Nov 12

SF feuilleton 1 – De Opdracht


Uitermate slecht gehumeurd, bijna woedend zelfs, spoedde Joe Farrell zich die ochtend naar het hoofdkantoor van het Regerend Wereld Collectief. Hij had na zijn laatste transgalactische trip nog zeker recht op tien vrije dagen om op Terra door te kunnen brengen. Hij stapte bij het dichtstbijzijnde rolbaanstation naar binnen, liet zijn iris scannen bij de toegangsautomaat en nam de meest linker transportstrook om zo snel mogelijk bij het RWC aan te komen.

Bruce Argill wachtte hem op in zijn klassiek ingerichte kantoor waarvan de inrichting rechtstreeks leek te zijn gekopieerd uit een geschiedenis tridee die het leven van de Ouden behandelt. Farrell ergerde zich al jaren aan die nostalgische trekjes van zijn overste. Tot overmaat van ramp stak Argill een enorme sigaar op. Farrell vond dit een irritante vorm om de lucht te vervuilen en zijn bezoekers te pesten. Als goed getraind en sportief ingesteld ruimtepiloot verachtte hij dit soort gore smeerlapperij.

Argill keek hem met koele en vastberaden ogen aan en zei: ‘Jack, ik weet dat je nog recht hebt op een rustpauze. Maar ik heb je nu nodig. Je bent een zeer ervaren ruimtepiloot. Er moet een gevaarlijk missie uitgevoerd worden naar de planeet Aldebaran III. Ik heb even overwogen om Phyllis Schuertz te vragen maar die is gisteren geestelijk totaal ingestort nadat hij tijdens een aanval door de Irhh te grazen is genomen. Dus blijf jij over als enige geschikte kandidaat die deze missie met succes kan volbrengen.’

Farrell fronste zijn borstelige wenkbrauwen en verzuchtte inwendig: ‘Altijd weer die mooie gladde praatjes. Geef een royale pluim aan een ondergeschikte en ga er maar vanuit dat hij het smerigste klusje met plezier gaat klaren.’ Argill liet zich echter niet van de wijs brengen door de nors kijkende Farrell en vervolgde: ‘Zoals je weet hebben wij hier op Terra momenteel een enorm tekort aan uranium. Als deze uraniumvoorraad niet spoedig aangevuld wordt zullen onze kerncentrales binnen enkele weken stilvallen. Ik neem aan dat je weet wat de consequenties hiervan zullen zijn.’

Farrell wist maar al te goed wat dat tot gevolg zou hebben: de verlichting en de verwarming zouden uitvallen, zowel in de bovengrondse als in de ondergrondse steden, computers en de tridee set zouden het niet meer doen en, het ergste van alles, de centrale broedkamers zouden ophouden met te functioneren. Zonder deze broedkamers was het menselijke ras gedoemd om uit te sterven. Dit waren de plaatsen waar de nieuwe aanwas van kinderen kunstmatig gecreëerd werd. Sinds de verhevigde ultraviolette stralingsuitbarstingen van de stervende zon waren de mannen namelijk niet meer in staat om vruchtbrengend zaad te produceren. De nieuwe aanwas van de wereldbevolking was nu geheel gebaseerd op regeneratie en reproductie van DNA-sequenties die waren opgeslagen in de databanken voordat de vierde en allesvernietigende wereldoorlog was uitgebroken.

Bruce Argill zoog met smaak aan zijn dikke sigaar. Hij zag dat Farrell het begrepen had. Dikblauwe kringelende rookwolken waaierden uit naar het gelaat van Farrell die ostentatief kuchte.

Argill vervolgde onverstoord zijn betoog: ‘Jij gaat vanmiddag met de helitrans naar de centrale ruimtehaven en vertrekt met de Suburbia naar de uraniumrijke planeet Aldebaran III. Je zult vergezeld worden door Pjotr Antonov. Hij is een excellent navigator maar heeft helaas ook een vrij ingewikkelde gebruiksaanwijzing. Maar jullie zullen het zeker op den duur met elkaar kunnen vinden. Overigens, daarnaast stuur ik nog een niet-Aardling met jullie mee: een Voorziener van het ras van de Khorr.

Het is jouw taak om heel aan te komen bij Aldebaran III. De Voorziener zal dan de onderhandelingen gaan voeren omdat de Aldebaranen bekend staan om hun ongelofelijke slinksheid en stijfkoppigheid  en omdat zij altijd het onderste uit de kan proberen te halen. Ze worden niet voor niets de Arabieren van de Melkweg genoemd. De Khorr zijn echter uiterst bedreven onderhandelaars. Het gaat hen niet om de winst, daar zijn ze absoluut niet in geïnteresseerd, zij willen alleen hun doel bereiken en daarna volgens het aangegane contract uitbetaald worden door hun opdrachtgever.’

Farrell’s ogen vernauwden zich tot spleetjes. Verstond hij dit allemaal goed? Hij was gewend in zijn eentje een ruimtereis te maken. Hij had nog nooit behoefte gehad aan een navigator. Die kennis had hij zelf ruimschoots in huis. Maar wat hem het meest dwars zat was die Voorziener. Hij had een bloedhekel aan de Khorr. IJskoude lui, keiharde onderhandelaars zonder enige menselijk emotie; Farrell gruwde al bij de gedachte dat hij zo’n wezen mee zou moeten nemen naar Aldebaran III.

Terwijl Farrell met een stuurs gezicht naar de deur beende riep Argill hem terug en zei: ‘Nog een kleinigheidje. Je zult je misschien afvragen waarom ik een navigator meestuur. Daar heb ik echter een zeer goede reden voor. De Suburbia is een experimenteel ruimteschip dat in principe sneller dan het licht kan reizen. Kán. Het is alleen nog nooit in de praktijk aangetoond dat het ook wérkelijk mogelijk is. Aan jou de eer om met deze missie te bewijzen dat SDL-reizen de toekomst van de mensheid kunnen redden.’ Joe Farrell voelde de spieren in zijn nek aanzwellen tot forse kabels, onderdrukte met moeite een zeer lange reeks van passende krachttermen, groette zijn overste en verliet het kantoor.

Die middag arriveerde Farrel samen met Antonov bij de Suburbia. De Voorziener was in geen velden of wegen te bekennen. Farrel haalde zijn schouders op, sloot resoluut de raketsluisdeur en dacht: ‘wie niet op tijd is blijft achter, zo werkt dat in de harde wereld van de ruimtevaart nou eenmaal’. Hij glimlachte. Niet veel later steeg het schip met een duizelingwekkende snelheid op. Antonov viel, nadat zij de maan gepasseerd waren, al vrij snel in een diepe slaap. ‘Eindelijk rust’, dacht Farrell en leunde tevreden achterover in zijn pneumatisch gecorrigeerde stoel terwijl hij met een geroutineerde blik de bedieningsconsoles vol met knoppen, hendels, flikkerende lichtjes en meters met trillende naalden in de gaten hield.

Farrell schrok van een scherpe klik achter zich. De metalen deur, die de stuurcabine met de laadruimte van het schip verbond, zwaaide open. Met een ruk draaide Farrell zich om en keek recht in de kilblauwe ogen van de Khorr Voorziener…

Nieuwsgierig geworden? Lees morgen om 20.30 uur verder bij Bart.

21 comments

Skip to comment form

    • Morgaine on 12 november 2007 at 20:49
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Een voor mij totaal onbekend genre, ademloos gelezen!
    Veel succes gewenst van een trouwe supporter;)

    • Daniëlle on 12 november 2007 at 20:54
    • Reply

    Avatar van Daniëlle
    Een spannende aftrap :-)
    Ik wens Bart morgen veel succes met het vervolg ;-)
    Reactie is geredigeerd

    • Ina Dijstelberge on 12 november 2007 at 20:59
    • Reply

    Avatar van Ina Dijstelberge
    Nou, we zijn dus van start. En wat een start…
    Morhen Bart en dan kan ik aan de bak.
    Pff…blij dat mij griepkoorts verdwenen is.

    • antoinette duijsters on 12 november 2007 at 21:03
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Goed begin en SF zoals beloofd.:-)

    • Coby on 12 november 2007 at 21:05
    • Reply

    Avatar van Coby
    Ja, mooi begin en een hele goede basis is gelegd, lijkt me zo. De hoofdrolspelers zijn veelbelovend neergezet. Het belang van uranium is duidelijk. Ik kijk uit naar het volgende hoofdstuk…Succes Bart.

    Hartelijke groet, Coby

    • Bart on 12 november 2007 at 21:07
    • Reply

    Avatar van Bart
    Mooie aftrap, Pas!
    Een vliegende start…
    Maarre…wat doe ik hier eigenlijk nog…
    ik ga maar eens gauw aan de slag!

    Iedereen dank voor de aanmoedigingen! :)

    (camera zoomt uit en laat Bart zien, een grote pot zwarte koffie naast zich op de tafel…voor zich een stapel maagdelijk witte A4tjes, en een versgevulde vulpen…
    Bart krabt nog eens achter zijn oor, haalt diep adem en begint te schrijven, het puntje van zijn tong uit zijn mond…)

    :))

    Reactie is geredigeerd

    • Thera on 12 november 2007 at 21:42
    • Reply

    Avatar van Thera
    Maagdelijk witte velletjes papier, Bart toch. Jij leunt achteover in pneumatisch bestuurde stoel, zet de dioden op jouw slaap en het calligrafeersysteem doet de rest. Maar oh wacht, blijf in godsnaam van het groene knopje, rechtsonder het besturingspaneel af. Die is namelijk nog nooit getest.

    Sorry Pas, jouw schuld, ik liet me even meeslepen.

