May 21

Biotoop

Een biotoop is een gebied waarin bepaalde planten of dieren het meest voorkomen. Egeltjes kende ik vooral platgereden op het asfalt. Dat lijkt me geen goede biotoop. Eigenlijk wist ik niets van egeltjes.

Vele jaren geleden ben ik (naar achteraf bleek tijdelijk) geëmigreerd naar het platste platteland van Noordoost Groningen. Ik woonde aan een weggetje dat die naam niet mocht dragen, en daarom ‘sloot’ heette. In een huisje wat inmiddels niet meer bestaat omdat het 100 jaar geleden werd gebouwd als snel onderdak voor arme arbeiders en niet om de tand des tijds te doorstaan.

Een kilometer voorbij mijn huisje stak een zandpad haaks rechtsaf, richting volgende veenkoloniale ontsluitingsweg kilometers verderop. Halverwege dat zandpad stond ook een arbeidershuisje, verscholen tussen twee enorme eiken die het dreigden te verpletteren bij de eerstvolgende windvlaag. Het woei vaak daar, in noordoost Groningen.

In dat huisje woonde een mede-immigrante. Zoals ik, afkomstig uit het ‘wilde’ Westen raakten wij met moeite ingeburgerd en waren derhalve tot elkaar veroordeeld. We konden goed opschieten. Haar partner had zijn werk in Amsterdam gehouden en kwam alleen de weekenden. De mijne kon weliswaar deels thuiswerken maar moest zich toch elke maand een week op het hoofdkantoor in Amsterdam vervoegen.

Het was in een van dat soort weken, in het voorjaar. De telefoon ging en het was mijn verre overbuurvrouw. Duidelijk in paniek. Er scharrelde iemand om haar huis. Ze had de hond al losgelaten maar er bleven geluiden klinken en het begon langzaam donker te worden.

Mij geheel niet heldhaftig voelend sprong ik op mijn paard. Een verstandige keuze, gezien de toestand van het zandpad na de droogte van de afgelopen weken. Zou ik mij uit de voeten moeten maken dan ging dat beter op een wendbaar paard dan met een in het mulle zand vastgelopen stalen ros.

Toen ik bij haar huisje aankwam stond mijn buurvrouw in de verlichte deuropening. In haar ene hand een honkbalknuppel, in de ander een zaklantaarn. De hond scharrelde een beetje rond. Hoewel erfelijk belast met een indrukwekkend uiterlijk (Rottweiler) was hij door een biologische speling van het lot voorzien van een hazenhartje. Hij zou nog eerder met de spreekwoordelijke pijp en pantoffels komen aandragen dan een indringer in zijn kuit te bijten wat toch eigenlijk van hem verwacht werd.

Fluisterend vertelde mijn buurvrouw dat ze al een tijd gescharrel hoorde achter het huis, bij de greppel, en ook soms een soort gesnuif en gehijg. Toen mijn paard was uitgesnoven, viel er een diepe stilte in de schemering. Wij hielden onze adem in en toen hoorden wij het duidelijk. Het klonk alsof achter haar huis twee piraten een schat aan het begraven waren. Alsof twee doodgravers een graf groeven. Alsof, alsof het in elk geval niet pluis was.

Manmoedig liepen wij in de richting van het geluid. Zij met de honkbalknuppel in aanslag, ik met de teugels van mijn paard stevig in de hand. De hond liep af en toe danig in de weg.

Bij de greppel achter het huis aangekomen knipte mijn buurvrouw plots haar zaklantaarn aan en scheen in de greppel. Niets, behalve een flinke laag dorre bladeren. Het geluid was ook verstomd. Voor even, want toen begon het weer: hijgen, stampen, puffen. En toen wij beter keken zagen wij twee egeltjes, zwoegend bezig met ‘het’ wat ze heel voorzichtig schijnen te doen. Ze snoven en puften erbij als volwassen bootwerkers en de dorre bladeren ritselden en dorre takken knapten. Wij keken elkaar aan en gierden het uit.

Mijn buurvrouw haalde een flinke mandfles rode wijn tevoorschijn (ja, die tijd was het toen) en die maakten wij samen soldaat onder het snoevend opscheppen over onze heldhaftigheid. In het pikkedonker ging ik weer op huis aan. Gelukkig kunnen paarden goed zien in het donker en kwamen wij veilig thuis.

Hoe het avontuur van de egeltjes verder is verlopen en of er jonkies van zijn gekomen weet ik niet. Want mijn overbuurvrouw hield de eenzaamheid toch niet uit en ging terug naar het Westen. De wind kreeg vat op de eiken zodat met de eerste novemberstorm het huisje verdween. Ik verkocht mijn paard en had dus niets meer te zoeken op het zandpad. Maar soms stel ik me voor dat het rondom de ruïne een paradijs voor egeltjes is geworden. Een echte biotoop, zal ik maar zeggen.

19 comments

Skip to comment form

    • Annelies on 21 mei 2007 at 13:59
    • Reply

    Avatar van Annelies
    Leuk verhaal, het lijkt wel het wilde westen daar ! En achteraf altijd genieten ntuurlijk, als het goed is afgelopen..
    Ga toch eens beter opletten, wist niet dat egels zo lawaaierig waren ;-)

    • Pas&Ivy on 21 mei 2007 at 14:14
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Oh ja, Annelies. Kleine beestjes, maar herrie voor 10. je weet echt niet wat je hoort!
    (Ivy)

    • antoinette duijsters on 21 mei 2007 at 14:28
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Leuk verhaal, ja egels kunnen er wat van, denk je dat er een stel varkens rond je tent bezig is, blijkt het een egel.

    • Bart on 21 mei 2007 at 15:32
    • Reply

    Avatar van Bart
    Dus we kunnen rustig slapen als we een keertje achter in de tuin luid gescharrel, gesnuif en gehijg horen…:-) leuk verhaal

    • Canina on 21 mei 2007 at 15:54
    • Reply

    Avatar van Canina
    Wat mooi verteld! Ik zie het allemaal voor me: de arbeidershuisje, het zandpad, het niets…

    En ja, wat kunnen ze tekeer gaan, egeltjes!
    Hoe vaak ik wel niet overeind geschoten ben tijdens vakanties omdat ik er van overtuigd was dat er een volwassen vent om mijn tentje struinde. Steeds weer waren het knorrende, smakkende, hijgende egels!

    • Pas&Ivy on 21 mei 2007 at 16:38
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Hoi Antoinette, misschien heten het niet voor niets soms ‘stekelvarkentjes’? Maar rond de tent is he ook eng, ja.

    Bart: ik weet het niet, niet alles wat snuift en hijgt is een egeltje.

    Canina: misschien heb ik nog wel ergens op zolder een foto. Ik moest weer aan dit verhaal denken omdat ik een paar dagen geleden in het donker nog buiten zat, en opeens een enorm gesnuif hoorde. Oja! Egeltjes!

    Allen: dank voor jullie vriendelijke complimenten.
    (Ivy)

    • Mo on 21 mei 2007 at 18:25
    • Reply

    Avatar van Mo
    Kheb wel eens een egeltje in een aangetroffen buiten in een potje waar nog een beetje pindakaas in zat; hij is toen nog een tijd gebleven en ik voerde hem kattenbrokjes van de overburen (met toestemming). En inderdaad, ze maken een leven als een oordeel!

    • Morgaine on 21 mei 2007 at 18:30
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Ja, egeltjes maken lawaai. In de straat hier, in de bosjes, politie gealarmeerd,vreselijke geluiden.. egeltjes dus..

    • Manus on 21 mei 2007 at 19:07
    • Reply

    Avatar van Manus
    Als ik bij mijn volgende functioneringsgesprek weer hoor dat ik een egeltjeshouding heb, vertel ik dit verhaal.

    • Pas&Ivy on 21 mei 2007 at 19:08
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Hi Mo: ze komen hier ook nog altijd kattenbrokjes eten. Ondanks het verscheiden van Gijs zet ik ze nog braaf neer. Je kunt ze tenslotte niet teleurstellen.

    Morgaine: da’s nog erger, politie waarschuwen. Dan vond ik mijn reddingspoging te paard al heftig….
    (Ivy)

    • Pas&Ivy on 21 mei 2007 at 19:09
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Manus: egeltjeshouding ???? Nooit van gehoord.

    • galadriel on 21 mei 2007 at 20:32
    • Reply

    Avatar van galadriel
    egeltjes kennen geen schaamte
    mooi verhaal

    • Pas&Ivy on 21 mei 2007 at 20:40
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Galadriel: niets om je voor te schamen, toch? Lief juist. Ze moesten alleen niet zo’n herrie maken in de schemering ;-)
    Dank voor je compliment.
    (Ivy)

    • Heer_Lot on 21 mei 2007 at 20:49
    • Reply

    Avatar van Heer_Lot
    Mooi geschreven weer :-)

    • arie on 22 mei 2007 at 11:06
    • Reply

    Avatar van arie
    Prachtig verteld maar dat kennen ‘we’ van deze maatschap.

    Maar toch gingen m’n stekels even oveeind:
    De straat hoort toch ook bij de biotoop van egels, net als bij de biotoop van mensen.

    Ontsluiten, ontsluitingswegen, geen grenzen en muren en reservaten.

    Wordt ook lid van de actiegroep Bokito verlegt z’n territorium.

    Want mensen snappen dat niet altijd.
    Dan kom je als dier in actie.

    Paard verkocht, wat jammer?
    Waar gebleven? (moet te achterhalen zijn door de menselijke oerdrift: noteren en categoriseren)
    Vr. gr.,

    • Pas&Ivy on 22 mei 2007 at 12:42
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Heer_Lot: dank voor het compliment.
    Arie: bedankt voor je reactie. Het is al jaren geleden, dus het paard leeft niet meer.

    • eva on 22 mei 2007 at 13:27
    • Reply

    Avatar van eva
    Wat een mooi verhaal.
    Vooral mooi vertelt.
    Met een vergankelijk einde!
    gr eva

    • Anna, Pleun, Isa & Belle on 22 mei 2007 at 13:55
    • Reply

    Avatar van Anna, Pleun, Isa & Belle
    Hoe aandoenlijk.

    • Pas&Ivy on 22 mei 2007 at 14:38
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Eva dank je wel.
    APIB: ja he?
    (Ivy)

Geef een reactie

Your email address will not be published.