelfs een apparaat achter op het podium staan. Met de mist die tijdens een optreden ontstaat en het tegenlicht kun je dan aardige plaatjes krijgen.

      Thanx.

  • Joost Lips zegt:

    Prachtige serie foto’s.
    Ron Sexsmith niet lang geleden ontdekt
    wat een mooi talent.

  • cor3306 zegt:

    mooie sfeerfoto’s Willem en een beetje ruis mag wel in dit geval, trouwens een haast symbolische combinatie van namen Doornroosje Sexsmith en Lea!

    • Glaswerk zegt:

      Ik had de eerste keer toen ik podiumfoto’s maakte wel moeite met de ruis, enig perfectionisme is me niet vreemd namelijk. Maar ik heb me (voorlopig) erbij neergelegd dat ruis er gewoon bijhoort.

      een haast symbolische combinatie van namen Doornroosje Sexsmith en Lea

      En het omgekeerde – Lea, Sexsmith en Doornroosje – levert een afkorting op waar vroeger vele nummers over geschreven werden.

  • 100-woorden zegt:

    Die eerste is een prachtige foto.
    De ruis in een paar van de foto’s is volgens mij goed weg te halen c.q. te verminderen. Ruisfilters halen wel iets van de details weg, maar dat is minder storend bij dit soort foto’s naar mijn mening. Ik ben even zo vrij geweest om de laatste foto te bewerken. http://i262.photobucket.com/albums/ii99/100_woorden/derden_rechtenvrij/RonSexsmith-06_b.jpg

    • Glaswerk zegt:

      Ik ben even zo vrij geweest om de laatste foto te bewerken.

      Ga je gang, ze staan er immers voor ;-)

      Maar zonder gekheid: op dit kleine formaat krijg ik de foto’s met de Topaz plugin vrijwel ruisvrij, dus net zoals in jouw bewerking.

      Maar als je ziet wat je aan detail in de foto’s op groot formaat verliest is dat behoorlijk veel, te veel soms. Daarom neem ik voor die gevallen de ruis op de koop toe – hoeveel moeite ik daar ook mee heb – en om die reden heb ik die foto’s ook bewust in ongepolijste vorm in dit blogje geplaatst.

      De eerste foto leende zich echter prima voor een pittige ruisfiltering en het resultaat is ook navenant: ook op groot formaat ziet die er schoon uit zonder veel detailverlies.

      Fijn om te lezen dat je het een prachtige foto vindt: want na de filtering heb ik de plaat nog enigszins bewerkt zodat de foto anders is dan een “gewone” podiumfoto. En eerlijk is eerlijk, ik vind dit een van mijn “betere” foto’s, vandaar dat ik deze bovenaan gezet heb.

      • 100-woorden zegt:

        De eerste foto is mooi omdat het bijna monochrome is met dat warme geel, de belichting precies goed is waardoor de donkere jas en hoed niet wegvallen tegen de achtergrond, de achtergrond mooi rustig is (geen details die afleiden), de man een goeie kop heeft en de compositie lekker is (goede diagonaal microfoon, artiest, lamp)

        • Glaswerk zegt:

          Het voordeel van een toetsenist is dat hij min of meer op zijn plaats moet blijven zitten. Daarom kon ik bij hem aandacht besteden aan de compositie.

          Bij de andere muzikanten – op de drummer na, maar men had hem en zijn drumstel op een nogal donkere plek op het podium geparkeerd – is het meer anticiperen op wat zij gaan doen; het is dan mazzel als de achtergrond ook nog mooi uitkomt op de foto.