    • Bart on 12 november 2007 at 21:56
    • Reply

    Avatar van Bart
    Ja, was het maar zo makkelijk, Thera…Welk groen knopje bedoelde je nou, deze soms?
    Ow, chips!!!!!! Mijn hele bijdrage gewist… :~)

    • Pas&Ivy on 12 november 2007 at 22:02
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Morgaine: Dank je wel trouwe supportser ;-)

    @Daniëlle: Ik ben héél nieuwsgierig wat Bart morgen vervolgt…

    @Ina: Koorts wil anders best wel eens helpen een bizar verhaal te schrijven ;-)

    Beterschap in ieder geval!

    @Antoinette: Thanx!

    @Coby: Dank je wel. Altijd lastig om een begin op poten te zetten. Fijn dat het toch goed bevallen is.

    @Bart: Jaja, deel jij maar jouw smileys uit. Ik ben benieuwd wat er morgen verschijnt ;-)))

    @Thera: Wel snotverju, zie je wel dat je het genre in je hebt… ;-)))

    (Pas)

    • Pas&Ivy on 12 november 2007 at 22:04
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Bart: Neeheeee hè. Laat je niet door de dioden en de groene knopjes van Thera van de wijs brengen ;-)))

    (Pas)

    Reactie is geredigeerd

    • Starry Night on 12 november 2007 at 22:15
    • Reply

    Avatar van Starry Night
    Oh god, daar gaan we… Ik ga trouw aantekeningen maken en wellicht de hulp inroepen van mijn vader de SF-fan… Wanneer was ik? 22 November, okay.

    Moet zeggen dat de ingrediënten wel prikkelen. En mooi geschreven, maar dat zijn we hier zo wel gewend.

    • satuka on 13 november 2007 at 09:24
    • Reply

    Avatar van satuka
    Sterke aftrap Pas! Ben benieuwd naar het vervolg en het begint hier al te kriebelen ;-)

    • Victor Onrust on 13 november 2007 at 12:24
    • Reply

    Avatar van Victor Onrust
    Niet mis !

    • Pas&Ivy on 13 november 2007 at 13:36
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Starry: Dank je. Fijn voor je, in geval van schrijfnood, dat je een vader hebt die SF fan is.

    @Satuka: Laat het maar lekker tot 19 november kriebelen ;-)

    @Victor: Dank je wel. En och, het is een beginnetje ;-)))

    @All: Dank jullie hartelijk voor al deze mooie en positieve reacties. Ik zou er bijna van gaan blozen.

    @Bart: Nog veel schrijfsucces gewenst. Ik kan bijna niet wachten tot het 20.30 uur is.

    (Pas)

    • Geroma on 13 november 2007 at 18:39
    • Reply

    Avatar van Geroma
    Dit smaakt naar meer, echt wel….:)
    Hoe verzin je ut allemaal..?
    De namen, de details…het leest heerlijk weg, Pas. Complimenten….!
    Vanavond het vervolg van Bart!

    • Pas&Ivy on 13 november 2007 at 19:02
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    @Geroma: Dank je wel voor dit mooie compliment. De minuten tikken vandaag wel tergend traag weg voordat het 20.30 uur is.

    Fijn overigens dat je weer geheel internetmatig operationeel bent.

    (Pas)

    • Linde on 13 november 2007 at 19:25
    • Reply

    Avatar van Linde
    Geheel nieuw voor mij, SF.
    Ga jullie volgen.(over een uurtje)

    • Martha Vosbeijer on 13 november 2007 at 20:38
    • Reply

    Avatar van Martha Vosbeijer
    In één adem gelezen. Al spannend, vooral door de karakters en erg nieuwsgierig naar wat volgt.
    Bart succes alvast.
    Groetjes Martha

    • Bart on 14 november 2007 at 12:39
    • Reply

    Avatar van Bart
    Zo…de SF trein loopt…ik ben zo benieuwd hoe het verder zal gaan!
    Deze aftrap kon niet beter, volgens mij Pas, ik wil het nog maar eens gezegd hebben.
    Vanavond allemaal de episode van Ina lezen!
    groet Bart

    • Erik van Donk on 14 november 2007 at 23:54
    • Reply

    Avatar van Erik van Donk
    En nog een aanbeveling…

    • 100_woorden on 23 november 2007 at 22:51
    • Reply

    Avatar van 100_woorden
    Ik heb nog het één en ander in te halen qua reacties, dus maar beginnen bij het begin.

    Vakkundig geschreven. Goede introductie van de personages en setting. In zo’n eerste deel moet je het verhaal neerzetten wat zeker bij SF niet eenvoudig is omdat de realiteit van het verhaal niet de realiteit is zoals we die kennen. Je hebt daardoor minder ruimte om meteen echt los te gaan met het verhaal. Dit was een prima fundament.

Geef een reactie

Your email address will not be published.