Dood of levend, uiteindelijk gaat het om het gekleurde onderwerp - klik op de foto voor een grotere versie

Toeval?

Zij die in het determinisme geloven, zoals 100_Woorden, zullen het bestaan ervan glashard ontkennen. Toch is het alleszins frappant te noemen dat 100W gisteren aan het experimenteren sloeg met wit acrylaat, een paar flitsers en een orchidee op zijn eetkamertafel terwijl ik misschien op hetzelfde moment buiten een ons ontvallen vlieg op een recycle-wit A4-tje in beeld probeerde te brengen.

(more…)

Geboorte

Toen ik de afgelopen dagen tussen de bedrijven door nog enkele waterdruppelfoto’s van de koffiezet-shoot aan het bewerken was om ze daarna te kunnen opslaan in het digitale archief viel me in dat er van een selectie een tijdreeks te maken valt.

(more…)

Ook uitgebloeide bloemen bezitten een natuurlijke schoonheid

Na bijna twee nogal hectische maanden heb ik eindelijk weer het aangename gewicht van de Canon 50D in mijn handen kunnen voelen.

(more…)

Schedel van patroonheilige St. Yves in een relikwieschrijn in de Cathédrale Saint Tugdual in Treguier, Bretagne

Als doden zouden kunnen spreken hadden zij ons misschien verteld waar zij met hun ziel verblijven in het hiernamaals.

De schedel van St. Yves, rustend tussen twee van zijn heilig verklaarde knoken in een gouden vitrine, gaf mij enkele maanden geen antwoord op de vraag waar heden ten dage zijn geestelijke inhoud resideert. Ook gaf deze helaas geen uitsluitsel of Yves in opdracht van het Vaticaans Instituut voor Religieuze Werken inmiddels zijn ziel en zaligheid voor een handvol zilverlingen aan de Duivel heeft verkocht.

Als atheïst werd ik van de zwijgzaamheid van deze dode patroonheilige bepaald niet wijzer. En ook in de oogkassen, die in een ver verleden de spiegels van Yves’ ziel herbergden, was niets anders te lezen dan een zielloze leegte.

Maar denk niet dat ik sindsdien met mijn ziel onder de arm loop. Het zieltogen bewaar ik liever voor het moment waarop ik de geest geef. Mijn stervensuur mag echter nog geruime tijd op zich laten wachten want ik ben namelijk zielsveel aan dit leven gehecht.

Uit naam van wie?

Hoeveel doden zullen er in de loop der tijd gevallen zijn voor hem? Of uit naam van een van de andere goden die volgens de volgelingen de enige Ware is die het knechten en vermoorden van andersdenkenden rechtvaardigt?

Het was een gedachte die bij me opkwam toen ik in de Cathédrale Saint Pugdual in Treguier onderstaande marmeren plaquette zag waarin de namen gegraveerd staan van soldaten die zijn omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Gevallen voor God en Vaderland zoals men dat vergoelijkend noemt. 

Of zou het zo zijn dat deze mannen en vrouwen gestorven zijn voor kapitaal, macht, ideologie en geloof? Wat het antwoord ook is, voor de gesneuvelden van de oorlog uit 1914 – 1918 en talloze andere vermoorden in de menselijke geschiedenis resteert hooguit een kruis van eer of een naam gebeiteld in koud steen.

Misschien was het rechtvaardiger geweest als de namen van alle meedogenloze kapitalisten, machtsgeile heersers, fundamentalistische ideologen en religieuzen, die uit naam van het Goede dood en verderf zaaien onder de anderen, op die plaat donkergrijs marmer zouden hebben gestaan.

Plaquette met namen van gesneuvelden in de oorlogsperiode 1914-1918

Wat het is weet ik niet maar dood is het in elk geval

Wat het ooit geweest is zal wel een raadsel blijven maar toen ik afgelopen week de blog-oproep voor Dode Dierendag van Vogel-vrij zag moest ik direct aan dit dode zeewezen denken.

Welbeschouwd is de zee de baarmoeder geweest van het leven op Aarde. Dat daar in de loop der tijd door de evolutie tal van levensvormen inclusief de mens aan toegevoegd zijn doet daar in wezen niets aan af. Misschien dat  juist daarom veel mensen – bewust of onbewust – bij tijd en wijle willen terugkeren naar de kust om al lopende op het strand te genieten van de  langzaam wegstervende echo’s van de barensweeën van onze oermoeder.

Niet alleen het leven wordt onweerstaanbaar aangetrokken door de golven, de zilte geuren en het ruisen van de branding maar ook de dood. Daarom kun je aan de kustlijn ook de meest bizarre sculpturen der vergankelijkheid vinden zoals de dode krab die hieronder op de foto staat afgebeeld.

Krab op een bedje van zeewier

Toch ga ik geen ode aan de doden schrijven. Gelukkig leven we in een land waar we allemaal nog steeds de vogelvrijheid van meningsuiting hebben, dus denk ik, eigenwijs als ik ben, liever aan de levende dieren. Want ons zorgen maken over het lot van de wereld doen we al genoeg – en misschien zelfs wel te veel of op de verkeerde manier – en de dode en onnodig gedode dieren horen daar zondermeer ook altijd bij.

Ter afronding een plaatje dat ik, net als de twee andere foto’s, een tijdje geleden aan de kust van Bretagne heb geschoten. Je kunt het sneu vinden of juist het onvermijdelijke gevolg van de natuurlijke gang van zaken, de foto symboliseert wat mij betreft op treffende wijze dat we uiteindelijk allemaal naar de haaien gaan.

Maar hoe je het ook wendt of keert, straks ga ik onze springlevende poezen en kippen eens lekker verwennen. Want daar is het vandaag immers werelddierendag voor.

Aangespoelde haai

Gestorven in het kleurrijke harnas
Monsterlijk mooi
Een deel van de opstelling met links op de voorgrond de dode sprinkhaan