May 17

De donkere zijde

Op mijn rug lig ik. In het donker. Ik probeer mijn ogen te openen maar dat maakt geen verschil. Misschien knijp ik ze juist stijf dicht. Ik ben waar ik ben. Maar waar is dat?

Ik probeer mijn herinneringen te vangen. Een voor een komen ze binnenfladderen als vleermuizen die na een schemerjacht op insecten terugkeren naar de toren waar ze wonen.

Toren. Waarom zit er nu opeens een toren in mijn gedachten? Ik word bang, in gedachten lig ik bovenop die toren en kan elk moment de zwarte peilloze diepte ingezogen worden.

Voorzichtig probeer ik om me heen te tasten. Mijn handen zitten verstrengeld met …. iets. Mijn vingers kan ik met moeite bevrijden uit een soort kluwen, een touw, nee het voelt levender. Een bloemenkrans zit om mijn vingers gevlochten. Nu kan ik om me heen tasten. Ik lig op iets hardzachts. Zacht van boven, als fluweel. Hard als steen daaronder. De top van de toren? Waar komt die toren vandaan? De lucht lijkt stil te staan. Als ik mijn hand voor mijn gezicht beweeg voel ik de lucht langs mee heen strijken maar ik zie of hoor niets.

Er sijpelt een gedachte binnen. Een herinnerflard. Ik loop door de tuin aan de voet van de toren. Het is schemerig. Het is altijd schemerig, geloof ik. Een tuin spreidt zich uit aan de voet van de toren, witgrijze grintpaden lopen als spaken van een spinneweb alle kanten op en verliezen zich in de schaduw tussen de eeuwenoude bomen. Ik ben nooit ver van de toren, dat is verboden.

Binnen in de toren is het nog schemeriger. Er zijn boeken. Oude boeken die bijna uit elkaar vallen. Daarmee heb ik mezelf opgevoed. Verhalen. En er zijn schilderijen. Ik kan me geen stem herinneren. Geen aanraking. Geen voedsel ook. Er zitten gaten in mijn herinnering, nog niet alle vleermuizen zijn terug. 

Op een dag zijn alle boeken uitgelezen. Ik ken de wereld maar heb haar nooit gezien. Ik beklim de trappen in het binnenste van de toren om vanaf de top een uitzicht te hebben over de wereld buiten de tuin. De toren is hoger dan ik dacht. Het klimmen duurt lang.

Eindelijk bereik ik een soort koepel met een deur. Met veel moeite kan ik de deur van binnenuit openduwen en sta op een soort platform met een ijzeren hek eromheen. Het is nog steeds schemerig, bijna donker. Maar het is een ander soort schemer dan die ik ken. En er zijn geluiden, veel meer geluiden dan ik ooit gehoord heb. Voorzichtig doe ik een stapje naar voren en verwacht een duizelingwekkende blik op de diepte beneden.

Maar van waar ik sta, breidt een spinneweb van paden zich uit naar de verte. De grijsstenen koepel waar ik voor sta weerspiegelt zich veelvoudig langs de paden in de vorm van andere koepels. Sommige zijn groter dan de mijne, andere lijken meer op platte of scheefgezakte dozen. Ik doe voorzichtig een stap op het pad. Het houdt.

De volgende koepel heeft glas in de deur. Ik kijk naar binnen en krijg de schrik van mijn leven. Vanachter het glas bekijkt mij iets. Bleek als de maan, gekleed in voddige lappen, de ogen hol de tanden bloot de vingers als knoken. Ik kijk nog een keer en draai me om. Zo snel mogelijk terug naar mijn eigen koepel. Ik struikel over het hek. Of over een van de lappen die is losgeraakt. Ik val. En dan weet ik niets meer.

Ik weet waar ik ben. Ik lig opgebaard in de koepel. Er zat geen glas in de deur. Het was een spiegel. Ik ben gevonden en opnieuw begraven.

Ik ben de stof waarvan je nachtmerrie is gemaakt. Ik hoor thuis aan de randen van de waanzin. Ik heb nooit geleefd en zal nooit sterven. Mij kom je tegen als je mij het minst verwacht. 


Foto gemaakt door Ivy op het kerkhof Père Lachaise, Parijs 

13 comments

Skip to comment form

    • Heer_Lot on 17 mei 2007 at 14:23
    • Reply

    Avatar van Heer_Lot
    Met spanning gelezen :-)
    Mooie foto :-)

    • Mo on 17 mei 2007 at 14:25
    • Reply

    Avatar van Mo
    prachtig verhaal weer!

    • antoinette duijsters on 17 mei 2007 at 14:38
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    fantastisch verhaal, ik heb even gegriezeld en genoten en prachtig beeld op die foto. groetjes.

    • ScrambleX on 17 mei 2007 at 15:38
    • Reply

    Avatar van ScrambleX
    Mooi verhaal!
    Père Lachaise…ik kom er altijd graag.

    • Morgaine on 17 mei 2007 at 15:49
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    oeh!
    *tune van de twilightzone op de achtergrond*

    en de foto is bijzonder..
    Reactie is geredigeerd

    • Bart on 17 mei 2007 at 16:24
    • Reply

    Avatar van Bart
    oef! creepy!
    en maar knijpen, in je arm, om toch maar wakker te mogen worden…
    Prachtig beeld op en van Père Lachaise…

    • Pas&Ivy on 17 mei 2007 at 19:51
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @All: dank voor jullie complimenten wederom! Pere Lachaise is een bijzondere plaats, zeker als het regent en je moet schuilen in een van de openstaande grafgewelven.
    Het avontuur is geinspireerd op het beeld, en op een verhaal van Lovecraft.
    @Morgaine: bijbehorende muziek: Echoes van Pink Floyd.
    (Ivy)

    • Ramirezi on 17 mei 2007 at 21:48
    • Reply

    Avatar van Ramirezi
    Gaaf hoor. Las als two towers….

    • Pas&Ivy on 17 mei 2007 at 21:58
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Rami, dank. Het schreef een stukje sneller, geloof ik ;-)
    (Ivy)

    • sjoukje on 17 mei 2007 at 22:36
    • Reply

    Avatar van sjoukje
    Pff wat een griezelscenario en wat goed neergezet.

    • ceesincambodja on 18 mei 2007 at 06:58
    • Reply

    Avatar van ceesincambodja
    Ja, van Père Lachaise kun je zó dromen. Ik herinner me deze sarcofaag nog. Echoes van Pink Floyd heb ik grijsgedraaid.

    • eva on 18 mei 2007 at 10:38
    • Reply

    Avatar van eva
    Griezeldegriezel.
    Mooie foto, zo’n begraafplaats kan inspirerend zijn.
    Doet mij er ineens aan denken dat ik vroeger ‘s avonds in bed verhaaltjes vertelde aan mijn zusjes die oa over het kerkhof gingen met klepperende geraamtes etc.
    of ze er nachtmerries van kregen is mij niet bekend.
    gr eva

    • Pas&Ivy on 18 mei 2007 at 11:50
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Sjoukje, dank je wel. Stof voor toekomstige nachtmerries?

    @Cees: de combinatie is dus echt griezelen.

    @Eva: mijn zus had ook een skelet in haar avondverhalen. Griezelig echt, zeker toen zij van een vriendje een doodshoofd kreeg dat haar vader (werkend op de begraafplaats) bij een grafruiming ‘overhield’.

Geef een reactie

Your email address will not be published.