Vergezicht vanuit Trestraou nabij Perros-Guirec

Je zou dit tableau kunnen beschouwen als een beknopte handleiding die uitlegt wat je in de verte ziet. De kaart doet me een beetje denken aan het schermpje van een TomTom dat laat zien waar je bent en aangeeft waar je naartoe moet rijden.

Deze foto is genomen bij het uitkijkpunt van Trestraou, een stipje op de landkaart dat in de in buurt ligt van de mondaine badplaats Perros-Guirec in Bretagne. Het was nog een hele toer om deze plaat  te kunnen fotograferen zonder mensen in beeld omdat er busladingen toeristen voor een vluchtige blik bij dit uitkijkpunt werden geloosd.

Om jullie een lange rit -al dan niet met behulp van een navigatiesysteem – naar Trestraou te besparen om dit panorama te kunnen aanschouwen heb ik deze keer de foto op groot formaat op de VK server geparkeerd. Als je  de  kleine moeite wilt nemen om op de foto te klikken krijg je pas goed te zien waar je naar zit te kijken.

Vleermuis bij de schoorsteen

Het zal je maar gebeuren dat je net als Oliphant onverhoeds een vleermuis in je slaapkamer tegenkomt.  Ik schreef onder zijn bijdrage dat het bijna ondoenlijk is om onder normale omstandigheden vleermuizen te kunnen schieten. En al zeker niet als de nacht gevallen is en je geen flauw benul hebt waar precies zo’n vleer boven je hoofd voorbij komt zwadderen in het donkere zwerk.

Natuurlijk kon ik het tijdens onze vakantie in Bretagne niet laten om bij de oude watermolen een paar schietkansen in het duister te wagen. Na een paar avonden het vlieggedrag van de vleermuizen gevolgd te hebben wist ik waar ze na hun jacht op insekten boven het riviertje de Trieux naartoe vlogen: de schoorsteen van het de watermolen.

Subliem zijn de foto’s bepaald niet te noemen, het zijn ook stuk voor stuk stevige crops, maar ik vind het toch de moeite waard om ze te laten zien. Al is het maar om jullie gerust te stellen dat wij in onze slaapkamer geen last van vleermuizenissen hadden.

Het zou Batman kunnen zijn
Alsof je een UFO ziet
Kop of kont?

Wat het is weet ik niet maar dood is het in elk geval

Wat het ooit geweest is zal wel een raadsel blijven maar toen ik afgelopen week de blog-oproep voor Dode Dierendag van Vogel-vrij zag moest ik direct aan dit dode zeewezen denken.

Welbeschouwd is de zee de baarmoeder geweest van het leven op Aarde. Dat daar in de loop der tijd door de evolutie tal van levensvormen inclusief de mens aan toegevoegd zijn doet daar in wezen niets aan af. Misschien dat  juist daarom veel mensen – bewust of onbewust – bij tijd en wijle willen terugkeren naar de kust om al lopende op het strand te genieten van de  langzaam wegstervende echo’s van de barensweeën van onze oermoeder.

Niet alleen het leven wordt onweerstaanbaar aangetrokken door de golven, de zilte geuren en het ruisen van de branding maar ook de dood. Daarom kun je aan de kustlijn ook de meest bizarre sculpturen der vergankelijkheid vinden zoals de dode krab die hieronder op de foto staat afgebeeld.

Krab op een bedje van zeewier

Toch ga ik geen ode aan de doden schrijven. Gelukkig leven we in een land waar we allemaal nog steeds de vogelvrijheid van meningsuiting hebben, dus denk ik, eigenwijs als ik ben, liever aan de levende dieren. Want ons zorgen maken over het lot van de wereld doen we al genoeg – en misschien zelfs wel te veel of op de verkeerde manier – en de dode en onnodig gedode dieren horen daar zondermeer ook altijd bij.

Ter afronding een plaatje dat ik, net als de twee andere foto’s, een tijdje geleden aan de kust van Bretagne heb geschoten. Je kunt het sneu vinden of juist het onvermijdelijke gevolg van de natuurlijke gang van zaken, de foto symboliseert wat mij betreft op treffende wijze dat we uiteindelijk allemaal naar de haaien gaan.

Maar hoe je het ook wendt of keert, straks ga ik onze springlevende poezen en kippen eens lekker verwennen. Want daar is het vandaag immers werelddierendag voor.

Aangespoelde haai

Hier waakt de leeuw
Door engelen bewaard

Zilvermeeuw puber

Op de onvoorspelbare wind van het petitio principii vliegt deze zeldzame Tu Quoquemeeuw cirkels redenerend en wensdenkend boven een weiland vol stromannen en vogelverschrikkers, terwijl in de verte zonder generaliserend bewijs uit het ongerijmde een zee vol rode haringen langzaam achter de denkhorizon verdwijnt.

Op het hellende vlak van de thermiek probeert deze sequiture non van de hemel op sofistische wijze haar magische denktrant volgens de paradoxale inversietheorie te ontdoen van de irrelevante personalisatie dat zij op weg is om een laatste patat van Ad Hominem te gaan incasseren.

Vol emotie strijkt zij neer en redeneert drog dat jij- en andere bakken vol persoonlijke voornaamwoorden wel het laatste is waar ze op zit te wachten. Zich tranentrekkend beroepend op een argumentum ad misericordiam krijst zij luidkeels naar de hemel. Op een veilige afstand wordt zij met glazig wordende ogen gadegeslagen door Quickstaartjes En Dergelijke.

Gelukkig maar dat er nog geen Bulverisme of Ipsodixitisme is uitgebroken anders hadden we ongetwijfeld dit vredige tafereeltje in onze mooie natuur moeten missen. En daar hoeft geen enkele discussie over gevoerd te worden lijkt mij.

Kwikstaartje

Iets met ballen en rode schoentjes en meer van die dingen

Deze twee foto’s heb ik geschoten in het vijftiende eeuwse kasteel La Roche Jagu dat staat in Ploëzal, Bretagne. Tot mijn grote verbazing hadden de meeste authentieke elementen, zoals meubilair en ornamenten, plaats moeten maken voor een expositie over licht en kleur. Vreemd genoeg was men daarbij één essentieel onderdeel vergeten, te weten een goede belichting van de uitgestalde objecten.

Daarbij kwam ook nog dat het verboden was om een flitser te gebruiken in het hele kasteel terwijl er alleen op de tweede verdieping in een hoekje enkele schilderijen hingen. Het werd dus schieten met lange sluitertijden uit de hand of, zoals dat het geval was met de onderste foto, gebruikmakend van een losstaand tamelijk amorf object dat ongetwijfeld ook tot het openbare kunstbezit behoorde.

Gecharmeerd van de uitgestalde rode kubussen ben ik zeker niet en van het originele interieur, waar ik voor kwam, heb ik dus nagenoeg niets kunnen zien. Ergens bespeur ik wel een analogie met het VKblog. Ook daarvan staan de muren nog min of meer overeind maar het interieur is in een later stadium op uiterst amateuristische wijze opnieuw ingevuld. En net zoals dat met de entree van La Roche Jagu het geval was, is de inlogprocedure om toegang te krijgen tot dit platform ook zo lek als een mandje.

Door ghost and red dice

Daar kan een kruisspin nog een puntje aan zuigen (klik op foto voor het nummer 'Maneater' van Hall & Oates)
In de aanval? (klik op foto voor informatie over de tijgerspin)
Het ingepaktje mannetje mag mee op stap
Look into her face

Stroperig vloeit de watergeest over de dam...
...om loom weg te sterven in de verte

Vrouw met kinderwagen op het strand van Ploumenac'h

Toen ik deze vrouw met kinderwagen zag vroeg ik me allerlei dingen af. Was zij naar het strand gegaan om het kind te plezieren of juist haarzelf? Was het een routine omdat beide ouders van het kind aan het werk waren? En had haar man geen zin om mee te gaan of was hij overleden?

Vragen waar ik waarschijnlijk nimmer een antwoord op zal krijgen. Toch is het leuk om voor jezelf dit soort vragen te stellen. Iemand anders kan dat natuurlijk ook bij het zien van deze foto. En daar heeft hij deze honderd woorden eigenlijk helemaal niet voor nodig.

Ha, eindelijk weer eens een aanbevelenswaardig macrootje (klik op de foto voor een beschrijving van het bloempje)

Een 'Beeldsprekertje' dat staat in het centrum van Pontrieux, Bretagne

Wat zou Roger Dean hiervan vinden? (klik op de foto voor het nummer 'Close to the Edge' van Yes)