Mar 08

De Weerkeerring

Het was een druilerige lentedag. De Woon bleef dicht want De Mensen waren Werken en Het Kind was naar school. Er was dus niets te beleven. Nox lag weer eens voor zich uit te staren. Dit keer niet broeierig of nurks, nee, ze dacht gewoon na over vroeger.

Vroeger, dat was de Eerste Woon waar zij met 25 broertjes en zusjes de hele dag onder een hemellamp in het zaagsel rondscharrelde. Om begrijpelijke redenen kende zij haar moeder niet, zij kwam immers uit een Broedmachine. Maar omdat er maar één Haan op het erf was nam deze zijn Taak als Vader hoog op. Daarom vertelde hij soms, als de kippen al op stok waren, een verhaal aan de kuikens.

Nox dacht nu aan het verhaal over de Weerkeerring. Vader hield van scharrelen. Dat mocht hij ook, hij kon overdag vrij over het erf lopen. Op een dag zag hij iets spannends in de modder liggen. Hij begon te krabben dat het een lust had en vond een mooie steen. Omdat zijn poten wel erg modderig waren geworden veegde hij ze af aan een polletje gras.

’s Avonds merkte hij dat hij zijn Ring kwijt was. Vader had namelijk een prik gekregen tegen Griep en had toen van de Dierenarts een mooie glanzende ring om zijn poot gekregen. Daar was hij erg trots op maar nu was de ring dus weg.

De volgende dag ging hij terug naar het modderige erf maar hoe hij ook zocht, de ring kon hij niet vinden. Totdat hij merkte dat zijn poten weer modderig waren. Automatisch maakte hij dezelfde bewegingen als de vorige dag en zag toen tot zijn grote vreugde iets glinsteren in de graspol.

Een paar weken later regende het. Vader ging eens een kijkje nemen in de schuur en scharrelde daar een tijdje rond. Op de grond lag een plas olie en daar was Vader per ongeluk in gaan staan. Gelukkig lag in de hoek van de schuur een hele hoop oud ijzer, kettingen, buizen en meer van dat soort dingen en die hoop was afgedekt met een oud t-shirt. Daar kon Vader mooi zijn poten aan afvegen. Alleen, die waren door het vet zo glad geworden dat zijn ring er weer van af schoof en rinkelend verdween tussen het oude ijzer. Weer was Vader zijn ring kwijt en hoewel hij nu wist waar die was, kon hij er niet meer bij.

Elke dag ging hij even een kijkje nemen in de schuur, maar de hoop ijzer bleef onwrikbaar op zijn plaats liggen. Het werd tijd voor een nieuwe inenting en de dierenarts schoof een nieuwe ring om de poot van Vader. Die was daar helemaal niet blij mee want dit was een simpele, goedkope plastic ring.

Op een dag zag hij de Kinderen van de Boer in de schuur knikkeren. Nieuwsgierig ging hij kijken, net op het moment dat een hele mooie knikker te hard werd gegooid en in de stapel oud ijzer terecht kwam. Vader rook zijn kans! Hij sprong op de hoop en begon er verwoed in te pikken. Daarbij raakte een ketting los waaraan hij begon te trekken. De kinderen keken eerst verbaasd toe maar opeens snapten ze zijn bedoeling. Gezamenlijk begonnen ze aan het ijzer te trekken terwijl Vader op een veilige afstand toe stond te kijken. Langzaam werd de hoop lager en juichend vonden de kinderen hun knikker. Toen ze weg waren liep Vader naar de restanten van de hoop toe. Hij keek, en keek nog eens goed en zag toen iets glinsteren. Voorzichtig pikte hij het voorwerp op en jawel, het was zijn Ring.

Zo kwam het dat Vader twee ringen aan zijn poot had. En dat hij nooit meer zijn poten ergens afveegde. Voor de zekerheid, want je weet maar nooit of een Ring nogmaals weerkeert.

4 comments

Skip to comment form

    • Bart on 8 maart 2007 at 19:38
    • Reply

    Avatar van Bart
    The Return of the Ring (lijkt wel een Tolkientitel)

    • Pas&Ivy on 8 maart 2007 at 19:42
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Ha Bart, je bent niet alleen een Trouw Lezertje, maar zelfs een Belezen Lezertje. Overigens is dit Avontuur waargebeurd door mijn vader zo doorgegeven.(Ivy)

    • Papa on 12 maart 2007 at 16:15
    • Reply

    Avatar van Papa
    Mooi verhaal! Komt dus ook in de kippenwereld voor. Dus denk er om Nox: In ‘t vervolg pootjes alleen droog aan gras afvegen. Dat helpt.
    Overigens, en dat geldt ook voor Contrillibus, Zelda en Hermux-Tantamoq: Kijk uit voot heilige koeien. Die komen hier nu nog niet vóór, maar je weet maar nooit: Ze waaien zó over. En ze lusten kip! Rauw nog wel! Stond in de krant, dus is het wáár! En pas ook op voor die koeien uit Hongerige Wolf. Een hongerige koe is niet te vertrouwen! Geloof mij maar.
    Jullie Opacantecleer.

    • Pas&Ivy on 12 maart 2007 at 20:18
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Och ja, zo boven zo beneden, zo Mens zo Kip (of Haan). Overigens weet Nox waar Hongerige Wolf ligt, maar hongerige koeien…. Behalve dat ze het hele Amazone Woud tegenwoordig nodig hebben. Maar kip?
    Nox is wel erg tegen CO2 en waarschijnlijk gaat ze nog wel een keer tegen windmolens tekeer. Maar dan kan ze wel iets inhoudelijke voeding gebruiken.
    (Ivy)

Geef een reactie

Your email address will not be published.