Jul 06

Het Wisselpaard

De avond van de dag dat ik thuis kwam uit het ziekenhuis stormde het. Het stormde heel erg. De volgende morgen hoorde ik dat mijn paard dood was. 

Doordat ik nog niet in staat was om te fietsen, 3 dagen na een keizersnee, en doordat ik Zoonlief van 12 er niet in dat beestenweer op uit wilde sturen om de stal te sluiten had Sundance Kid die nacht vrije in- en uitloop. Dat gebeurde wel vaker en het ging altijd goed. Ze leek het wel prettig te vinden zelfs, om zelf te kunnen bepalen wanneer ze binnen of buiten wilde zijn. Maar die nacht was er een plantenkas in de tuin van de buren omgewaaid. Waarschijnlijk is ze daar zo van geschrokken dat ze over het hek de wei is uitgesprongen en zodoende op de weg terecht kwam. Een donkerbruin paard, op een vroege storm- en regenachtige morgen in november rennend over een provinciale weg, dat kan niet goed gaan. En dat ging het ook niet. Ze werd aangereden en overleefde de klap niet. De bestuurder gelukkig wel, het dak aan de passagierskant raakte bijna de stoel maar hij zelf kwam wonder boven wonder met de schrik vrij. En de verzekering betaalde.
 

Omdat de verzekering ook een bedrag zou uitkeren bij aanschaf van een nieuw paard ging ik op zoek. Viavia kwam ik een zwarte merrie op het spoor, zojuist gearriveerd uit Polen.
 

Na bezichtiging was ik verkocht. Een prachtpaard om te zien. Had ik toen nog niet geleerd dat het niet de verpakking is die telt? Hoe dan ook, het paard was te koop via dezelfde tussenpersoon als waar ik Sunny had gekocht. Hij bood ook aan haar een maand te trainen en dan zou ik een prima paard hebben. Zei hij.
 

De training vond helemaal in Breda plaats. Eén keer per week laadde ik de maxicosi in de auto en ging haar zelf berijden. Kind op de bar, moeder op het paard. Moest kunnen, toch?
 

De training vorderde niet zoals gepland. Het duurde nog twee maanden voordat ze werkelijk zadelmak was. En toen werd ze afgeleverd op hetzelfde adres als vanwaar Sunny haar dood tegemoet was gesprongen.
 

Haar manen waren geknipt omdat ze geschuurd zou hebben. Ik legde mijn hand op haar neus en ze sprong zowat een gat in de lucht. Ik voelde iets onbestemds kriebelen van binnen. Was dit hetzelfde paard dat ik de afgelopen 3 maanden had bereden? Toen waren we binnen, in een schemerige stal en dito binnenbak. Kon ik me vergissen?
 

Voorzichtig leidde ik het paard rond door de wei om de grenzen te leren kennen. Vaak had ik met haar aan de teugel van de stal naar de bak gelopen, altijd was ze volgzaam. Niet nu. Als een skippybal sprong ze heen en weer achter me, naast me, voor me. Ik bracht haar naar de stal. De volgende dag wilde ik weer een rondje met haar lopen. Bij het verlaten van de stal begon ze te steigeren en doordat ik mijn hand niet snel genoeg terugtrok braken twee vingers en de pink van mijn rechterhand. Daar zat ik, moeder van een 6 maanden oude baby, rechterhand in het gips.
 

Twee dagen later haalde ik Cheyenne weer van stal. Ik dacht: bekijk het maar en liet haar los in de wei. Nog voordat ik thuis was ging de telefoon. Ze was over het hek gesprongen en verdwenen in noordelijke richting.
 

Er speelde een nachtmerrie door mijn hoofd toen ik staande op de trappers probeerde haar spoor te volgen. Gelukkig had iemand haar gevangen en in een weilandje gezet voordat ze erg veel schade kon oplopen en toen de politie gebeld. Gelukkig was ik op de goede weg en kon haar, bloedend van de prikkeldraadstriemen, ophalen. Zo mak als een lammetje liep ze naast de fiets terug naar de stal.
 

Nee, vertrouwen heb ik nooit gehad in dit paard. Na twee jaar heb ik haar verkocht. Ze was echt zo gek als een deur, kon bijna even hard voor- als achteruit lopen. Was bang voor alles, inclusief haar eigen schaduw. Vaak twijfel ik of het paard dat ik heb gekocht ook daadwerkelijk is afgeleverd bij de stal. Of is mij een lelijke poets gebakken?
  


Sunny met op de achtergrond Ivy’s hond Loki



Cheyenne

7 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 6 juli 2007 at 12:26
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Mooi verhaal, Evy je bent wel veel met dieren bezig geweest als ik dit zo lees. Zijn het je kinderen op het paard, als ik zo onbeschaamd mag zijn dit te vragen? groetjes.

    • Pas&Ivy on 6 juli 2007 at 12:30
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Hoi Antoinette, de voorste is mijn oudste zoon op 10-jarige leeftijd. Daarachter zit zijn vriendinnetje vanaf de kleuterschool. Later toch nog uit zicht verdwenen.
    Groetjes terug, Ivy

    • ScrambleX on 6 juli 2007 at 12:50
    • Reply

    Avatar van ScrambleX
    Mooi verhaal.Graag gelezen !
    Sunny wel een Prachtpaard trouwens.

    Reactie is geredigeerd

    • Morgaine on 6 juli 2007 at 13:22
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Dank voor het mooie paardenverhaal:)

    • Mo on 6 juli 2007 at 18:01
    • Reply

    Avatar van Mo
    Prachtige paarden zeg, allebei. Rijd je nog steeds?

    • Pas&Ivy on 6 juli 2007 at 18:46
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Morgaine, dank voor je bezoekje. See you ;-)

    ScrambleX en Mo: Sunny was een halfbloed Arabier met Engels Volbloed, Cheyenne een Poolse Arabier. Beiden karaktervolle prachtpaarden waarbij bij Cheyenne helaas het temperament de overhand kreeg tot onhandelbaar.
    Mo: Nee, ik rijd al zo’n jaar of 6 niet meer. Weinig tijd enzo, en mijn laatste paard op bijzonder onprettige manier kwijtgeraakt wat zeker nog een blogverhaal zal opleveren als ik inspiratie krijg ….
    (Ivy)

    • Grootzoon on 7 juli 2007 at 12:53
    • Reply

    Avatar van Grootzoon
    toch leuk, zo nog ‘s oude jeugdfoto’s ongevraagd publiekelijk te zien worden gemaakt! ;) Vergeet niet dat in mijn vakgebied de term ‘portretrecht’ menig fotoredacteur koud zweet bezorgt :p

    Nog maar te zwijgen over wat T. hiervan zou vinden …

Geef een reactie

Your email address will not be published.