Triple-mains

[18]

... en nog twee die met een spookakkoord de boventonen voeren - klik op de foto voor een grotere versie

18 reacties op “Triple-mains”

  • FREDVANDERWAL zegt:

    In de jaren tachtig althans, was de Kawai verre de mindere van Yamaha zoals ik bemerkte bij het uitproberen van een boogie op beiden.

  • FREDVANDERWAL zegt:

    De titel triple mains is goed gevonden en toepasbaar indien de tweede speler behoort tot de soort van de Amerikaanse One Eyed One Armed Bandits bekend in de speelholen van Las Vegas, alwaar ik nog niet dood gevonden wil worden onder een slotmachine

  • assyke zegt:

    gezegend zij zij met drie handen…
    erg praktisch:))

  • Hé goed weer eens iets nieuws van je te zien!

  • Th Balvers zegt:

    Het is er een tijd niet van gekomen, maar plezierig om hier weer eens te kijken .

    Zelf speelde ik op een Mörs (nooit van gehoord)

    • Glaswerk zegt:

      Theo, de cursivering van kijken is me niet ontgaan, ik weet dat jouw passie meer bij lezen / schrijven ligt. Voor wat betreft het schrijven komt het er bij mij zelden meer van, maar soms mis ik het wel.

      Zelf speelde ik op een Mörs (nooit van gehoord)

      Inderdaad ;-)

  • Mo zegt:

    piano spelen hoort niet tot mijn talenten, maar ook voor dagelijks gebruik lijkt me het hebben van drie handen een waar genoegen.

  • 100-woorden zegt:

    Leuk die dubbele spiegeling van haar handen.
    Ook hierbij heb je geen inbreng en moet je het doen met wat je voorgeschoteld krijgt aan beeld en licht.
    De kunst bij podiumfotografie is dan ook niet het podium naar je hand zetten, maar de juiste compositie vinden in alles wat zich daar voltrekt. Bij deze foto slaag je daar beter in dan bij de vorige naar mijn mening.

    • Glaswerk zegt:

      De kunst bij podiumfotografie is dan ook niet het podium naar je hand zetten, maar de juiste compositie vinden in alles wat zich daar voltrekt.

      Precies.

      En dat kiezen van die positie komt vaak aan op snelheid en op “technische vaardigheid”. Dat laatste – de camera en het fotograferen onder moeilijke lichtomstandigheden – heb ik inmiddels aardig onder de knie zodat ik steeds beter kan letten op de kadering.

      • landheha zegt:

        Hear Hear :-)

        Ik weet niet precies wat je met ‘snelheid’ bedoelt, dus maar een ‘mening’ er uitgemikt.
        Snelheid in het groot, zeg maar lichaamsbeweging, verplaatsing, daarop komt het dus niet aan. Het kenmerkt meestal degeen die de mogelijkheid eigenlijk al gemist heeft.

        Bij dit soort fotografie is er vrijwel nooit ‘dat ene moment dat je Moet hebben’. Er zijn er altijd meer, meestal veel meer, maar ook wel eens helemaal niets. Gewoon je inleven in de voorstelling, je eigen plan trekken en accepteren (al of niet binnensmonds vloekend) dat er door de gemaakte keuzes dingen gebeuren waar je naast tikt.
        Geen snelheid dus, alleen rustige verplaatsingen op voor jou onbelangrijke momenten.

        Komt het moment, dan even de camera bedienen. Zo snel is ook dat weer niet, want je zat juist op die plek helemaal klaar voor dat moment. Op buitenstaanders kan het laatste echter bloedsnel overkomen.

        • Glaswerk zegt:

          Gewoon je inleven in de voorstelling, je eigen plan trekken en accepteren (al of niet binnensmonds vloekend) dat er door de gemaakte keuzes dingen gebeuren waar je naast tikt.

          Precies.

          ;-)

  • FREDVANDERWAL zegt:

    @Je hebt je dus ook nog bezig gehouden met het spelen van muziek. Ik ook overigens – gitaar – maar dat is nooit veel geworden.

    Slightly Off Topic but who cares (fvdW):

    Eveneens (electrische) gitaar. Een Eric Clapton zal ik nimmer worden. Simpele blues riffs. Twee electrische gitaren en 2 acoustische in huis.
    Binnenkort op bezoek bij ex-klasgenoot oudste dochter, hard rock gitarist.
    Een acoustische bas zou heel goed versterkt kunnen worden om de klankrijkdom te behouden. Sta eens dicht bij de boxen waar de bastonen uitkomen van een basguitaar en na een kwartier heb je maagpijn van de punches alsof je gebokst hebt.
    Waarom produceerden in de early sixties groepen met een simpele Fender of Vox versterker tracks die in het collectief geheugen van de pop staan gegrift en de groepen met de huidige torenhoge Marshalls en effect filters met hun wall of sound rubbish?

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *