Het blijft oppassen geblazen in de Hatertse Vennen en dat vooral als het schemerduister valt. Voor je het weet rijst een fata morgana als een misleidende luchtspiegeling voor je op uit de zompige grond

Vorige week zondag heb ik een wandeling gemaakt in de Hatertse Vennen.

(more…)

Grafische kaart (320x256 px) van een RamTek kleurenmonitor uit de tachtiger jaren

Zeer waarschijnlijk zal Zich van Verre bij het zien van deze foto reageren met “Kijk, een printplaat met zonnevlekken”. En dan heeft ie helemaal gelijk want veel meer dan een rechttoe rechtaan registratie van een uit de jaren tachtig stammende grafische geheugenkaart is de foto in wezen ook niet.

In de vorige eeuw zaten zulke kaarten ter grootte van een  langspeelplaathoes in geavanceerde apparaten die gebruikt werden in onderzoekslaboratoria en ziekenhuizen. Op de printplaat kan een afbeelding van 320×256 pixels opgeslagen worden. Dat is ongeveer een kwart van bovenstaande foto op VKblog formaat. Daarom werden er  zestien van zulke kaarten gebruikt zodat er een afbeelding van 1280×1024 pixels op de bijgeleverde beeldbuis getoond kon worden. De prijs was er dan ook naar: je werd de eigenaar van zo’n koelkastgroot kijkapparaat als je er ruwweg zo’n 50.000 Hollandse florijnen voor neertelde.

En zelfs voor dat bedrag was het nog armoe troef omdat er maar 256 kleuren tegelijkertijd weergegeven konden worden. Voor de huidige generatie computers zijn dat er – met een 32-bits grafische kaart – in theorie maar liefst 4.294.967.296. Hoewel ik me afvraag of die overdaad werkelijk nodig is omdat het menselijk oog hooguit tien miljoen kleuren kan waarnemen. Bovendien wordt er de laatste tijd extreem vaak over nog  slechts een paar (on)mogelijke kleuren gesproken. Doch dat terzijde.

Een stokoude printplaat met zonnevlekken dus, het is niet anders. Met hieronder een paar close-ups, waarvan de onderste foto laat zien dat de tijd in meerdere opzichten bepaald niet heeft stilgestaan.

Meerderheid of minderheid?
Roestige voetjes

Iets met ballen en rode schoentjes en meer van die dingen

Deze twee foto’s heb ik geschoten in het vijftiende eeuwse kasteel La Roche Jagu dat staat in Ploëzal, Bretagne. Tot mijn grote verbazing hadden de meeste authentieke elementen, zoals meubilair en ornamenten, plaats moeten maken voor een expositie over licht en kleur. Vreemd genoeg was men daarbij één essentieel onderdeel vergeten, te weten een goede belichting van de uitgestalde objecten.

Daarbij kwam ook nog dat het verboden was om een flitser te gebruiken in het hele kasteel terwijl er alleen op de tweede verdieping in een hoekje enkele schilderijen hingen. Het werd dus schieten met lange sluitertijden uit de hand of, zoals dat het geval was met de onderste foto, gebruikmakend van een losstaand tamelijk amorf object dat ongetwijfeld ook tot het openbare kunstbezit behoorde.

Gecharmeerd van de uitgestalde rode kubussen ben ik zeker niet en van het originele interieur, waar ik voor kwam, heb ik dus nagenoeg niets kunnen zien. Ergens bespeur ik wel een analogie met het VKblog. Ook daarvan staan de muren nog min of meer overeind maar het interieur is in een later stadium op uiterst amateuristische wijze opnieuw ingevuld. En net zoals dat met de entree van La Roche Jagu het geval was, is de inlogprocedure om toegang te krijgen tot dit platform ook zo lek als een mandje.

Door ghost and red dice

liegt de ekster voor of achter de antenne? En vliegt hij naar je toe of van je af? (Klik op de foto voor de discussie met 100_Woorden onder het fotoblog 'Hellevuur')
Met kleur wordt zelfs met een ruimtelijke dimensie minder alles duidelijk

Tegenpolen in zwart-wit
Vaas met forsythia takje op glazen tafel (crop)