Dec 04

De Phoenix


Hij werd wakker van de kou en schudde de as uit zijn prille veertjes. Het was donker om hem heen. Vaag zag hij de sterren in de hemel en de sterren op aarde. Hij zat in de top van een palmboom, met sintels om zich heen. De palmboom stond op de top van een onbegaanbare heuvel.

Beneden in de diepte zag hij de muren van de stad Thebe en de glinstering van de Nijl. Vuren glansden in de verte. Langzaam begon het hem te dagen, toen de eerste voorzichtige dageraad zich in het Oosten naar de hemel spoedde.

Hij sperde zijn snaveltje open en er kwam een zacht piepje uit. Dat moest hij beter kunnen! Hij richtte zich op, op wankele pootjes en schudde nogmaals zijn veren die al wat steviger begonnen aan te voelen. Diep haalde hij de nachtlucht binnen en sperde zijn snavel wijd open. Een voorzichtig trillende klank ontsnapte. De dageraad besprong de hemel en hulde alles in een gouden gloed. Hij voelde zijn lijfje opwarmen en zag dat zijn veren begonnen te glanzen.

Weer sperde hij zijn snavel en ter begroeting van de Zon klonk een prachtige onaardse melodie.
 
In de stad Thebe ontwaakten de mensen en juichten! De Phoenix, de Phoenix!

Dat ben ik, dacht hij, en hij wist het weer terwijl hij jubelend opsteeg naar de blauwe hemel en zich oostwaarts spoedde, de opkomende Zon tegemoet.

Eens, lang geleden, bij het ontstaan van de wereld was de blik van de Zon op de vogel Phoenix gevallen. Phoenix had de prachtigste veren die het zonlicht ooit weerkaatst hadden en de zon sprak: ‘Jij bent mijn vogel, de enige van je soort! Jouw veren zijn mij een lust voor het oog en jouw gezang stijgt hoog de hemel in en bereikt mijn oren. Je zult voor eeuwig leven!’

Dat leek de Phoenix wel wat. Hij zat in zijn palmboom en keek naar de Zon en keek naar beneden naar de mensen van Thebe. Maar de mensen van Thebe keken terug en zagen de prachtige fonkeling van de veren en hoorden de zang van de Phoenix en wilden hem vangen.

Phoenix vluchtte naar het oosten tot hij in de wildernis van de woestijn aankwam waar geen mens ooit kwam en zong dagelijks zijn jubellied voor de Zon en voedde zich met geurige kruiden. Hij werd ouder en ouder en met de ouderdom kwam ook de vermoeidheid. Het zingen viel hem zwaar en ook het vliegen naar de Zon kostte hem steeds meer inspanning. Hij was nu 500 jaar oud.

De Zon zag het en vroeg: ‘Phoenix, wat is je wens?’ en Phoenix antwoordde: ‘O Zon, laat me weer jong en jeugdig zijn zodat de glans van mijn veren Uw licht eer aandoet en de klank van mijn stem niet vermoeid Uw oren bereikt!’ en de Zon kreeg medelijden en sprak: ‘Maak een ei gevormd van de mirre uit de boom waar je zit. Vermeng de mirre met de kruiden waar je zo van houdt en voeg een gouden veer uit je staart toe. Vlieg met dit ei naar de boom waar je geboren bent’.

Dit deed Phoenix en hij vloog terug naar het Westen waar hij vandaan kwam. Het vliegen met het ei in zijn poten viel hem zwaar en hij moest vaak rusten onderweg. Eindelijk had hij de palmboom op de heuvel weer bereikt en legde het ei in de top en streek er zelf op neer. Op dat moment stond de Zon in haar Zenith en zond een straal recht naar beneden. Er was een flits, de mirre ontbrandde en wat overbleef was een hoopje as en sintels. Phoenix was verdwenen. Toen bewoog het hoopje as en een jonge Phoenix verrees.

En zo zou het elke 500 jaar gaan. De mensen in Thebe die dit wonder hadden zien gebeuren gaven het door aan hun kinderen en kindskinderen en op de dag dat Phoenix zich vernieuwt is er feest in de stad.

Maar altijd vliegt de nieuwe Phoenix weer terug om in het verborgen dal in het oosten de Zon te eren die hem het eeuwige leven gaf en behalve die ene keer in de 500 jaar in de stad Thebe zal geen mensenoor de zang van de Phoenix ooit aanhoren.

Beide Phoenix illustraties geplukt van Google Images.

8 comments

Skip to comment form

    • Bart on 4 december 2007 at 18:10
    • Reply

    Avatar van Bart
    Mooi fabeldier, de phoenix…het symbool van de verrijzenis.
    Bij Harry Potter was ook een mooie herinner ik me trouwens (sorry, ietsie off-topic :))

    • Pas&Ivy on 4 december 2007 at 18:23
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Bart, nee hoor, de Phoenix van Harry (of eigenlijk Dumbledore) doet zeker ter zake. Dat was een hele mooie! Maar ik dacht al dat ik je hier een plezier mee zou doen, fabeldieren ;-)
    (Ivy)

    • Bart on 4 december 2007 at 18:32
    • Reply

    Avatar van Bart
    Klopt, Ivy (remember Pegasus) :))

    • antoinette duijsters on 4 december 2007 at 18:51
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Een prachtig fabeldier en heel goed verteld.
    Mooie afbeeldingen erbij gevonden
    groetjes

    • Pas&Ivy on 4 december 2007 at 19:22
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Bart: ;-) en er zijn er nog wel wat, geloof ik…

    Antoinette: dank je wel. Waar google al niet goed voor is (plaatjes dan, de tekst verzin ik helemaal zelf)
    (Ivy)

    • Bart on 4 december 2007 at 19:52
    • Reply

    Avatar van Bart
    Ja, het viel me op, tijdens de ‘sf-sessies’, dat er met wat doorzoeken op internet (en een beetje creativiteit met het bedenken van trefwoorden) een heleboel mooie en goed bruikbare illustraties te vinden zijn! Dat viel me zo mee, ik had daar niet zo veel verwachting van! :)

    • antoinette duijsters on 4 december 2007 at 19:54
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Toen de eerste balgjes van Raggis Grote Paradijvogel [Paradisaea raggiana] Europa berijkte, dacht men echt dat er meer Phenix waren en dat ze leefde op een ver in het Oosten gelegen eiland[ dat eiland klop, New Guinea] maar hoe mooi hij is moeten jullie zelf even op zoeken.
    groetjes

    • Pas&Ivy on 4 december 2007 at 20:08
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Bart: ja het gaat vooral om de trefwoorden want je kunt behoorlijk bizarre plaatjes krijgen soms ;-)

    Antoinette: er is maar één Phoenix (nou, twee dan als je ons Poefje meetelt). Maar natuurlijk heeft de mythe een oorsprong, dus er zullen best vogels zijn die er op lijken. Paradijsvogels zéker!

    (Ivy)

Geef een reactie

Your email address will not be published.