Strand bij Zandvoort - klik op de foto voor een grotere versie

Hoger en hoger...

“Je kunt hoog of laag springen, maar je krijgt je zin toch niet.” Dat zei mijn moeder altijd wanneer ik als jochie weer iets wilde wat buiten de huishoudelijke begroting of het spectrum van reële mogelijkheden lag.

De afgelopen dagen wilde ik ook iets voor elkaar krijgen wat kennelijk een onmogelijkheid is geworden: simpel een bijdrage met anderen op Facebook delen. Met daarbij uiteraard een plaatje. De tekst wil nog wel doorkomen maar een in het oog springende illustratie kan ik sinds een week gevoeglijk op mijn buik schrijven.

Na twee dagen klooien tot en met het voorzichtig uitkleden van de WordPress database toe – op die manier wordt er tenminste nog ergens ouderwets gestript – heb ik het maar opgegeven. De plaatjes komen jullie dus maar hier op mijn duistere webkrocht bekijken.

Ik hoop dat iemand met veel ICT expertise nog een lumineus idee heeft om dit (luxe) deelprobleem op te lossen, maar ik heb er inmiddels een hard hoofd in gekregen.

Misschien is het maar beter dat ik in de loop van deze mooie lenteachtige dag naar mijn buren loop. Even lekker een uurtje baldadig stuiteren op de trampoline van hun kinderen om me zo van dit soort (on)zinnige kopzorgen te bevrijden zodat ik straks niet uit irritatie of zelfs frustratie uit mijn vel ga springen.

Draadverbinding

Is het een witte reddingslijn uit de hemel gezonden of heeft een sardonische Almacht besloten om dit kind met haar moeder nog voor veertig dagen aan het lijntje te houden?

Wat het is weet ik niet maar dood is het in elk geval

Wat het ooit geweest is zal wel een raadsel blijven maar toen ik afgelopen week de blog-oproep voor Dode Dierendag van Vogel-vrij zag moest ik direct aan dit dode zeewezen denken.

Welbeschouwd is de zee de baarmoeder geweest van het leven op Aarde. Dat daar in de loop der tijd door de evolutie tal van levensvormen inclusief de mens aan toegevoegd zijn doet daar in wezen niets aan af. Misschien dat  juist daarom veel mensen – bewust of onbewust – bij tijd en wijle willen terugkeren naar de kust om al lopende op het strand te genieten van de  langzaam wegstervende echo’s van de barensweeën van onze oermoeder.

Niet alleen het leven wordt onweerstaanbaar aangetrokken door de golven, de zilte geuren en het ruisen van de branding maar ook de dood. Daarom kun je aan de kustlijn ook de meest bizarre sculpturen der vergankelijkheid vinden zoals de dode krab die hieronder op de foto staat afgebeeld.

Krab op een bedje van zeewier

Toch ga ik geen ode aan de doden schrijven. Gelukkig leven we in een land waar we allemaal nog steeds de vogelvrijheid van meningsuiting hebben, dus denk ik, eigenwijs als ik ben, liever aan de levende dieren. Want ons zorgen maken over het lot van de wereld doen we al genoeg – en misschien zelfs wel te veel of op de verkeerde manier – en de dode en onnodig gedode dieren horen daar zondermeer ook altijd bij.

Ter afronding een plaatje dat ik, net als de twee andere foto’s, een tijdje geleden aan de kust van Bretagne heb geschoten. Je kunt het sneu vinden of juist het onvermijdelijke gevolg van de natuurlijke gang van zaken, de foto symboliseert wat mij betreft op treffende wijze dat we uiteindelijk allemaal naar de haaien gaan.

Maar hoe je het ook wendt of keert, straks ga ik onze springlevende poezen en kippen eens lekker verwennen. Want daar is het vandaag immers werelddierendag voor.

Aangespoelde haai

Vrouw met kinderwagen op het strand van Ploumenac'h

Toen ik deze vrouw met kinderwagen zag vroeg ik me allerlei dingen af. Was zij naar het strand gegaan om het kind te plezieren of juist haarzelf? Was het een routine omdat beide ouders van het kind aan het werk waren? En had haar man geen zin om mee te gaan of was hij overleden?

Vragen waar ik waarschijnlijk nimmer een antwoord op zal krijgen. Toch is het leuk om voor jezelf dit soort vragen te stellen. Iemand anders kan dat natuurlijk ook bij het zien van deze foto. En daar heeft hij deze honderd woorden eigenlijk helemaal niet voor nodig.