Apr 25

De tweede gang naar de dierenarts

Het is rond deze tijd van het jaar 18 jaar geleden dat in de struiken, naast mijn toenmalige huis een ongelooflijk vies, zielig, bang en hongerig stukje kat leefde.

In het begin moest ik er eigenlijk niets van hebben. Hij was zo schuw dat je hem haast niet te zien kreeg, bovendien hadden we al twee katten. Maar soms zijn katten menselijker dan mensen. Want onze rode kat, Merlijn, ontfermde zich over het scharminkeltje in de struiken. Hij liep er steeds naartoe, likte zijn kop en geloof me of niet, hij probeerde mij ook mee te lokken de struiken in. Toen heb ik mijn hand over mijn hart gestreken en een bakje voer en een schoteltje melk neergezet.

Het beestje in de struiken verroerde zich niet. Maar de volgende morgen was het bakje leeg. Datzelfde ritueel herhaalde zich een paar keer. Elke keer zette ik de bakjes iets dichter bij het tuinhek. Langzamerhand liet de kat zich zien. Maar wat hij liet zien stemde niet vrolijk. Hij was mager. Hij was ontzettend vuil. En hij sleepte zijn achterpoten hulpeloos over de grond.

Maar die ogen! De mooiste kattenogen die je je kunt voorstellen. Het duurde lang maar uiteindelijk liet hij zich op het terras lokken en schrok niet meer van elk geluid en elke beweging. Toen kwam de grote stap naar binnen. Daar raakte hij wel even in paniek, zeker toen de deur dicht ging. Zijn achterpoten deden inmiddels weer mee en bijna sprong hij dwars door de keukenruit naar buiten.

Hij was grijs. Niet echt een Cyper maar wel mooi getekend. Witte pootjes, wit befje en wat bruin rondom zijn neus en voetjes. Zijn vacht glansde weer, mede dankzij de hulp van Merlijn. En voorzichtig begonnen wij hem aan te halen en gaven hem een naam: Gijs. De bedoeling was Gandalf, maar daar luisterde hij niet naar terwijl hij op Gijs zijn oortjes spitste. Het zij zo. Als je zelf je huis uitkiest mag je ook je naam kiezen.

Toen deed ik iets heel gemeens.

Gijs was een kater. En Gijs werd een gezonde kater. Hij zong de halve nacht en vocht elke kat die maar naar de tuin durfde te kijken de buurt uit. Wij hoopten dat een kleine ingreep hem tot inkeer zou brengen. Dus stopten we hem in een mand. En brachten hem naar de dierenarts. Gijs nam ons dat ontzettend kwalijk. Zo kwalijk dat hij nog steeds hels wordt als hij de mand maar ziet.

Omdat we er toch waren, hebben we bij de dierenarts ook gevraagd wat er met hem gebeurd kon zijn. Hij was inmiddels zo’n 3 maanden bij ons, hij liep goed maar zijn achterlijf maakte toch een zwakke indruk. De dierenarts maakte foto’s en constateerde een gebroken heup. Weliswaar weer aangegroeid maar niet helemaal volmaakt. Volgens hem zou Gijs daar echter oud mee kunnen worden.

En zo geschiedde.

Na al die jaren heeft Gijs nooit meer een dierenartspraktijk van binnen gezien. Tot gisteren. Hij kon niet meer plassen. Hoewel hij daarbij vreselijke pijn moet hebben geleden gaf hij geen kik, zodat we het pas ontdekten toen het bijna te laat was. Gisterochtend kon ik hem in allerijl naar de dierenarts brengen in – jawel – hetzelfde mandje als 18 jaar geleden. Hij werd er nog net zo boos van.

Hij moest een nacht blijven ter observatie, dus vanmorgen had ik niemand om te begroeten. Ik ontdekte opeens dat de eerste woorden die ik op een dag zeg altijd tegen Gijs zijn. Maar alles wat er in de kamer lag, was een poesvormige leegte.

Gelukkig gaat het weer goed met hem. Hij is weer thuis en moet rust houden. Dat is niet moeilijk voor hem want zijn grootste bezigheid op een dag, zeker een warme dag, is naar een schaduwplekje achterin de tuin strompelen en daar de rest van de dag niet meer vandaan te komen.

Gek is dat, dat je zo hecht aan een kreukelige huiskat.

10 comments

Skip to comment form

    • bart on 25 april 2007 at 16:27
    • Reply

    Avatar van bart
    Wat een schat, Gijs!
    Hij kijkt ons lief en, vooruit, (nauwelijks) kreukelig aan vanaf zijn lekkere kussen.
    Hij heeft al een respectabele kattenleeftijd behaald, ondanks de tegenslagen!
    Poesvormige leegte…precies! Die voel je meteen, als kattenliefhebber.
    Nog een fijne zomer (en meer natuurlijk) gewenst samen met Gijs…:-)
    Reactie is geredigeerd

    • K on 25 april 2007 at 16:35
    • Reply

    Avatar van K
    Hij ziet er echt lief uit. Hopelijk blijft hij nog een tijdje!

    • Morgaine on 25 april 2007 at 16:44
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Wat een prachtkat en dank voor verhaal!

    • Mo on 25 april 2007 at 17:20
    • Reply

    Avatar van Mo
    inderdaad ogen om verliefd op te worden! en wat knap dat ze al zo oud geworden is. mooi verhaal zeg.

    • Pas&Ivy on 25 april 2007 at 18:14
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Ivy antwoordt:
    @Bart: dank voor de goede wensen. De Gijs op de foto is van jaren her. Inmiddels ziet hij er toch wat afgeleefder uit.
    @K: dank, we hopen het ook. Inmiddels is hij ook zo doof als een kwartel, vandaar dat Dove Poef regelmatig opduikt in de verhalen.
    @Morgaine: dank terug en een prachtkat is het.
    @Mo: die ogen doen het hem, ja. Verder is het een huis-tuin-en-keukenkat ;-)

    • Jos Goedmakers on 25 april 2007 at 18:29
    • Reply

    Avatar van Jos Goedmakers
    Een poesvormige leegte…dat zijn woorden die nog het meest indruk op me maken…;-)

    • Pas&Ivy on 25 april 2007 at 19:05
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Jos (en Bart): zo voelt dat. Uit je ooghoekjes zie je een kat, maar als je kijkt is het weg… Maar gelukkig is hij er nog.
    (Ivy)

    • antoinette duijsters on 25 april 2007 at 19:12
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Fijn kattenverhaal, op de foto ziet hij er prachtig uit.:-)

    • niko on 25 april 2007 at 21:21
    • Reply

    Avatar van niko
    Begrijp helemaal waar je het over hebt!
    Fijn om te horen dat het weer beter met hem gaat. Een schatje is het!

    • Pas&Ivy on 25 april 2007 at 21:41
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Antoinette: toen nog wel ja… ;-). Nee, hij is nog steeds mooi, maar zijn jaren zijn hem aan te zien.
    @Niko: wat een hoop kattenmensen zitten hier toch ;-). Ik maak me nog wel zorgen hoor, hij loopt nog steeds heel slecht en ik heb hem nog niet zien plassen. De nacht maar even afwachten.

Geef een reactie

Your email address will not be published.