Nov 13

Gewoon, dinsdag

Men vraagt mij wel eens: ‘Maak je ooit wat mee?’ Het antwoord is: ‘Nee, ik maak nooit wat mee’.  Daarvan hebben wij al diverse voorbeelden gegeven. Nou, nog eentje dan.

Morgen is Zoonlief jarig. Hij wordt vijftien jaar. Tussen zijn onmogelijke en onbetaalbare wensen stond ook een cd-speler. Met boxen. In de stad had ik vorige week een betaalbaar setje gevonden, maar helaas was dat niet in voorraad dus moest besteld worden. ‘Wij bellen u, als het binnen is’. Tja, wie er belt, natuurlijk geen elektronicawinkel. De tijd begon te dringen, de verjaardag is morgen maar het regent pijpenstelen.

Toevallig zag ik in de plaatselijke courant een advertentie van een winkel vlak in de buurt. Nu wonen wij vlak in de buurt van een, hoe moet ik zeggen, buitenlands georiënteerde winkelstraat. Ik doe daar elke zaterdag mijn boodschappen bij een Turkse bakker en ditto groenteboer en zag daar ooit wel een winkel met tv-schotels. Die blijkt dus ook gewone apparatuur te verkopen.

Als ik de winkel binnenkom staat de eigenaar te telefoneren. Het is een manneke van hooguit anderhalve meter hoog, met een keurig, zij het wat achterhaald krijtstreeppak. Ik kijk wat rond in de winkel en zie de schappen met door mij gezochte apparatuur. Terwijl hij nog druk telefoneert vraagt de eigenaar of hij mij kan helpen. ‘Ja, ik zoek een stereoapparaat voor mijn zoon, niet te duur natuurlijk’. Hij wijst mij op twee apparaten binnen het budget en ik kies er eentje uit.

Al telefonerend loopt hij naar achter en roept een jongen naar voren. In druk Turks wordt verteld wat mijn wens is. De jongen verdwijnt naar achter. Even later verdwijnt ook de baas naar achter en sta ik alleen in de zaak. Een nieuwe klant komt binnen. Een Surinaamse heer, compleet met gleufhoed. De jongen komt weer naar voren, gevolgd door iemand die ik alleen kan omschrijven als Mehmet Pamuk (voor de Koot&Bie kenners). Een slanke donkere Turk met snorretje, dus. Weer wordt driftig overlegd, en gezamenlijk komen de jongen en Mehmet met een grote doos tevoorschijn. Blijkbaar is het apparaat dat ik heb uitgezocht, het enige dat nog aanwezig is. De heer in gleufhoed is behulpzaam bij het transporteren van de diverse onderdelen naar de grote doos maar daar moeten ze ook nog ingepast worden in de voorgevormde piepschuim beschermingselementen.

Na enige tijd past alles in de doos. Er komt een grote plakbandmachine tevoorschijn om het geheel te verzegelen, maar die is helaas op. Een klein restje plakt de bovenklep aan de rest van de doos maar dat is niet voldoende om het geheel op de fiets te kunnen vervoeren. Dus ik vraag of ze een touwtje erom kunnen doen zodat ik het kan vasthouden.

‘Natuurlijk’, is het klantvriendelijke antwoord. De jongen en Mehmet gaan weer naar achter. Een tijdje later komen ze terug met een reep plastic waarin vakkundig een knoop wordt gelegd alvorens deze rond de vier zijden van de doos wordt gevleid. Uiteraard is de reep te kort. De heer in gleufhoed, nog steeds aanwezig wijst mij hierop: ‘Hij is te kort’.

De jongen en Mehmet gaan weer naar achter en komen terug met een langere reep. Als ik al dacht dat ze de vorige reep zouden verwijderen, nee. De oude reep wordt met diverse zeemans- of andere knopen aan elkaar geknoopt en de nieuwe reep wordt daar kruislings overheen gedrapeerd. Uiteindelijk zitten er circa tachtig knopen in het totaal, en krijg ik mijn pakket overhandigd. Wel prettig, zo snijdt het niet zo in de vingers.

