May 16

Het Orakel

Onder de veranda zat Nox bij de kom met Rijst en het bakje met Water. Grauwsluiers dreven door het grijze zwerk. Het miezerde gestadig en daar had ze een grondige hekel aan. ‘Nat worden is leuk voor eenden maar zeker niet voor kippen’, dacht ze. Contrillibus en Hermux-Tantamoq lagen nog wat stoffig na te dutten in de Woon. Zelda liep echter ordeloos als een ongeleid projectiel door de tuin heen en weer te slenteren. Ze was duidelijk niet in haar goede doen. Ze worstelde met een Probleem.

Nox kon het gedrentel van Zelda niet langer aanzien. Het werkte haar een beetje op de zenuwen. Ze trotseerde de vallende druil en hopte naar Zelda toe. ‘Wat is er met jou aan de hand?’, vroeg Nox. ‘Nul’, repliceerde Zelda, ‘Het getal Nul. Ik heb nu eindelijk de Tweede Hoofdwet van de Thermodynamica ontrafeld en verbeterd en de constante van Planck tot op vierenveertig decimalen verfijnd zodat we eindelijk weten dat het licht oneindig snel kan reizen, maar waar ik geen vat op krijg is het getal Nul. Dat stoort me en ik word er helemaal tureluurs van’.

De eenzesde hers van Nox werd onmiddellijk geactiveerd. Zij was namelijk als Leidster heel alert op dit soort duistere gemoedstoestanden van haar zusje. Dat kan immers alleen maar onrust en ellende geven op den duur. Dus nam ze een kloeke beslissing. ‘Zelda, lieve zus van me’, zei Nox tegen Zelda, ‘Ik ga je helpen. Wij gaan samen naar het Zwijgende Hert. Die kan je vast wel verder helpen met jouw moeilijke probleem. Van getallen heb ik zelf namelijk absoluut geen verstand. Hij vast en zeker wel’.

Gezamenlijk hopten zij over de afrastering en gingen naar de Zandbak van het Kind van de Buren. Nox gebood Zelda in het Oog te kijken. En Zelda verdween onmiddellijk. Een fractie van een seconde later verdween Nox ook. Nox herkende meteen het donkere bos met de knoestige vermolmde bomen. Zelda daarentegen keek vol verbazing om haar heen. Dit had ze nog nooit gezien. Gelukkig kwam al snel het Zwijgende Hert in een statige galop naderbij. Nox introduceerde Zelda aan het Zwijgende Hert en legde uit dat Zelda een probleem had. En Zelda begon te vertellen.

Na twee heel moeizame uren schudde het Zwijgende Hert moedeloos zijn gewei. Zelda kan namelijk nogal lang van stof zijn en erg droog in haar metafysische bewoordingen. Het Hert sprak: ‘Hier weet ik zelfs als Opper-Sjamaan geen antwoord op. Het getal Nul zegt mij niets. De enige die je misschien nog kan helpen is Het Orakel. Ga naar de oude Waadplaats, kijk samen naar het Oog en denk dan alleen aan Delphi’. Enigszins verontrust keek Zelda Nox aan en vroeg: ‘Is hij altijd zo spraakzaam?’. Nox kon amper een glimlach onderdrukken en voerde Zelda mee naar de oude Waadplaats. Toen ze het Oog ontwaarden dachten ze allebei alleen aan ‘Delphi’. Beide Barnevelder krielen verdwenen in de wazige grauwe mist boven de Waadplaats.

Nox en Zelda bevonden zich in het midden van een kleine poel op een bergplateau. In de verte zagen ze wat restanten van wat eens een enorme Tempel moest zijn geweest. Vertrouwend op wat het Zwijgende Hert hen had gezegd fladderden ze nieuwsgierig naar de ruïne toe. Plotseling verscheen er een fier Edelhert die hen de toegang tot de tempelruïne versperde. ‘Ik ben het Edelhert Homerusvuur, ik ben de Tempelwachter. Jullie krijgen alleen toegang als jullie allebei helemaal rein zijn’. De kippen begonnen zich onmiddellijk grondig te wassen totdat hun verenpakjes blonken van jewelste. Homerusvuur sprak tevreden: ‘Zo is het goed, jullie krijgen toegang’.

Achter een enorme verkalkte pilaar vonden Nox en Zelda een klein Mensje. Een Meisje. Nox dacht er meteen aan dat haar Verzorgster ook ooit zo klein geweest moest zijn. Het Meisje zat op een driepotige kruk boven een scheur in de aarde. Vreemd ruikende hallucinogene dampen sluierden opwaarts uit de scheur. Ze had een doek om haar hele lichaam heen gewikkeld. Enigszins bedwelmd door de dampen maar schrander als Nox is vroeg ze: ‘Bent u het Orakel?’. Het Meisje antwoordde: ‘Ja, ik ben Pythia, Het Orakel. Door velen geraadpleegd en slechts door weinigen begrepen. Wat is je vraag?’. Zelda stak van wal. Ze begon te vertellen over de reële en de gehele getallen, cijferreeksen, limietgevallen en eindigde toen met haar prangende vraag: ‘Maar wat stelt het getal Nul voor?’.

Het Orakel trok de doek over haar hoofd heen en mompelde: ‘Nul: het niets, niet minder, niet meer en geeft gedeeld oneindigheid’. Daarna zweeg het Orakel. Van dit antwoord werd Zelda dus echt niks wijzer. Kippig schudde zij nurks haar kopje en dacht: ‘Voor een bètakip is een Orakel niks, die slaat alleen maar wartaal uit’. Gelukkig had Nox ooit eens gelezen in de stapel vergeelde kranten in de garage dat een Orakel weliswaar onbegrijpelijke taal uit kon slaan maar dat haar uitspraken eerst geïnterpreteerd en vertaald moesten worden door de Tempelwachter.

Nox en Zelda hopten hoopvol terug naar Homerusvuur. Ze legden hem de uitspraak van het Orakel voor. Het Edelhert knikte begrijpend en begon de orakelspreuk uit te leggen. ‘Eigenlijk zou ik de spreuk moeten vertalen in een hexametrisch vers, maar omdat jullie eenvoudige kippen zijn zal ik het voor deze keer simpel houden. Wat het Orakel bedoelt is het volgende: Nul is het getal dat opgeteld niets vermeerdert en afgetrokken niets vermindert. Het verandert dus niets, het maakt niet meer en het maakt niet minder. Verder laat geen enkel getal zich delen door het getal Nul, ook Nul zelf niet, want dat levert alleen maar oneindig op’. Zelda begon de kwintessens te begrijpen, hoewel ze ook wel enigszins geïrriteerd was door de opmerking van het Edelhert dat ze eenvoudig was. Homerusvuur besloot nog vertrouwelijk met de toevoeging: ‘Maar pas op, dit is slechts mijn interpretatie. Je weet het namelijk maar nooit met orakeltaal’.

Geheel tevreden gesteld fladderden Nox en Zelda terug naar vanwaar zij gekomen waren. Ze hadden beiden aandrang om aan de leg te gaan en wilden zo spoedig mogelijk terug naar de Woon. Aangekomen bij de poel keken ze in het Oog en dachten aan de Woon. Ze verdwenen spoorslags en waren weer terug in de Zandbak van Het Kind van de Buren.

Opgelucht en verzadigd van de opgedane kennis hopten ze over de afrastering heen en fladderden naar de kom Rijst onder de veranda. Immers honger gaat nog altijd voor de leg. Gretig begonnen ze allebei te pikken aan de korreltjes. Met een snavel vol rijst zei Zelda nagenoeg onverstaanbaar tegen Nox: ‘Eindelijk, ik weet het nu, dankzij het Orakel: het getal Nul is de sleutel tot de unificatie van de electrische-, de zwakke-, de sterke- en de zwaartekracht’. Nox begreep hier uiteraard helemaal niets van en dacht alleen maar: ‘Mijn vader in de Eerste Woon zou me verboden hebben om met een volle snavel te spreken’. 

Naschrift van de kroniekschrijvers:
Met dank aan Morgaine voor de titel van dit verhaal.

9 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 16 mei 2007 at 12:25
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Nox met dit weer is het ideaal regenwormen vangen, vraag maar aan een merel :-)

    • Morgaine on 16 mei 2007 at 12:56
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Het Orakel is wijs!
    Ik wil graag ook een keer gaan, heb brandende vragen, zou ik niet een keer… ehm.. een routebeschrijving kunnen krijgen? Ik denk dat er wel meerderen hier zijn die graag eens bij Hert op bezoek willen, en het orakel.. ja!
    (Ik vind het een geweldig verhaal..wederom!)

    • Heer_Lot on 16 mei 2007 at 13:03
    • Reply

    Avatar van Heer_Lot
    complimenten Pas,mooi verhaal heb je gemaakt met de titel die je kreeg van Morgaine,met genoegen gelezen,dank je wel :-)

    • Pas&Ivy on 16 mei 2007 at 13:24
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Antoinette: Voor wurrumpies heb je inderdaad geen Orakel nodig ;-)

    @Morgaine: It was really a challenge! Thanx! Wat de routebeschrijving betreft: nou gewoon, stap in de Zandbak van het Kind van de Buren en kijk in het Oog. Het Zwijgende Hert zal je liefdevol ontvangen…

    @Heer_Lot: Pas&Ivy nemen jouw complimenten met veel genoegen in ontvangst. Met grootdank dus.
    (Pas)

    • Mo on 16 mei 2007 at 16:58
    • Reply

    Avatar van Mo
    Gelukkig, Nog nooit heeft iemand mij uit kunnen leggen wat nul betekent. Nu weet ik het!
    Eindelijk!

    • Bart on 16 mei 2007 at 17:43
    • Reply

    Avatar van Bart
    Ha, heerlijk verhaal…
    mijn broertje en ik probeerden altijd op elk rekenmachientje dat we in onze handen kregen gauw een getal door nul te delen.
    En hoopten dat er dan rook uit het arme, snel oververhitte apparaatje zou komen….

    • annet on 17 mei 2007 at 00:09
    • Reply

    Avatar van annet
    Ik ga slapen
    ik ben moe
    doe mijn beide
    oogjes toe

    Eerst een verhaaltje
    dan krijg je dit

    Liefs hoor en
    een dekbedkus:)

    • Lidy on 17 mei 2007 at 08:45
    • Reply

    Avatar van Lidy
    Die Nox, die vind ik wel leuk, die staat met z’n beide pootjes op de aarde!…

    • Pas&Ivy on 17 mei 2007 at 10:51
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Mo: Fijn dat het Orakel je iets heeft kunnen leren ;-)

    @Bart: Ontploffende rekenmachientjes? Ja jongen, Nul is een gevaarlijk getal…

    @Annet: Nox dankt hartelijk voor de dekbedkus maar was voor jouw reactie al op stok ;-)

    @Lidy: Nox is een gewoon een aardse kip met heel http://www.volkskrantblog.nl/bericht/126417 gaven…

    Aan allen de groetjes van Pas

    Reactie is geredigeerd

Geef een reactie

Your email address will not be published.