Dec 01

Mijn eerste voetbalwedstrijd

Ik was dertien en verliefd. Het was een kille druilerige zomer, maar toch gingen mijn vriendinnen en ik zo vaak als mogelijk was naar het zwembad. Vreemd, hoe snel je een eigen territorium hebt op zo’n grasveld. Een eindje verderop zat een groep jongens. Altijd dezelfden, altijd op dezelfde plek. Grote jongens, met schouders en gespierde kuiten, een jaar of vijftien. Ze waren altijd met een bal bezig. Die vaak op onze handdoeken landde. Dan werd er over en weer gegrijnsd en we maakten oogjes naar elkaar. Soms duwden ze ons van de kant als we met zijn drieën stonden te giebelen.

Ook die bijzonder druilerige dag gingen we zwemmen. Er was regen voorspeld, er stonden haast geen fietsen. Zelfs de kantine was gesloten. Maar de bekende handdoeken lagen er al en wij gingen naar ons vaste plekje.
 
Toen begon het echt te regenen. We graaiden onze spullen bij elkaar en renden naar de kleedhokjes. Onder de overkapping kon je schuilen. Eén van de jongens legde zijn handdoek zorgzaam om mijn rillende schoudertjes en toen hadden we verkering.

Ik was een paardenmeisje. Hij voetbalde. Toen het zwemseizoen was afgelopen bleven we elkaar zien, af en toe. Op zaterdag niet, dan moest ik paardrijden en hij moest voetballen. We belden soms en schreven elkaar lange brieven. Het was november toen ik een telefoontje kreeg. Hij moest op zaterdag een belangrijke wedstrijd spelen, of ik ‘s morgens om 8 uur op het parkeerterrein bij het voetbalveld wilde zijn.

Daar stonden de bereidwillige rij-ouders al gereed. Eigenlijk hadden ze niet gerekend op een extra passagier, maar ik kon aanschuiven. Dicht tegen elkaar met zijn vieren zaten we achter in de auto. Het gesprek van de drie jongens en de ouders ging over voetbal natuurlijk. Ik kwam uit een meisjesgezin dus het zei me helemaal niets. Buiten een enkele zwart-wit samenvatting bij een Nederlands kampioenschap had ik nooit iets van voetbal gezien.

Het was een mistige dag. Het motregende en het was waterkoud. De jongens gingen zich omkleden en ik stond eenzaam in de regen langs het veld. Tweeëntwintig onherkenbare en onbekende jongens renden het veld op, drie kwartier renden ze heen en weer en ik kreeg het kouder en kouder. In de pauze kwam mijn vriendje naar me toe: ‘Heb je me zien scoren?’…. ‘Ja natuurlijk’, bibberde ik trots.

Eindelijk was de wedstrijd voorbij en hadden ze gewonnen. Ze waren kampioen. In de kantine was er warme chocomel – welkom! – en frietjes voor iedereen. Er werd enthousiast gepraat over ‘passes’ en doelpunten. Maar ik had niets gezien.

We hadden elkaar ontmoet in het zwembad en dan draag je je brilletje niet. Mijn zicht was enkele meters. En hoewel ik heel goed mensen kon herkennen aan hun manier van lopen en hun kleding ging het gekrioel van elf hetzelfde geklede jongens volkomen aan mij voorbij.

Niet lang daarna was de verkering uit. Wellicht mijn gebrek aan enthousiasme? Ik moest daar vanmiddag weer aan denken, toen ik op een koude novembermiddag keek naar een voetbalwedstrijd van vijftienjarigen die kampioen konden worden.

Het is ze gelukt. En ik kon mijn zoon prima aanmoedigen. Nog steeds draag ik geen brilletje, maar wat een zegen zijn lenzen.

Ivy

13 comments

Skip to comment form

    • knaap met knapzak on 1 december 2007 at 21:19
    • Reply

    Avatar van knaap met knapzak
    Trots gebibberd!

    • antoinette duijsters on 1 december 2007 at 21:21
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Tjonge Ivy, wat was je er vroeg bij, ik had min eerste vriend pas toen ik 19 was. Wat lenzen betreft vanal mijn 20ste tot 2 jaar geleden, toen moest ik weer aan de bril omdat ik te droge ogen kreeg. Maar 34 jaar plezier van gehad. Van voetballen geen verstand en fijn voor je zoon.

    groetjes
    Reactie is geredigeerd

    • Pas&Ivy on 1 december 2007 at 21:26
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Knaap: het was afzien ;-) Letterlijk. En dan te bedenken dat ik niet eens wist in welke kleur mijn vriendje eigenlijk speelde….

    Antoinette: Zoon was blij, en ik ook. De frietjes smaakten nog goed, chocomel heb ik vervangen door een biertje.

    (Ivy)

    • Klaverblad on 2 december 2007 at 00:13
    • Reply

    Avatar van Klaverblad
    Leuk herkenbaar.

    • easy on 2 december 2007 at 08:44
    • Reply

    Avatar van easy
    wat een prachtverhaal.

    • Pas&Ivy on 2 december 2007 at 11:51
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Klaverblad: ooit een bebrild vriendinnetje gehad? ;-)

    Easy: dank. En nog echt gebeurd ook….
    (Ivy)

    • Mo on 2 december 2007 at 12:45
    • Reply

    Avatar van Mo
    Prachtig verteld! Ik had ook hekel aan die bril.

    • Aad on 2 december 2007 at 14:28
    • Reply

    Avatar van Aad
    zouden jullie me willen helpen met mijn blog over alzheimer? (door een reactie en aanveling)? Ik wil graag de volkskrant bloggers mobiliseren, en daarna/daarmee de politiek.
    Alvast bedankt!

    • Pas&Ivy on 2 december 2007 at 15:15
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Mo: het heb ook se nadele…. Ik heb wel vaker in rare pakketten gezeten door mijn weigerachtige gedrag ;-))

    (Ivy)

    Reactie is geredigeerd

    • Morgaine on 2 december 2007 at 15:36
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    lekker verhaal weerom:)
    Ik heb griep en koorts, maar knap zowaar een beetje op door te lezen alhier;)

    • Pas&Ivy on 3 december 2007 at 09:34
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Arme Morg, griep hebben wij gelukkig min-of-meer achter de rug. Gelukkig tast de koorts jouw schrijfvermogen niet aan ;-))
    PS voor vanmiddag heb ik een horrorverhaaltje gepland, voor de verdere opknap zeg maar….
    (Ivy)

    • Bart on 3 december 2007 at 21:16
    • Reply

    Avatar van Bart
    Gefeliciteerd met het kampioenschap. En met al die ervaring-langs-de-lijn weet je natuurlijk álles van splijtende passes, dubbele scharen en hangende spitsen… :)

    • Grootzoon on 3 december 2007 at 21:33
    • Reply

    Avatar van Grootzoon
    Ha!! Dan mag ik via deze onsympathieke weg (mij was niets verteld over deze allesbeslissende topwedstrijd!) kleinbroer feliciteren met zijn kampioenschap!!!

Geef een reactie

Your email address will not be published.