Maar nee, ik maak nooit iets mee, als ik boodschappen moet doen. Ik hoop dat Zoonlief het pakket weer kan ontwarren voor hij zestien wordt.

12 comments

Skip to comment form

    • demio on 13 november 2007 at 21:25
    • Reply

    Avatar van demio
    haha, leuk verhaal

    • antoinette duijsters on 13 november 2007 at 21:35
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Prachtig verhaal, maar zoonlief zal wel een mes pakken. Hij krijgt het open en vast gefeliciteert.

    Groetjes Antoinette

    • Pas&Ivy on 13 november 2007 at 21:50
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Demio: Dank!

    Antoinette: eerlijk gezegd heb ik net de plastic banden verwijderd om het cadeau netjes in te pakken. Dank voor de felicitaties, ik zal het doorgeven!
    (Ivy)

    • Bart on 13 november 2007 at 21:53
    • Reply

    Avatar van Bart
    Leuk, zoals iedereen zich er tegenaan bemoeid heeft, haha! Heel aandoenlijk, toch! :)
    Alvast gefeliciteerd :))

    • Pas&Ivy on 13 november 2007 at 22:01
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Bart: ik zal je felicitatie doorgeven. In dit soort winkels word je altijd door veel mensen bediend. Ik vind dat schitterend!
    (Ivy)

    • peter louter on 13 november 2007 at 22:20
    • Reply

    Avatar van peter louter
    Jullie zullen het hem later toch wel eens vertellen?

    • Mo on 13 november 2007 at 22:40
    • Reply

    Avatar van Mo
    Maar ze spraken je tenminste niet aan met http://www.volkskrantblog.nl:80/bericht/162906….

    • Pas&Ivy on 14 november 2007 at 10:39
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Peter: straks, bij het uitpakken, krijgt hij het verhaal erbij natuurlijk.

    Mo: dat was erg, ja. Maar even vervelend is als ze buutnlaans met elkaar praten. Dus wie weet zeiden ze het wel…. ;-(
    (Ivy)

    • Eline on 14 november 2007 at 15:09
    • Reply

    Avatar van Eline
    Oeh, stress, last minute cadeaus! Misschien maak je weinig mee, maar met zo’n prachtig observerend oog zorgt het toch voor heerlijk leesvoer!

    Enne, gefeliciteerd alvast!

    • rachel schrijft on 14 november 2007 at 21:11
    • Reply

    Avatar van rachel schrijft
    Met plezier gelezen. Ik ben dol op niets meemaken, vooral op deze manier. En gefeliciteerd dus, vandaag. Alles goed gekomen met uitpakken?

    • Pas&Ivy on 15 november 2007 at 14:53
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Eline, het is elke keer hetzelfde. Je weet een jaar van te voren dat iemand jarig is….. en dan 5 minuten voor 6 het kaartje op de bus en winkel-in-winkel-uit rennen omdat precies dat ene cadeautje is uitverkocht.
    Dank voor de rest ;-)

    Rachel: ook bedankt. Ja, het apparaat staat al geinstaleerd op de jongenskamer die niet eens echt verbouwd hoefde te worden.
    (Ivy)

    • b2nor on 16 november 2007 at 08:19
    • Reply

    Avatar van b2nor
    En jij maakt nooit wat mee? Als je leeft in het NU, dan maak je van ales mee.

    Nee, dan edu, die maakt wat mee!

    Als je overigens wilt weten hoe de http://www.volkskrantblog.nl/bericht.php?id=158321 van edu toch nog een onverwachte ontknoping kreeg, kijk dan bij
    http://www.volkskrantblog.nl/bericht/166876

Laat een reactie achter bij antoinette duijsters Reactie annuleren

Your email address will not be published.