  • 100-woorden zegt:

    Detaillering is van belang als je fors cropt of op groot formaat afdrukt. Op klein formaat en op een scherm waar je zelden meer dan 2 mPx op kwijt kunt (full HD scherm vullend) verlies je de details sowieso omdat je van 15 mPx af komt. Wat hou je hier over, 900 bij 600, dat is 0,5 mPx dus een factor 30 kleiner dan het origineel.
    Ruisonderdrukking pas ik normaal gesproken toe op het origineel en niet op de verkleinde afbeelding. De basis via de raw converter en de rest via plug-ins (Topaz DeNoise en Noiseware Professional van Imagenomic, de laatste geeft je veel mogelijkheden om de ruis per kleur en per “frequentie” te onderdrukken) . Als er grote verschillen in de foto zitten qua ruis werk ik met laagmasker om elk gebied de juiste dosering te geven. Als het dynamisch bereik van de camera tekort schiet zoals bij concerten kun je het beste overbelichten tot het punt net voordat de hooglichten uitbijten. De hooglichten terughalen in photoshop levert minder ruis op dan de schaduwen oplichten. Je foto’s zien er op je camera dan niet goed uit, maar het eindresultaat is wel ruisarmer.

    • Glaswerk zegt:

      Als het dynamisch bereik van de camera tekort schiet zoals bij concerten kun je het beste overbelichten

      Daar zit echter het probleem: zelfs bij 1600 ISO en 1/80s of 1/60s met f2.8 zonder IS uit de hand (ik weet uit ervaring dat ik de 24-105mm thuis kan laten als ik naar Doornroosje ga) mag ik blij zijn als de plaat al een beetje fatsoenlijk belicht is. Langere sluitertijden zouden dat kunnen verbeteren maar dan kan ik het met de scherpte vanwege de (zeer) beweeglijke muzikanten helemaal schudden.

      Noiseware Professional van Imagenomic

      Dat had je nou niet moeten zeggen.
      Blijkbaar kom ik nog een uiterst nuttige plugin tekort…

      • 100-woorden zegt:

        Daar heb je dan ook een 50 1.4 voor. Twee volle stop extra zorgt dat je bij dezelfde sluitertijd terug kunt van ISO 1600 naar ISO 400.
        En ja, met een prime van 50 ben je beperkt, ik weet het. Een EF 135mm f/2L USM zou een mooie aanvulling zijn denk ik zelf wel eens, maar goed, het is lastig fotograferen met wat je zou willen hebben, maar niet hebt.
        In dat kader stuur ik je zo even een mail met de plug-in die maar een paar MB is dus wel over de mail kan.

        • Glaswerk zegt:

          Daar heb je dan ook een 50 1.4 voor. Twee volle stop extra zorgt dat je bij dezelfde sluitertijd terug kunt van ISO 1600 naar ISO 400.

          Klopt.

          Ik heb bij een eerder bezoek aan Doornroosje ook de 50mm meegenomen: een vergelijking van foto’s gemaakt met de prime lens en met de 24-70mm viel uit in het voordeel van de zoomlens. De beperkte scherptediepte speelde daarbij een rol. Maar misschien dat het resultaat van de vergelijking anders was uitgevallen als ik toentertijd al de micro-adjustment voor de AF van de 50mm had gedaan.

          In dat kader stuur ik je zo even een mail met de plug-in

          Hartstikke fijn.
          Alvast bedankt.

    • Glaswerk zegt:

      Anyway, zoals je in cursief in de bijdrage kunt lezen heb ik naar aanleiding van jouw opmerkingen alsnog een aantal foto’s iets bijgewerkt.

      Het geheel ziet er in elk geval nu iets gepolijster uit.

  • Hi, mooie foto’s, heb je nog naar de muziek kunnen luisteren?

  • Bart zegt:

    Ik kende Ron Sexsmith al lang, heb de cd ‘Ron Sexsmith’, uit 1995 alweer.
    Niet erg bekend bij ‘het grote publiek’, maar dat is voor mij eerder een aan- dan een afprijzing, als U begrijpt wat ik bedoel.
    De foto’s zijn mooi, al had ik zelf als eerste toch echt een foto van de hoofdpersoon van de bijdrage geplaatst… ;-)

    • Glaswerk zegt:

      Ik begrijp wat je bedoelt Bartholomeus.

      al had ik zelf als eerste toch echt een foto van de hoofdpersoon van de bijdrage geplaatst

      In dat geval had ik moeten kiezen tussen Ron Sexsmith en Lea. Dus heb ik al polderend met David Matheson op de eerste foto een mooi compromis gevonden.

  • De naam komt me wel vaag bekend voor, maar ik ken niets van Ron S. Het was de moeite waard begrijp ik…;o)

  • Johan HvD zegt:

    Het is toch wel een heel verschil, heer Glaswerk, of ge nu op de Wadden rond laveert of ge paradeert in Doornroosje.

    Neen, de muzikant Sexsmith ken ik niet en ook nooit van gehoord. Desalniettemin zal de man goede muziek ten gehore brengen, zeker wanneer de photograaph druk doende is.
    Daarnaast had ge wellicht een schone video kunnen toevoegen, alwaar de lezer zich zou kunnen verlekkeren aan de muziek.
    Maar weest u gerust, er zullen ongetwijfeld op de Joetjoep dergelijke fragmenten te vinden zijn. :-)

    • Glaswerk zegt:

      Daarnaast had ge wellicht een schone video kunnen toevoegen, alwaar de lezer zich zou kunnen verlekkeren aan de muziek.

      Heer Johan, als u op de bovenste foto in dit blogje klikt – met de muis uiteraard en niet met een ander (puntig) instrument dat uw beeldscherm kan beschadigen – zal een wondere wereld van beeld en geluid in een nieuw venster zich voor u openen ;-P

      • Johan HvD zegt:

        Ehm, tja, neemt u mij niet kwalijk, heer Glaswerk. Het fenomeen is mij wel bekend en soms pas ik het zelf ook wel eens toe. Helaas ga ik niet snel met klik- en tikwerk aan den arbeid in andermans domein. Dit vanwege mogelijke beschadigingen aan diverse apparaturen.
        Ge hebt mij wijzer gemaakt. Aanvankelijk had ik reeds hamer en breekijzer klaar liggen, maar dat hoeft dan niet, volgens uw raadgeving… =8-|

  • Grutte Pier zegt:

    Mooie serie

    Ik zou een boek uitbrengen…..

  • Johan zegt:

    Sexsmith: af en toe iets van hem horen voorbijkomen in de jaren 90. Weet nu dus dat hij nog steeds musiceert.

  • Johan HvD zegt:

    Welnu, ik heb mijn eur ten luister gelegd en heb geconcludeerd dat mijnheer Sexschmidt niet onaardig klinkt doch in de verte wel iets wegheeft van een combinatie Neil Young/Warren Zevon/Cat Stevens en nog wat…

    Het is in ieder geval niet echt mijn genre. =:~x

  • paco painter zegt:

    Ja, deze kan wel hoor

  • Ik had nog niet gereageerd, maar al wel een paar keer gekeken. Ik vind de protretten prachtig. Muziek ook. Probeer de technische praat tussen 100-woorden en jou te doorgronden en besef dat ik daar schromelijk in faal. ;-)

  • landheha zegt:

    Ik zie je dit graag doen Glaswerk, dat weet je. Van mij kreeg je zo een enkelbandje :-)
    Eerste inderdaad helemaal prima, andere portretjes kunnen er ook mee door. Laatste een beetje “geplet”, misschien door de spot vol in beeld?

    Hoe staat het met je muziekbeleving als je zo bezig bent? (ik zelf zie bv. niet veel van een wedstrijd als ik met dat ding voor m’n hoofd loop… Kwestie van focus/concentratie denk ik)

    paar opmerkingkjus mijnerzijds
    – heb je het al eens op 3200 geprobeerd?
    9-van-de-10 mensen zien dat detailverlies niet eens, afgericht als ze zijn door de reclamejongens met de gladde huidjes.
    Ik werk naar beneden. Start op 3200 (prima met NR) en kijk of ik mijn sluitertijd kan halen met belichting op het onderwerp. Zo ja, dan ga ik vanwege dat teleding nog eerder diafragma pakken dan terug in iso :-)

    Ik wou dat ik zo’n mooie donkere achtergrond tot mijn beschikking had.

    – “is het meer anticiperen op wat zij gaan doen; het is dan mazzel als de achtergrond ook nog mooi uitkomt op de foto.”
    Nee nee, niet lullen, dat ligt voor een groot deel aan jezelf.

    De goede foto heeft de goede achtergrond.
    Je gaat rondlopen en uitvogelen waar de beste achtergrond zit voor de plaat die je echt wilt schieten. Vervolgens ga je daar stomweg een half uur zitten. Al kom je maar met 1 foto thuis, het interesseert je geen bal. (maar vanuit die plek schiet je vaak toch wel een aantal andere zeer acceptabele foto’s) Maar als je onderwerp op DE PLEK komt is ie van jouw, zeker weten. Dan zit je niet “per ongeluk” ergens anders.
    Geluk dwing je af.
    (klinkt niet wetenschappelijk, maar het gebeurd mij te vaak)

    – “Daar heb je dan ook een 50 1.4 voor. Twee volle stop extra zorgt dat je bij dezelfde sluitertijd terug kunt van ISO 1600 naar ISO 400.”

    Klinkt leuk, maar praktisch gezien kun je dit op mijn grote buik schrijven.
    Ten eerste zijn er de toleranties ;-) De scherptediepte is dan zo flinterdun dat de AF er nauwelijks pap van kan maken bij enige beweging. Voor de andere 95% van de gevallen is er het welbekende “hunten”, bzzz, bzzz, ik kan het niet vinden…

    Ten tweede is wat ik ten eerste beschreef van toepassing bij acceptabel licht. Bij slecht licht heb je alleen met de duurste pro-camera’s nog een kans.

    f2.8 is niet voor niets een mooi Pro-compromis bij serie-fabricage.
    Ook die 135 f2.0 wordt meestal 1 stopje geknepen gebruikt, maar dan is ie ook helemaal belachelijk fraai e-OK. (laatst even meegekeken met een canon-collega die met z’n nieuwe aanwinst aan het experimenteren was :-))
    Het is dat ik weet dat jij er niets aan hebt qua brandpunt, want anders zou ik hem wel aanraden. Het ding kost nl. geen drol voor wat ie aan kwaliteit levert.
    (herhaling: niet kopen Glaswerk, je hebt er niets aan)

    • Glaswerk zegt:

      Howa, wat een berelange reactie ;-)

      Laatste een beetje “geplet”, misschien door de spot vol in beeld?

      Overstralen en verlies aan dynamiek (als je dat met “geplet” bedoelt) gebeurt regelmatig met podiumfotografie. Misschien had ik de onderste plaat wat “uit moeten deuken”.

      heb je het al eens op 3200 geprobeerd?

      Niet in Doornroosje maar wel een hele tijd geleden als proef: toen was mijn indruk dat ik dan de plaatjes net zo goed op schuurpapier kan graveren. Maar wellicht dat er toch meer uit te halen valt: pas nadien heb ik namelijk onder de knie gekregen hoe de ruis op een fatsoenlijke manier te onderdrukken is. Je hebt weer een puntje voor mijn to-do lijst aangedragen.

      Vervolgens ga je daar stomweg een half uur zitten.

      In Doornroosje mag je als “gast” alleen tijdens de eerste drie nummers van een optreden foto’s maken. De foto’s van Ron Sexsmith heb ik dus allemaal moeten schieten in hooguit 8 minuten tijd (hij maakt erg korte nummers). Maar omdat ik bij Roosje al een paar keer eerder plaatjes geschoten heb ken ik de “betere” schietposities. Dus in die zin dwing ik het geluk – ook in korte tijd – wel een beetje af.

      Hoe staat het met je muziekbeleving als je zo bezig bent? (ik zelf zie bv. niet veel van een wedstrijd als ik met dat ding voor m’n hoofd loop… Kwestie van focus/concentratie denk ik)

      Dat combineert (meestal) goed.

      Sterker zelfs, ik gebruik de muziek als het kan om te timen. Bij een band als Osaka Monaurail was dat makkelijk omdat zij bij bepaalde muzikale wendingen bijzondere dingen gingen doen en dat soms 2 à 3 keer herhaalden. Bij Group Doueh was het een kwestie van “meegaan” met de Afrikaanse muziek en dan het juiste moment zien te pakken.

      Bij Ron Sexsmith heb ik de muziek echter niet kunnen gebruiken als trigger omdat ik zijn oeuvre niet kende én voor mij drie nummers te kort is om in een optreden te “groeien”. Van hem had ik overigens zonder tijdslimiet vast mooiere platen kunnen schieten: ik hou er wel van om performers vast te leggen als ze zich al stevig op het podium uitgeleefd hebben.

      Al met al, in dat opzicht heb jij het vast moeilijker omdat de mooie acties bij het volleybal meestal bij verrassing komen.

      (herhaling: niet kopen Glaswerk, je hebt er niets aan)

      Ik heb anders vóór het optreden van Ron Sexsmith en Lea even overwogen om de f2.8 100mm macrolens mee te nemen ;-)

      • landheha zegt:

        “Howa, wat een berelange reactie”
        sorry, zal eens kijken of het weer lukt ;-)

        iso3200
        Je zul wel gelijk hebben. De hoeveelheid ruis hangt vooral af van een goede belichting. (liefst ietsje meer zoals !00 al aangaf) Met zo’n variabele lichtshow is dat natuurlijk bijna geen doen. Schrap maar weer van de lijst.

        “…meestal bij verrassing komen”
        Valt reuze mee hoor. Ik heb ooit eens judo geprobeerd, dat is pas verrassend. Zelfde geluiden hoor ik van boksen. Voetbal is dan zooo makkelijk :-)

        Mijn Kak-plaat van de week is meestal een duikende actie die op me af komt. Helemaal netjes in beeld met spatscherpe schoenen, want de AF kon niet snel genoeg terug rennen om het gezicht en de uitgestrekte arm bij te houden :-(
        Het grootste probleem bij volleybal is dat er meestal iemand anders door je beeld loopt. Dan staat je focus ook ineens verkeerd en eer die weer terug is… Tijdens de wedstrijd delete ik gelijk de helft van de plaatjes. Thuis sneuvelt direct weer een derde.

        Ik denk ik de publicatie-lat technisch iets lager heb liggen dan jij :-)
        Per wedstrijd zijn er hooguit drie tot vijf plaatjes waar ik wel tevreden mee ben en zo’n tien die er wel mee door kunnen. Veel hiervan worden trouwens ook richting het eind van een wedstrijd geschoten. Aan dat laatste kun je nog steeds zien dat ik een amateur ben, vind ik. Als prof moet je binnenkomen en er gelijk staan, ongeacht de omstandigheden.

        • Glaswerk zegt:

          Voetbal is dan zooo makkelijk :-)

          Eigenlijk verbazingwekkend dat het trappen tegen een balletje zo ontiegelijk veel geld kan opleveren.

          Per wedstrijd zijn er hooguit drie tot vijf plaatjes waar ik wel tevreden mee ben en zo’n tien die er wel mee door kunnen. Veel hiervan worden trouwens ook richting het eind van een wedstrijd geschoten. Aan dat laatste kun je nog steeds zien dat ik een amateur ben, vind ik. Als prof moet je binnenkomen en er gelijk staan, ongeacht de omstandigheden.

          Vervang in het bovenstaande cursief “wedstrijd” door “optreden” en ik had het geschreven kunnen hebben.

  • Aline zegt:

    Een prachtige serie portretten van al deze muzikanten… ;)

  • 100-woorden zegt:

    Maar even een nieuw draadje om het overzicht te houden

    Reactie landheha
    – “Daar heb je dan ook een 50 1.4 voor…”

    Klinkt leuk, maar praktisch gezien kun je dit op mijn grote buik schrijven.
    Ten eerste zijn er de toleranties ;-) De scherptediepte is dan zo flinterdun dat de AF er nauwelijks pap van kan maken bij enige beweging.

    Geen idee hoe dik jouw flinters zijn, maar een 50d met een 50mm op 1,4 heeft op 5 meter een DOF van ruim een halve meter en die 5 meter heb je ongeveer nodig om iemand helemaal op de foto te krijgen in de portretstand.
    Op drie meter heb je nog 19 centimeter, veel dichter zul je niet komen bij een concert, of je moet het podium op. Twee stops knijpen (f2.8) levert je slechts een verdubbeling op van de DOF.
    Een “snelle” 50mm op een cropsensor wordt gezien als de ideale portretlens (vergelijkbaar met een 85 portretlens op FF) waarbij de beperkte scherptediepte nu juist een kwaliteit is in plaats van een handicap. Echt scherp wordt de lens vanaf f2.0 maar voor concertfoto’s is die scherpte niet per se noodzakelijk en zijn de voordelen van vol open (verdubbeling sluitertijd per belichtingsstop of halvering iso) groter dan de nadelen (40% verlies in scherptediepte per stop).

    Praktisch gezien is de kwaliteit van de fotograaf bepalend. Ik schiet regelmatig met een 300 f4. De DOF op 18 meter afstand is dan gelijk aan een 50 f1.4 op 5 meter. Oefening baart kunst, of in andere woorden, naarmate je het meer doet en er meer handigheid in krijgt wordt het percentage goede foto’s hoger.

    Ten tweede is wat ik ten eerste beschreef van toepassing bij acceptabel licht. Bij slecht licht heb je alleen met de duurste pro-camera’s nog een kans.

    Bij slecht licht is autofocus een probleem, zeker bij de non-pro camera’s van Canon. Handmatig scherpstellen in die omstandigheden vereist vaardigheden die de meeste moderne fotografen niet meer bezitten, dus wat dat betreft zijn we het wel eens.
    Aan de andere kant, de huidige instapmodellen hebben een iso-bereik en een IQ die hoger ligt dan de pro-modellen van een jaar of 7, 8 geleden en ook toen werden er goede platen geschoten om nog maar te zwijgen over het analoge tijdperk toen autofocus in de kinderschoenen stond, iso nog asa was en de hoge waardes van nu ver buiten het bereik lagen.

    Reactie Glaswerk
    Ik heb anders vóór het optreden van Ron Sexsmith en Lea even overwogen om de f2.8 100mm macrolens mee te nemen

    Kwalitatief goed bruikbaar onder die omstandigheden, de 4-stops IS is handig als je onderwerpen niet al te veel bewegen, alleen de autofocus is te traag.

    • landheha zegt:

      Mijn fijne motoriek is niet ideaal, dus mijn flinters zijn navenant stevig.
      Ik sla de plank waarschijnlijk flink mis met m’n opmerking hierboven. Met de 50mm zit ik ook tussen de 2 en 7 meter, maar op f1.4 krijg ik het niet voor elkaar om m’n bewegende onderwerp goed te pakken. Geen lock van de AF. Met f2.8 zijn die problemen verdwenen. Simpele oplossing die werkt in mijn geval.

      Wat het is is het, misschien ook iets met calibratie. Heb ik nog nooit uitgevoerd. Binnenkort moet ik het toch eens gaan uitproberen, want met f2.8 zoom krijg ik toch iets scherpere resultaten met de oude 12Mp camera dan met de nieuwe 16Mp.
      Kan natuurlijk ook aan de eerder genoemde motoriek liggen…
      bedankt

    • Glaswerk zegt:

      @!00:
      Op drie meter heb je nog 19 centimeter, veel dichter zul je niet komen bij een concert, of je moet het podium op.

      Bij Doornroosje is het podium laag en niet afgeschermd met dranghekken of iets dergelijks.

      In sommige gevallen is de afstand tussen het glaswerk en het hoofd van de te fotograferen muzikant niet meer dan 2,5 m. Dan is met f1.4 de DOF maximaal 13 cm. En dat is niet veel als je bedenkt dat staande muzikanten tijdens een optreden zelden helemaal stil staan.

      Vandaar dat ik toentertijd had besloten om alleen nog de 24-70 mm mee naar Doornroosje te nemen. Dat nog afgezien van de flexibiliteit die de zoomlens boven de 50 mm biedt.

      @Landheha:
      …maar op f1.4 krijg ik het niet voor elkaar om m’n bewegende onderwerp goed te pakken. Geen lock van de AF.

      Dat gaat met muzikanten meestal wel goed.

  • 100-woorden zegt:

    @landheha

    Jouw sportfotografie is denk ik moeilijk vergelijkbaar met popconcerten. Soort en snelheid van de bewegingen zijn verschillend. Vergeleken met volleybal zijn de meeste concerten vrij statisch. Bij jou is de actie interessant en dat maakt het lastiger om vast te leggen naarmate de DOF kleiner wordt. Een DOF van een halve meter is voldoende voor iemand die recht omhoog springt, maar als iemand naar een bal duikt valt het grootste deel van het lichaam buiten het scherpstelvlak en is de nauwkeurigheid waarmee scherp wordt gesteld veel belangrijker. Musici zijn veel statischer in de zin dat ze langere tijd op één plek staan/zitten en hun lichaam doorgaans redelijk parallel loopt aan het scherpstelvlak. Als je dan scherp stelt ergens op het hoofd zit je al snel goed.

    Daarnaast heb je bij zaalsporten veel meer en egaler licht dan bij concerten waardoor je eenvoudiger met hogere iso’s kunt werken. Naarmate er meer licht is, heb je minder last van zichtbare/storende ruis bij gelijke iso waarden is mijn ervaring.

    Kalibratie (micro adjustment) kan de moeite lonen wanneer je werkt met kleine scherptediepte. Ik merkte dat er behoorlijke verschillen zijn in lens-body combinaties. Sommige lenzen hadden geen bijstelling nodig, anderen, zoals mijn 50mm, ongeveer het halve instelbereik van mijn camera.

    @Glaswerk

    In sommige gevallen is de afstand tussen het glaswerk en het hoofd van de te fotograferen muzikant niet meer dan 2,5 m. Dan is met f1.4 de DOF maximaal 13 cm. En dat is niet veel als je bedenkt dat staande muzikanten tijdens een optreden zelden helemaal stil staan.

    Op die afstand heb je pak weg 60 bij 40 centimeter in beeld, wat ongeveer overeenkomt met de eerste foto van je blog. De afstand tussen twee ogen is een centimeter of 7 schat ik, dus is 13 centimeter DOF meer dan voldoende om beide ogen scherp te krijgen (vaak is één oog al voldoende) tenzij de beweging zo snel is dat tussen scherpstellen en vastleggen op de sensor meer dan 6 centimeter verplaatsing is. Laat is eens aannemen dat die tijd 1/50 seconde is, dan mag de snelheid van verplaatsing in de richting van de camera 6*50 = 3 m/s zijn of 10 km/uur. Zolang de artiest niet recht op je af komt rennen om te stagediven is 13 centimeter DOF dus meer dan voldoende om op de juiste plek scherp te stellen. Uitgaande van een goed gekalibreerde lens en een goed werkende autofocus is het in de praktijk dus vooral de vaardigheid van de fotograaf die bepaalt of de foto in focus is of niet.

    Naar mijn mening is de DOF niet echt het probleem, maar heb je vooral met bewegingsonscherpte te maken door de relatief lange sluitertijden vanwege het gebrek aan licht. Als je op dezelfde afstand bij goed licht kunt fotograferen met 1/200 of sneller zul je zien dat het percentage geslaagde foto’s veel hoger ligt.

    • Glaswerk zegt:

      Naar mijn mening is de DOF niet echt het probleem, maar heb je vooral met bewegingsonscherpte te maken door de relatief lange sluitertijden vanwege het gebrek aan licht.

      In mijn reactie op 15 september 2011 om 14:12 uur schreef ik “Langere sluitertijden zouden dat kunnen verbeteren maar dan kan ik het met de scherpte vanwege de (zeer) beweeglijke muzikanten helemaal schudden.

      Daarmee is het verhaal over de (on)scherpte die vaak optreedt met podiumfotografie zo ongeveer wel duidelijk geworden: hoe vaardig de fotograaf ook is om een muzikant in het DOF te krijgen en te houden, onscherpte zal er altijd zijn vanwege de ISO-ruis en de beweging/lange sluitertijden.

      Het eerste lukt me tegenwoordig behoorlijk goed en het tweede lost als ruizige sneeuw voor de zon op als Glaswerk door een maecenas onverhoeds een 1 DS in de schoot geworpen krijgt.

      Resteert het minimale probleem om nog even die maecenas te vinden ;-)

      • 100-woorden zegt:

        @Glaswerk

        hoe vaardig de fotograaf ook is om een muzikant in het DOF te krijgen en te houden, onscherpte zal er altijd zijn vanwege de ISO-ruis en de beweging/lange sluitertijden

        Niet helemaal. Als je het hele citaat van jezelf pakt en niet alleen het laatste stukje, zul je zien waarom ik toen schreef dat de 50 f1.4 mijn keuze zou zijn geweest. Je schreef toen:

        Daar zit echter het probleem: zelfs bij 1600 ISO en 1/80s of 1/60s met f2.8 zonder IS uit de hand (ik weet uit ervaring dat ik de 24-105mm thuis kan laten als ik naar Doornroosje ga) mag ik blij zijn als de plaat al een beetje fatsoenlijk belicht is. Langere sluitertijden zouden dat kunnen verbeteren maar dan kan ik het met de scherpte vanwege de (zeer) beweeglijke muzikanten helemaal schudden.

        Op f1.4 wordt die 1/80s 1/320s en heb je meer dan voldoende snelheid. Je kunt dan eventueel terug en 1/160s met een twee maal zo lange belichting als je nu hebt bij f2.8 en 1/80s. In slecht licht kiezen voor een 24-70 f2.8 boven een 50 f1.4 heeft alleen nut als je de groothoekstand echt nodig hebt en weg kunt komen met een kwart van de sluitertijd van een 1.4.

        Een 1Ds is leuk speelgoed natuurlijk, hoewel de laatste versie inmiddels 4 jaar oud is, wat toch een tikje gedateerd is als je ziet wat er in vier jaar allemaal is veranderd. De 400d van mevrouw 100 begon kuren te vertonen dus heeft ze laatst een nieuwe camera aangeschaft, een 60d en hoewel die camera op een aantal vlakken een stap terug is ten opzichte van mijn 50d (er zijn wat “pro-functies” uit verdwenen om de 7d niet uit de markt te prijzen) is de beeldkwaliteit bij hogere iso’s een groot verschil met de 50d. Iso 3200 op een 60d is nog goed te doen terwijl ik op mijn 50d iso 800 doorgaans als bovengrens gebruik tenzij het echt niet anders kan.

        • Glaswerk zegt:

          Niet helemaal.

          Klopt, vandaar dat ik op 16 september om 11:18 uur die mogelijkheid openhield met “Maar misschien dat het resultaat van de vergelijking anders was uitgevallen als ik toentertijd al de micro-adjustment voor de AF van de 50mm had gedaan.

          Een 1Ds is leuk speelgoed natuurlijk, hoewel de laatste versie inmiddels 4 jaar oud is

          Op dat front is het de laatste tijd akelig stil.

          Iso 3200 op een 60d is nog goed te doen terwijl ik op mijn 50d iso 800 doorgaans als bovengrens gebruik tenzij het echt niet anders kan.

          Tja, daar zitten we dan…

          ;-)

        • 100-woorden zegt:

          Ik vermoed dat ergens in het komende half jaar een nieuwe 1Ds zal uitkomen, of ze moeten de 1D en 1Ds samenvoegen tot één nieuwe FF camera, dat zou ook nog kunnen. Daar achteraan zal de opvolger van de 5D komen en dat zou wel eens mijn nieuwe camera kunnen worden. Maar goed, wat ik vermoed en wat Canon doet, hoeft niet helemaal op één lijn te zitten natuurlijk.

        • Glaswerk zegt:

          Voor mij heeft het alle tijd.

          Ik heb nog steeds de maecenas niet gevonden en ik vermoed dat dat ook nog wel even zal gaan duren.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *