Jun 25

PoezenMoeder

Ik heb mijn leven al gedeeld met heel veel poezen, en het leuke is: ze waren allemaal anders. Sommige poezen had ik zelf uit een nestje gezocht, sommige werden bij mij thuis geboren en sommige kwamen zelf aangelopen.

Een paar weken na de verdwijning van Orion zat er opeens een klein zwart-wit poesje tussen de twee overgebleven katers in de keuken te eten. Ze was volkomen op haar gemak en deed alsof ze thuis was. Vanwege haar kleurstelling noemden we haar Chi-chi, naar een pandabeer die in die tijd in het nieuws was.

Het karakter van Chi-chi kwam sterk overeen met haar kleurstelling. Ze had ‘witte’ buien waarin ze niets liever deed dan op schoot zitten en mij als een hondje volgen als ik elders in huis of tuin moest zijn maar ze had ook buien waarin ze opeens verdween. Soms een dag, of twee dagen. Een keer zelfs bijna een week. In het begin maakte ik me ongerust, later begreep ik dat dit gewoon bij haar hoorde.

Het was de zomer van 1980. Een vruchtbare periode in ons huis. De kippen hadden kuikens, het schaap was bij de ram geweest, mijn rijpony had ik ingeruild voor een zwangere Shetlandpony omdat ik voorlopig niet kon rijden daar ik zelf zwanger was en op een dag kwam Chi-chi ook een beetje zwanger thuis van één van haar escapades.

Toen haar tijd gekomen was maakte ze duidelijk dat er slechts één plek was om te bevallen: op mijn schoot. Ondanks de heerlijke doos gevuld met oude handdoeken bleef ze stoïcijns steeds weer op schoot klimmen. Om een uur of vijf had ik haar net op de poef gezet toen haar water brak. Zittend in de enorme plas keek ze me verwijtend aan en kroop weer op schoot. Veiligheidshalve legde ik de handdoek daar maar neer.

Af en toe schoot er een wee door haar lijfje maar verder gebeurde er niets. Het werd avond en ik wilde naar bed maar kon Chi-chi natuurlijk niet in de steek laten. Dus maakte ik mijn bed op de bank en Chi-chi kroop dicht tegen me aan. Midden in de nacht werd ik wakker omdat ze kreunde en ik kon nog net een piepklein nat frummeltje opvangen. Het zag er niet uit: een enorme kop, klein nat zwart-met-rood lijfje met een staartje van niks. De oogjes dicht, een slijmerig vlies over het hele lijf. Het lag doodstil en klam in mijn hand. Chi-chi sprong van de bank en ik dacht: ‘ojee, het is dood’. Toch veegde ik voorzichtig het vlies er vanaf met de handdoek en plotseling ging het roze bekje open en kwam er een heel zacht ‘mieuw’ uit. Ik veegde het katje droog zo goed als het ging en hield het warm. Even later kwam Chi-chi weer terug, sprong op de bank, kreeg een wee en weer kon ik nog net een klein nat bundeltje opvangen. Dit keer was het een kopietje van het origineel: zwart-wit. Geroutineerd veegde ik het vlies er af, wreef het katje droog en hield het warm tegen me aan, met haar zusje.

Een half uur ging voorbij. Ik begon me toch een beetje zorgen te maken, ik heb geen idee hoe lang katjes zonder voeding kunnen na hun geboorte. Het begon al licht te worden toen Chi-chi weer op de bank sprong. Dit keer bleef ze iets langer persen en het resultaat was een tweeling pikzwarte katjes, samen in één vlies. Weer verdween ze zonder haar producten ook maar een blik waardig te keuren. Nu had ik al vier pluizige bolletjes met veel te grote kop en blinde snoetjes tegen me aan liggen.

Dit keer kreeg ik een korte pauze. Weer sprong Chi-chi, inmiddels enorm vermagerd, op de bank en weer floepte er een klein zwart mormeltje uit. Tot mijn grote verbazing bleef ze deze keer wel liggen. Ik deed haar voor hoe je een jong katje schoonmaakt en met haar tong nam ze het werk over. Ik legde de vier andere katjes tegen haar aan en die begonnen met veel enthousiasme te drinken.

Chi-chi was een hele geëmancipeerde moeder. Zij heeft de duobaan uitgevonden. Als ik ergens ging zitten, nam ze haar jonkies één voor één in de bek en deponeerde ze op mijn schoot. Als ik op de wc zat, lagen er na afloop minstens 2 katjes voor de drempel. Als ik in de moestuin werkte moest ik oppassen geen stap achteruit te doen want nog voor de kleintjes konden lopen werden ze al naar buiten gesleept. En Chi-chi hield haar levenswijze vol. Af en toe verdween ze. De eerste keer dat het gebeurde ben ik meteen puppiemelk gaan halen bij de dichtstbijzijnde dierenwinkel (kattenmelk hadden ze niet) met een minizuigflesje erbij.

Chi-chi en ik voedden dus samen de poesjes op, hoewel ik me niet aan de indruk kon onttrekken dat ik het zwaarste gedeelte had. ’s Nachts was ze in geen velden of wegen te bekennen dus de doos stond naast mijn bed met een flesje puppiemelk binnen handbereik. Midden in de nacht stond ik het aanmaakspul op te warmen en zette de poesjes een voor een op de bak.

Ik kon het dan ook niet over mijn hart verkrijgen ze allemaal weg te doen. De eerstgeborene, Vicky bleef evenals de laatstgeborene, Little Nemo. En Kopietje ging pas weg toen ze bijna volwassen was. De andere twee zwarte katjes bleven ook in de buurt: één ging naar de buren en eentje naar een collega die een paar straten verderop woonde.

Later heb ik ze toch weg moeten doen, maar een jaar of vier heb ik met vijf katten doorgebracht. Mijn schoot was vaak te klein. En nee, nestjes hebben we maar niet meer gedaan.

26 comments

Skip to comment form

    • Annelies on 25 juni 2007 at 14:13
    • Reply

    Avatar van Annelies
    Ocharme, wat een lief verhaal. Goed moeten lachen om de "vruchtbare periode" van mens en dier, het hing in de lucht!

    • Morgaine on 25 juni 2007 at 14:13
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    zucht.. herkenbaar verhaal, als was de mijne geen kat maar een hond.
    Mooi geschreven!

    • ScrambleX on 25 juni 2007 at 14:20
    • Reply

    Avatar van ScrambleX
    Mooi Geschreven !!

    • Pas&Ivy on 25 juni 2007 at 14:24
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Dank jullie wel. Leuk, zo’n dierenblogdag, dan schrijft een mens nog eens over iets anders ;-))))
    (Ivy)

    • Bart on 25 juni 2007 at 14:30
    • Reply

    Avatar van Bart
    Mooie bijdrage, moest lachen om ‘een beetje zwanger…’. :-))
    En ja, voor de afwisseling eens iets over poezen, leuk! ;-))))

    • Morgaine on 25 juni 2007 at 15:02
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Ja, het onderwerp is verrassend;)

    • Pas&Ivy on 25 juni 2007 at 15:08
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Bart en Morgaine: Ja he, helemaal fris en nieuw.
    Tja Bart, het begon met een beetje zwanger maar ja, het werd steeds erger ;-)
    (Ivy)

    • Doortje on 25 juni 2007 at 15:08
    • Reply

    Avatar van Doortje
    hahaha, een beetje zwanger! Ik ben ook twee keer een beetje zwanger geweest en toen kwam er toch een heel kind uit… hahaha. Mooi verhaal.

    • Voorzitter BOTS on 25 juni 2007 at 15:14
    • Reply

    Avatar van Voorzitter BOTS
    Leuk, goed geschreven verhaal.

    • Duval on 25 juni 2007 at 15:37
    • Reply

    Avatar van Duval

    Ha, ha… en weer poezen… ik weet niet wie de dierscore bijhoudt maar volgens mij gaan de poezen winnen!

    Heerlijk al die verschillende tekstjes…
    Reactie is geredigeerd

    • Ineke on 25 juni 2007 at 15:48
    • Reply

    Avatar van Ineke
    Wat een lief verhaal!
    Eerst dacht ik oef, wat lang, maar ik heb het helemaal en met veel plezier gelezen.

    • Zwollywood on 25 juni 2007 at 16:05
    • Reply

    Avatar van Zwollywood
    lekker druk he in zo’n kattenhuis…grappig ook dat ze bij jou de jonkies baarde….
    …meestal verstoppen ze zich voor en tijdens een bevalling.

    • kees smit on 25 juni 2007 at 16:07
    • Reply

    Avatar van kees smit
    Nee, zo’n verhaal heb ik nog nooit gehoord. Prachtig.

    • Heer_Lot on 25 juni 2007 at 17:07
    • Reply

    Avatar van Heer_Lot
    Prachtig geschreven verhaal, graag gelezen :-))

    • Mo on 25 juni 2007 at 18:07
    • Reply

    Avatar van Mo
    Mooi verhaal zeg; mijn kat was aan het jongen toen ik van Torhout-Werchter afkwam, ja daar zat ik net op te wachten toen, maar natuurlijk hebben zij en ik het samen volbracht:-)
    Al deed zij het zwaarste werk, dat wel.

    • Pas&Ivy on 25 juni 2007 at 18:14
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Doortje: zo gaat dat, ja. Gelukkig kreeg je er geen vijf…

    @Voorzitter: dank u.

    @Duval: sterker, ik denk zelfs dat de poezenbevallingen winnen. Maar wat is er ook mooier?

    @Ineke: dank je wel. Normaal proberen we te beperken tot 1 1/2 A4’tje, dit was idd iets langer. Fijn dat je het toch leuk vond.

    @Zwolly: hoe meer katten hoe beter, toch? En dan nog kippen, konijnen, pony schaap en geit. Was een gezellige tijd.

    @Kees: het was ook een prachtige ervaring.

    @Heer_Lot: dank je wel.

    @Mo: mooi dat je nog op tijd was. Het zwaarste werk zeg je, maar de nazorg???

    • koen -Drijfveren on 25 juni 2007 at 18:14
    • Reply

    Avatar van koen -Drijfveren
    goed verhaal en ook leuke foto in je infoblok,dank!

    • Galadriel on 25 juni 2007 at 19:31
    • Reply

    Avatar van Galadriel
    ach wat een mooi en lief verhaal en inderdaad wat een ge-emancipeerde poes die Chi-chi

    • de Stripman on 25 juni 2007 at 20:13
    • Reply

    Avatar van de Stripman
    Mooie poezensaga…;-)

    • Pas&Ivy on 25 juni 2007 at 20:26
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Koen: dank. Die foto is van Gijs in zijn laatste week. Gek dat poezen weer krimpen als ze ouder worden. Het was zo’n stoere kater ;-)

    @Galadriel: ja, echt geëmancipeerd. Ik kreeg de zware nachttaak, zij de lichte overdag….

    @Stripman: dank je wel.

    • Kylian on 25 juni 2007 at 21:15
    • Reply

    Avatar van Kylian
    Die Chi-chi. Heel bijzonder. En wat vermoeiend voor jou als tweelingmoeder. ;-))

    • niko on 25 juni 2007 at 21:26
    • Reply

    Avatar van niko
    heerlijk verhaal, kheb er met hart en ziel van genoten en er komen allerlei herinneringen op aan mijn poezen babytijd:)

    • jeg synes on 25 juni 2007 at 21:52
    • Reply

    Avatar van jeg synes
    dat is het mooie van katten…dat ze zo eigenzinnig zijn…….en jij was gewoon de beste plek…basta..leuk verhaal…..

    • Johan HvD on 25 juni 2007 at 22:01
    • Reply

    Avatar van Johan HvD
    Ook zonder kleur is’t mooi poezen en katers op schoot te hebben, Heer Pas, alhoewel, den Schoot dient wel erg breed te zijn… :))

    • Pas&Ivy on 26 juni 2007 at 10:28
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Kylian: het was een bijzondere kat, dat zeker.

    @Niko: jammer dat het zo snel voorbij gaat, die poezenbabytijd.

    @Jeg: eigenzinnig zeker. De belangrijkste katteneigenschap. Vinden we ze daarom zo leuk?

    @Johan: kleurloze poezen op schoot? Overigens was dit wederom een verhaal van Ivy, hoor ;-) Pas zou nooit moeder kunnen zijn, zelfs niet duo.

    (Ivy)

    • Geroma on 27 juni 2007 at 23:45
    • Reply

    Avatar van Geroma
    Hai Pas& Ivy,
    Wat een heerlijk poezenverhaal, lekker om te lezen van begin tot eind…
    Groetjes, Geroma

Geef een reactie

Your email address will not be published.