In visueel opzicht lijken deze vlakken te hellen

Voor het geval men zich afvraagt of bovenstaande vlakken werkelijk hellen een geruststelling: ik heb opzettelijk de camera tijdens het maken van de foto schuin gehouden.

(more…)

Nee, op het terugschroeven van de overall intensiteit na is er verder geen echt shopwerk aan te pas gekomen. Camera instellingen: 100 ISO, 1/1600s en f/32 (voor de extra verzwakking van het zonlicht)

Een huid als geshopt schuurpapier heeft ze niet, maar het valt niet te ontkennen dat vele schoonheidspukkels en -vlekjes haar schitterende, vorstelijke, hete lichaam sieren.

(more…)

Is het een jonge gier...

Toen ik vanochtend tijdens de koffie een paar weblogs zat te bekijken landde op ongeveer twee meter afstand – de liefhebbers kunnen de exacte afstand uitlezen uit de EXIF gegevens – dit vogeltje bij ons buiten in het gangetje.

(more…)

Is er nog een koekje over?

Computer-cookies zullen deze vrouw uit het pre-digitale tijdperk waarschijnlijk worst wezen, maar de ongetwijfeld lekkere Bretonse patisserie in het blik heeft zo te zien haar volle aandacht. Dat uiteraard met de oerdegelijke (kunst)lederen handtas als trouwe metgezellin uit diefstalpreventie binnen handbereik.

En zeker, ik weet dat haar mutsje eigenlijk helemaal op de foto behoort te staan, maar ik vind het een te smakelijk ouderwets beeld om dat zomaar ongezien op de digitale plank te laten verstoffen.

In de bosrijke Velpse contreien geschoten

Toen ik vorig jaar met gevaar voor eigen leven poolshoogte ben gaan nemen in één van de meest beruchte no-go areas van Nederland kwam ik in het Velpse bos deze geschminkte vrouw tegen. Zij was op weg naar een openluchttoneelvoorstelling die in het bos gegeven werd.

Een mazzeltje, zo bleek achteraf, want toen zij op het moment dat ik haar en profil fotografeerde een auto passeerde was daarvan de lakkleur hetzelfde als die van haar gestifte lippen.

Ik schiet wel vaker zulke “toevalsfoto’s” waarop ik pas later op een groot beeldscherm zie dat er méér op de foto te zien is – dat de foto vaak tot een betere foto maakt – dan ik op het moment van fotograferen zag. Dat althans op een bewuste manier.

Misschien is het omdat mijn onderbewustzijn een handje heeft geholpen om op het goede moment op de knop te drukken. Niet dat ik er wakker van lig, integendeel zelfs, maar soms vraag ik me af of andere fotografen dat ook regelmatig hebben.

Wat me overigens die dag niet is gelukt is om een man met een fez te fotograferen. Die bizarre klederdracht schijnt veelvuldig in het wild in de bossen van Velp voor te komen. Misschien dat ik het risico moet nemen om nog een keer terug te gaan. Hopelijk wil dan het onbewuste waarnemingsvermogen, of wat het ook mag zijn, me nog een keer van dienst zijn om een markant, fezdragend heer op het juiste moment te schieten.

Hoger en hoger...

“Je kunt hoog of laag springen, maar je krijgt je zin toch niet.” Dat zei mijn moeder altijd wanneer ik als jochie weer iets wilde wat buiten de huishoudelijke begroting of het spectrum van reële mogelijkheden lag.

De afgelopen dagen wilde ik ook iets voor elkaar krijgen wat kennelijk een onmogelijkheid is geworden: simpel een bijdrage met anderen op Facebook delen. Met daarbij uiteraard een plaatje. De tekst wil nog wel doorkomen maar een in het oog springende illustratie kan ik sinds een week gevoeglijk op mijn buik schrijven.

Na twee dagen klooien tot en met het voorzichtig uitkleden van de WordPress database toe – op die manier wordt er tenminste nog ergens ouderwets gestript – heb ik het maar opgegeven. De plaatjes komen jullie dus maar hier op mijn duistere webkrocht bekijken.

Ik hoop dat iemand met veel ICT expertise nog een lumineus idee heeft om dit (luxe) deelprobleem op te lossen, maar ik heb er inmiddels een hard hoofd in gekregen.

Misschien is het maar beter dat ik in de loop van deze mooie lenteachtige dag naar mijn buren loop. Even lekker een uurtje baldadig stuiteren op de trampoline van hun kinderen om me zo van dit soort (on)zinnige kopzorgen te bevrijden zodat ik straks niet uit irritatie of zelfs frustratie uit mijn vel ga springen.

Like or unlike?

Gisteren verscheen het artikel We ‘raden niet aan’, maar ‘vinden wel leuk’ van Geert-Jan Bogaerts.

Daarin beschrijft hij de wezenlijke verschillen tussen het gebruik van de Facebook “Like” (ik vind dit leuk) en “Recommend” (ik raad dit aan) knopjes. Waar je in het eerste geval met een muisklik te kennen geeft dat je een bericht of bijvoorbeeld een foto goed of mooi vindt, gaat het aanraden een essentiële stap verder. In dat geval deel je namelijk de desbetreffende bijdrage met de mensen die in je Facebook netwerk zitten.

(more…)

In diepe gedachten verzonken...
...kijkt zij peinzend naar de overkant

En gansch het raderwerk valt stil

Middeleeuwse hoornblazer

Als de meer diplomatieke aanpak in de ogen van de ongeduldigen lijkt te falen weerklinkt het luide hoorngeschal als krachtdadige oproep om de barricaden te beklimmen.

Ten aanval, toetert de vuvuzela op middeleeuwse wijze, laat ons zonder geouwehoer van gearriveerde oudere blanke mannen en viriel twitterend de Bontius burcht der slechte heren bestormen en te nemen wat van ons lijkt te zijn. Verzamelt allen, gij koene VKbloggers, jong van lijf en leden en laat ditmaal vooral de vrouwen niet achterblijven.

Dat de democratie in VKbloggersland eindelijk zal zegevieren en het zorgvuldig samengestelde legioen man- en vrouwhaftig ten strijde kan trekken.

Zegt het voort, zegt het voort!

Maar bedenk daarbij wel het volgende.
Wie gaat straks de met veel bravour veroverde buit beheren? De ploeterende schrijvers die nippend aan hun glas Bourbon virtueel als Don Quichot ten strijde trokken?

Of predikten zij slechts vanuit hun fauteuil de revolutie zonder zich om de consequenties te bekommeren?

Zie hen twitterend en in democratisch overleg ten strijde trekken
Laat de vrouwen ons voorgaan op de barricaden

Ruwe bolster met een blanke pit?

Als ik dit ruig ogend heerschap in Pontrieux bij nacht en ontij was tegengekomen zou ik wellicht voor de zekerheid een blokje omgelopen hebben. Voor zover dat in het plaatsje mogelijk is uiteraard.

Misschien bedriegt ook deze keer de schijn en is de man een vredestichter pur sang die bij de frequente ruzies tussen de plaatselijke bakker en slager – twee gerenommeerde en gelauwerde ego’s; een vanwege zijn superbe croissants en de ander vanwege zijn bekroonde paté en zijn gave om het Bretonse weer te kunnen voorspellen – tussenbeide springt en daarbij zelf de meeste builen en schrammen oploopt.

Maar hij kan natuurlijk net zo goed een zachtmoedig filosoof zijn die bij een glas lokale appelwijn vredig contempleert over emoties en gevoelens als liefde en haat en waar en waarom kwalijke zaken als naijver, rancune en zwart-wit denkerij in de menselijke geest wortelen.

Ook als ik terugga naar Pontrieux zal ik naar verwachting niet te weten komen wie hij is en wat hij doet. Toen ik hem een paar maanden geleden zag sprak hij namelijk geen woord, zelfs niet met de mensen waarmee hij aan tafel zat en met wie hij brood, water en wijn deelde. Het lijkt me daarom onwaarschijnlijk dat hij tegen mij, als buitenstaander met een camera in de hand, wel openheid van zaken zou hebben gegeven.

En misschien is dat maar goed ook, want wat niet weet wat niet deert. Intrigerend blijft deze ruwe bolster met of zonder blanke pit echter wel. Maar dat geldt wel voor meer zaken die ik soms dagelijks zie gebeuren en waarvan ik me afvraag waarom men tussen zwart en wit de genuanceerde grijstinten niet meer kan of wil zien.

Maar als het dan echt niet anders kan is het beter het zwart gewoon het zwart te laten. En het wit wit. Laisser faire scheelt namelijk vaak een hoop grijze haren.

Bootsman zittend aan de kade van de rivier de Trieux

Tijdens mijn vakantie in Bretagne heb ik, als het zo uitkwam, foto’s gemaakt van de lokale bevolking. Toen ik vandaag mijn archief aan het doorspitten was op zoek naar een aardige foto voor een blogje viel het me op dat een aantal van die foto’s zich leent voor een zwartwit weergave.

Mischien is het een vorm van nostalgie, misschien ligt het aan een onbewust verzet tegen de toekomst of is het een andere afwijking, maar ik ben al jaren bijzonder gecharmeerd van zwartwit fotografie. Ik geniet dan ook met volle teugen als ik ergens weer een fijne monochrome plaat zie.

Aangezien op het VKblog fotoseries een beetje in zwang beginnen te raken wil ik niet achterblijven. Ik zal af en toe een foto plaatsen van een rasechte Breizh met een, zoals dat in jargon heet, markante kop of in een pose zonder dat men daar overigens voor geposeerd heeft.

De foto’s zijn uiteraard in monochroom waarin de vele grijstinten tussen het zwart en wit hopelijk toch enigszins tot jullie kleurrijke verbeelding zullen spreken.