Desoxyribonucleïnezurige trap

[42]

Descending the Double Helix of Life - klik op de foto voor een zwart-wit versie

42 reacties op “Desoxyribonucleïnezurige trap”

  • Prachtige foto van wat eens mijn werktrap was :) Ik heb op de vijfde etage de laatste loodjes van mijn promotietijd doorgebracht, en keerde in 2010 voor even terug voor mijn verdediging. Eens per jaar (ik weet niet of deze traditie nog bestaat) werd de helixrun gehouden onder de werknemers.
    Het grappige van deze trap is dat de lichtjes in het centrum aanspringen op het moment dat iemand zich op de trap bevindt. (Je hebt dus een manier gevonden om het zwaarbeveiligde gebouw binnen te komen ;) )

    • Glaswerk zegt:

      Grappig dat jij daar gewerkt hebt.

      Of de helixrun nog gehouden wordt zou ik eens moeten navragen. Het lijkt me goed voor de conditie. Of fataal ;-)

      (Je hebt dus een manier gevonden om het zwaarbeveiligde gebouw binnen te komen ;) )

      Ik moest op het dakterras van het NCMLS gebouw zijn voor het maken van een soort groepsfoto van een studentenverenigingsbestuur. Die wordt op de Ragweek kalender geplaatst. Een van de studenten had een pasje geregeld.

      Ik ga overigens nog een keer terug, want ik had maar een paar seconden om bovenstaande foto te schieten. Ik verwacht namelijk dat er nog meer uit de helixtrap te halen valt in fotografisch opzicht.

  • 100-woorden zegt:

    Mooie foto, vooral door de dieptewerking.
    Het is wel het DNA van iemand die staalhard is en de nodige planken voor zijn kop heeft, als ik het zo bekijk.

  • Fraaie foto, zoveel mooier als op facebook.

    • Glaswerk zegt:

      Dank je.

      Het pietepeuterige formaat op FB doet menig foto de das om. Dat nog afgezien van de compressiemethode die daar gebruikt wordt waardoor vaak scherpte en de juiste kleuren verloren gaan.

      Dus ga ik weer vaker hier wat plaatsen. Al dan niet met een bijschrift.

  • Mooie plaat, maar als ik iets mag opmerken, de foto wordt meer vervreemdend wanneer je het stoeltje en tafeltje eraf knipt (ja, je leest het goed, beeldsprekers stelt voor te croppen).

    • Glaswerk zegt:

      ja, je leest het goed, beeldsprekers stelt voor te croppen

      Ik dacht even dat het aan mijn opkomende verkoudheid of griep lag ;-P

      Maar BS, er wordt helemaal niks gecropt. Ik ga binnenkort gewoon nog een keer terug als het groothoekige glaswerk uit Japan is geretourneerd (*zucht*). En dan schuif ik dat tafeltje / meldpunt voor meldpunten wel even voor je uit het zicht ;-)

      • Nee hoor geenverkoudheid, laten we het houden op vootschrijdend inzicht (of mijn opkomende verkoudheid) ;-)
        Maar geef toe, spannender wordt hij zonder meldpunt?

        • Glaswerk zegt:

          BS, de volgende keer als ik daar ben zal ik de tafel aan de kant schuiven, want zonder het meldpunt staat het iets mooier.

          En plak ik een post-itje op de grond met “Voor BS”, maar dat zie je alleen maar op het grote formaat ;-P

  • Johan zegt:

    Ingewikkelde wenteltrap. Ik prefereer een lift in dit geval.

  • Duizelingwekkend en ook mooi, duizelingwekkend mooi dus.

  • Aad Verbaast zegt:

    Prachtige foto Glaswerk!
    En nee, ik ga deze keer geen trap na geven ;-)

  • Bart zegt:

    Mooie ‘diepe’ foto. Toen ik hem voor het eerst zag, op facebook, dacht ik dat-ie zonder dat tafeltje beter zou zijn.
    Nu vind ik het juist wel mooi, leuk hoe je inzicht soms nog een beetje kan door-veranderen… :-)

  • rené louman zegt:

    Voor mij is het een mooie trap die goed gefotografeerd is:)

  • Mo zegt:

    ik werd geïntrigeerd door de titel van dit blog, en ik weet nog steeds niet of ik de foto nou mooier vind of de titel.

  • fred van der wal zegt:

    goed gezien
    geometrische prent
    dynamisch ogend
    deed me even denken aan
    een periode in het werk van Jan Dibbets
    rond 1985 als ik me goed herinner
    zoals bekend is Dibbets de grote vernieuwer in de beeldende kunst die met behulp van de fotografie ons liet zien wat we nog nooit gezien hebben
    de taak van de kunstenaar dus
    Dibbets wel eens genoemd een nieuwe Mondriaan
    alhoewel zijn werk niets met het mijne te maken heeft
    beschouw ik hem (en velen met mij) als een van de belangrijkste kunstenaars tussen 1970 en 1990
    een intelligent gebruik van de fotografie
    soms geïntegreerd in mixed media objecten
    en één van de weinige intelligente, intellectualistische
    beeldende kunstenaars
    een groot gedeelte van de collegaatje is namelijk te stom om voor de duvel te dansen
    of komt uit het gekkenhuis
    in sommige ogeen een aaanbeveling
    of ze zijn
    te talentloos
    te met zichzelf ingenomen
    te gemakzuchtig
    te veel genegen de gebaande paden te volgen, te herhalen, te epigoneren, stil te bllijven staan bij wat meer dan 100 jaar geleden gebeurde (Rijksakademieziekte)
    en dan heeft dat soort nog praatjes ook en medestanders
    nee, geen medestanders maar mede domoren, nog erger
    ik zal maar geen namen gaan noemen
    laat ik het zo zeggen
    voor de familie doorsnee en de dromerige vrouwtjes heeft beeldende kunst iets te maken met romantiek, vage verlangens, sehnsucht en een hete broek (dat vooral)
    zij hebben het mis
    heet kunstenaarschap
    het is iets als veertig jaar door de woestijn trekken
    met veel geouwehoer en pseudo gevoelig doen

    • Glaswerk zegt:

      Dank je wel voor de uitgebreide reactie die op zich al een blog waardig is.

      Het werk van Jan Dibbets kende ik nog niet, maar ik zag net dat er veel over hem en zijn werk op het internet te vinden is. Dus daar ga ik – en zeker naar de periode waaraan jij refereert – naar kijken.

  • fred van der wal zegt:

    Bij het zien van het fotografische oeuvre van Saul Leiter zat ik even na te denken hoee zich dat thematisch verhoudt tot het werk van Glaswerk.
    Ik kwam tot de conclusie dat ik mijn te strenge idee van een strikt samenhangende, eenduidige, rechtlijnige thematiek moet laten vallen en dat het altijd mogelijk is als een fotograaf of kunstschilder diverse thematieken hanteert.
    In het begin van mijn artistieke werkzaamheden sprak ik
    daar eens over met een redelijk intelligente collega. Niet alle kunstschilders zijn even dom als…We kwamen heel snel tot de conslusie op het terras van Americain mei 1967 dat we niet van een theorie uit moesten gaan maar van uit de werkelijkheid en die is niet eenduidig. En ook niet moesten streven naar een bepaalde theoretische lijn te volgen in ons werk met de idee dat achteraf de lijn in het totale oeeuvre te ontdekken zou zijn en als dat niet zo was dat er dan een vraagteken achter totale oeuvre kan gezet worden.
    Het volgen van een kunstheorie beperkt de vrijheid van de fotograaf/ kunstschilder.

    • Glaswerk zegt:

      Ik kwam tot de conclusie dat ik mijn te strenge idee van een strikt samenhangende, eenduidige, rechtlijnige thematiek moet laten vallen en dat het altijd mogelijk is als een fotograaf of kunstschilder diverse thematieken hanteert.

      Dat doet me deugd om dat te horen. Leuk trouwens dat je er tijdens de expositie van Saul Leiter nog over hebt nagedacht.

      Het volgen van een kunstheorie beperkt de vrijheid van de fotograaf/ kunstschilder.

      Hoewel ik, zoals je weet, bijzonder weinig weet van theorieën over kunst, weet ik wel uit mijn vakgebied dat theorieën en rigide “zoals het hoort” denkpatronen een keurslijf (kunnen) vormen voor het ontwikkelen van nieuwe ideeën. Gebaande paden leiden vaak tot een dood spoor, zelfs in de bètawetenschappelijke hoek.

      Ik ben zo vrij geweest om jouw duplicate reactie te verwijderen.

  • fred van der wal zegt:

    Ja, reactie per ongeluk in duplo. Ik wilde typos verbeteren. Het werk van Leiter gaf mij te denken. Diverse richtingen en opvattingen van de fotografie, deels veroorzaakt omdat hij als modefotograaf lange tijd werkzaam was en daarmee zijn inkomen verwierf, doorgaans naar mijn smaak niet opzienbarend, daar radicaal mee stopte, zijn eigen weg zocht en vond, dus de deurwaarder was vaste gast aan huis bij Leiter zoals het behoort bij de ware kunstartiest, naar men zegt en dan het eigenzinnige zeldzaam poëtische werk, vaak sferisch, soft focus, dan weer sharp focus, een kroniek van de jaren 50 en 60 maar volkomen niet modieus en zo eigen dat het oeuvre niet tijd gebonden is en dat is een kwaliteit die noodzakelijk is.
    HIj woonde wel in een vreselijke ongeordende rotsooi, maar ook dat schijnt de ware kunstartiest te kenmerken. In elk geval liep er een gezond ogende kat rond op zijn atelier en dat vergoedt veel.

    • Glaswerk zegt:

      Een deurwaarder hoop ik niet aan huis te krijgen, maar er lopen hier wel drie gezond ogende katten rond. Wellicht is dat ook een goede randvoorwaarde om ooit iets verder te komen in de fotografie.

  • fred van der wal zegt:

    Jan Dibbets,ineternationaal beroemd, oogt als een sjaggerijnige mopshond, maar zo spits als een spiegel, gebruikte een Rolleiflex, heb ‘m één keer in het Vondelpark aan het werk gezien en ben wel eens op een opening in het Stedelijk van zijn werk geweest. Wij
    zaten allemaal gezellig door te pilsen aan een tafel, Jan stond alleen. Het genie heeft geen vrienden.
    Het is er nooit van gekomen om hem te bezoeken ondanks dat ik een vraag heb over een schilder die hij zegt te bewonderen waarvan ik denk dat hij lelijk zit te jokken.
    Kijk uit voor kunstartiesten! Onbetrouwbaar volk.

    • Glaswerk zegt:

      Jan stond alleen. Het genie heeft geen vrienden.

      Fotografen zijn in het openbare leven vaak einzelgängers.

      Ze registreren liever dan dat zij uitbundig in groepsgesprekken participeren. In dat opzicht mag ik me ook wel tot die categorie rekenen: voor mij liever een goed gesprek van man tot man of vrouw, dan oeverloos te moeten mee babbelen in een groot gezelschap. Dan kijk en luister ik liever of ik schiet een paar plaatjes.

  • landheha zegt:

    Fraaie plaat weer, Glaswerk. Ben benieuwd wat je er nog meer uit weet te peuren, ooit.

  • fred van der wal zegt:

    Fotografen een tiental van meegemaakt. Over hun instelling naar anderen toe kan ik weinig zeggen. Van der Elsken, Willem Diepraam en Philip Mechanicus waren nogal popi people en die fotograaf, ben zijn naam even kwijt die de flitser op zijn helm droeg, hij fotografeerde veel provos en hele en halluvve Amsterdamse artiesten sien, één keer ontmoet bij zeefdrukkerij Tailored Prints, mocht um wel, de anderen werkten meestal erg hard zodat er weinig tijd over bleef voor sociale plichtplegingen.
    Tussen de realiteit en hun perceptie zit een camera spiegeloog als registrerende intermediair om de dingen de maat te nemen. Wellicht schept dat afstand en reflectie.
    Over het algemeen boys met een voor mij fascinerende mix van zakelijke en artistieke inslag omdat ik de zakelijke talenten ten enemale mis. En dat is ernstig.

    • Glaswerk zegt:

      Tussen de realiteit en hun perceptie zit een camera spiegeloog als registrerende intermediair om de dingen de maat te nemen. Wellicht schept dat afstand en reflectie.

      Uit eigen ervaring weet ik wel dat ik anders naar de wereld ben gaan kijken nadat ik een tijd met fotografie bezig was. En zelfs als ik de camera niet bij heb, heb ik nog vaak die bepaalde “kijk” naar de buitenwereld.

      … omdat ik de zakelijke talenten ten enemale mis.

      Je bent niet de enige…

  • fred van der wal zegt:

    Aardige uitwisseling van ideeën over perceptie, artistieke opvattingen, zakelijke insteek.
    Opvallend aan fotografen is hun getraindheid in compo sitie en dramatisering van het beeld, de verhevigde gecondenseerde zeggingskracht, waar menig orthoxe kunstschilder in faalt. De journalistieke, politiek geladen fotografie, die veelvuldig in de prijzen valt is totaal oninteressant en niet meer dan een vluchtig statement. Fotografie, video en computergraphics zijn wel de kunst van deze tijd. Als zodanig is het te vergelijken met sigarenmakers, vroeger werden ze met de hand vervaardigd, nu mechanisch.
    Het kunstschilderschap is een anachronisme. Om die reden o.a. heb ik een grote hekel aan kunstschilders. Ze komen er niet in.
    In de jaren zestig was fotografie en grafische vormgeving vloeken in de kerk van de subsidie kunstartiesten. Ik heb mij tegen die opvatting altijd verzet en aan geërgerd. Ja, dat kost populariteit maar als we daar naar gaan streven is het eind zoek en moeten we 17- eeuwse stillevens en kerkinterieurs schilderen, maar vooral een vrome kop daar bij trekken. Opportunity knocks. Doen we de deur open?

    • Glaswerk zegt:

      Als het me om de populariteit of “brede erkenning” te doen zou zijn , was ik wel hipstamatic plaatjes met een mobiele telefoon gaan schieten of iets vergelijkbaars. Met een app tover je dan met een paar drukken op de knop de meest “artistieke” plaatjes tevoorschijn. Maar dat vind ik verdomd weinig met fotografie te maken hebben.

      Dus ja, ik denk dat we daar ongeveer hetzelfde over denken.

  • fred van der wal zegt:

    Glaswerk citerend: @ Uit eigen ervaring weet ik wel dat ik anders naar de wereld ben gaan kijken nadat ik een tijd met fotografie bezig was.

    Mee eens. Tegelijkertijd dwingt de camera de fotograaf facultatief ook zelf te kijken als een camera. Tweeledige perceptie.

  • Cor Nutus zegt:

    Netjes gedaan. Heel mooi de diepte gevangen!

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *