In diepe gedachten verzonken...
...kijkt zij peinzend naar de overkant

Ruwe bolster met een blanke pit?

Als ik dit ruig ogend heerschap in Pontrieux bij nacht en ontij was tegengekomen zou ik wellicht voor de zekerheid een blokje omgelopen hebben. Voor zover dat in het plaatsje mogelijk is uiteraard.

Misschien bedriegt ook deze keer de schijn en is de man een vredestichter pur sang die bij de frequente ruzies tussen de plaatselijke bakker en slager – twee gerenommeerde en gelauwerde ego’s; een vanwege zijn superbe croissants en de ander vanwege zijn bekroonde paté en zijn gave om het Bretonse weer te kunnen voorspellen – tussenbeide springt en daarbij zelf de meeste builen en schrammen oploopt.

Maar hij kan natuurlijk net zo goed een zachtmoedig filosoof zijn die bij een glas lokale appelwijn vredig contempleert over emoties en gevoelens als liefde en haat en waar en waarom kwalijke zaken als naijver, rancune en zwart-wit denkerij in de menselijke geest wortelen.

Ook als ik terugga naar Pontrieux zal ik naar verwachting niet te weten komen wie hij is en wat hij doet. Toen ik hem een paar maanden geleden zag sprak hij namelijk geen woord, zelfs niet met de mensen waarmee hij aan tafel zat en met wie hij brood, water en wijn deelde. Het lijkt me daarom onwaarschijnlijk dat hij tegen mij, als buitenstaander met een camera in de hand, wel openheid van zaken zou hebben gegeven.

En misschien is dat maar goed ook, want wat niet weet wat niet deert. Intrigerend blijft deze ruwe bolster met of zonder blanke pit echter wel. Maar dat geldt wel voor meer zaken die ik soms dagelijks zie gebeuren en waarvan ik me afvraag waarom men tussen zwart en wit de genuanceerde grijstinten niet meer kan of wil zien.

Maar als het dan echt niet anders kan is het beter het zwart gewoon het zwart te laten. En het wit wit. Laisser faire scheelt namelijk vaak een hoop grijze haren.

Bootsman zittend aan de kade van de rivier de Trieux

Tijdens mijn vakantie in Bretagne heb ik, als het zo uitkwam, foto’s gemaakt van de lokale bevolking. Toen ik vandaag mijn archief aan het doorspitten was op zoek naar een aardige foto voor een blogje viel het me op dat een aantal van die foto’s zich leent voor een zwartwit weergave.

Mischien is het een vorm van nostalgie, misschien ligt het aan een onbewust verzet tegen de toekomst of is het een andere afwijking, maar ik ben al jaren bijzonder gecharmeerd van zwartwit fotografie. Ik geniet dan ook met volle teugen als ik ergens weer een fijne monochrome plaat zie.

Aangezien op het VKblog fotoseries een beetje in zwang beginnen te raken wil ik niet achterblijven. Ik zal af en toe een foto plaatsen van een rasechte Breizh met een, zoals dat in jargon heet, markante kop of in een pose zonder dat men daar overigens voor geposeerd heeft.

De foto’s zijn uiteraard in monochroom waarin de vele grijstinten tussen het zwart en wit hopelijk toch enigszins tot jullie kleurrijke verbeelding zullen spreken.

Franse palfrenier met Zweeds paspoort kijkt naar de weg terwijl haar passagiers naar rechts wegkijken

Stroperig vloeit de watergeest over de dam...
...om loom weg te sterven in de verte

Een 'Beeldsprekertje' dat staat in het centrum van Pontrieux, Bretagne

Een cadeautje voor elkaar (klik op de foto voor het nummer 'The Gift' van Midge Ure)