Dec 14

A Nox christmas carol – de kip van het voorbije Kerstmis

Nox kon de nacht voor Kerstmis moeilijk de slaap vatten. Haar Mensen hadden alle lichten nog aan. En wat nog erger was, de Verzorgster had in een creatieve bui het fragiele beukenboompje in de tuin behangen met donkerblauwe lichtjes. Nox hoorde het haar nog zeggen: ‘schat, hij lijkt niet echt helemaal precies, maar als je een beetje fantasie hebt dan kun je je er weldegelijk een eland bij voorstellen’. De Grote Kip had op dat moment alleen maar begrijpelijk en instemmend geknikt, wijs als hij is.

Langzaam vielen de rode kraaloogjes van Nox dicht. De afgelopen dag was voor haar ontzettend zwaar geweest, er was veel reuring en onrust geweest in de roedel die ze met harde hand en op rechtvaardig wijze  recht had moeten zetten. Verder was het weer al dagenlang klamvochtig koud en kil geweest en hing er vorst in de lucht. De eerste dikke en flonkerende sneeuwvlokken begonnen zowaar al te vallen.

Nox viel uiteindelijk in slaap en begon allengs onrustig te dromen. Ze zag een grote stokoude witte kip haar Woon binnen komen hoppen. Er was alleen iets vreemds aan de hand: Nox kon bijna door de witte kip heen kijken. Die vreemde kip leek wel een geest, zo mistig en ijl was haar verschijningsvorm. De witte kip omhulde subtiel doch vastbesloten het lijfje van Nox volledig, in sub-etherische zin uiteraard, en nam haar op een onverklaarbare wijze mee terug naar het verleden. 

Nox zag tot haar grote genoegen dat het zwart van haar vleugeltjes weer zwarter en glanzender was dan ooit. Ze straalde. Ze zag echter ook vanaf een afstand dat ze haar zusje Zelda stond af te bekken omdat die weer eens iets te lang doorging met een kakelreferaat doorspekt met droog en saai bètawetenschappelijk gezever. Nox herinnerde zich maar al te goed dat Zelda haar toen iets probeerde uit te leggen over de Constante van Planck en het grondbeginsel van de Oerknal. Nox vroeg zich onmiddellijk af of ze toentertijd niet al te hardvochtig was geweest door Zelda het zwijgen op te leggen. Louter omdat zijzelf gewoon te hongerig was geweest en absoluut geen zin had in ingewikkeld geleuter en heftig doorwrochte referaten.

De transparante witte kip nam haar mee naar de vijver. Nox zag Contrillibus in een trotse, bijna haanachtige, houding staan op een van de stapstenen. Met afgrijzen dacht Nox terug aan de perioden dat ze het ochlocratische gedrag van Contrillibus met geweld had proberen te onderdrukken. Ze realiseerde zich dat het ochlocratisme bij Contrillibus waarschijnlijk keihard zat ingebakken op haar eenvoudige kippengen. Misschien had ze in het verleden te hard geoordeeld. Nox schudde haar kopje in vertwijfeling. Haar felrode kammetje schudde meewarig mee.

De witte kip leidde op vriendelijke doch vastbesloten wijze Nox naar Hermux-Tantamoq toe die doelloos aan het rondscharrelen was in de garage bij de stapel met oud papier en vergeelde kranten. Hermux-Tantamoq zat, al dolende, een beetje in haarzelf te prevelen dat alles toch wel goed was. Precies zoals zij zelf ook was. Nox realiseerde zich meteen dat zij, ondanks haar Ware Leidsterschap, schromelijk tekort was geschoten om Hermux-Tantamoq de echte dingen van de Harde Realiteit bij te brengen. Dat dus de dingen wel goed lijken te zijn zonder dat ze het echt hoeven te zijn. Nox ogen begonnen te glinsteren. Ze besefte maar al te goed dat ze grove fouten in het verleden gemaakt had. Heel grote fouten zelfs, een Waar Leidster onwaardig.

De tranen begonnen overvloedig over haar zwarte wangetjes te biggelen. De witte kip kakelde eenmaal op schelle toon, glimlachte daarna echter vriendelijk naar Nox en verdween toen in de mist van de nacht. Nox schrok parelend van het zweet wakker. De Woon was zoals hij was, haar zusjes sliepen zoals ze behoorden te slapen en de halve maan hing triomfantelijk in het zwerk en de blauwe lichtjes in de beukenboom deinden elandsgewijs zachtjes heen en weer op de wind. Nox kon er echter nog steeds geen eland in herkennen, hoezeer ze haar best ook deed. Ze dommelde na een tijdje ietwat weerbarstig en nurks weer in slaap…

Naschrift van de Kroniekschrijvers

Dit is het eerste van een uit drie delen bestaande Nox kerstvertelling.

4 comments

Skip to comment form

    • Ina Dijstelberge on 14 december 2007 at 18:06
    • Reply

    Avatar van Ina Dijstelberge
    Een X-mas carol…of is het een verkapte manier om ze weer aan de leg te krijgen.
    Al dat licht;-)

    • Bart on 14 december 2007 at 18:35
    • Reply

    Avatar van Bart
    Mooie kerstgedachte, een echte Christmas Carol met inzicht, milde oordelen, vergeving en terugkeren op je schreden…
    ik kijk uit naar de volgende delen :)

    • antoinette duijsters on 14 december 2007 at 18:39
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Een Nox kerstverhaal, het eerste deel al heel diep, dat beloofd wat.
    groetjes

    • Heer_Lot on 15 december 2007 at 02:03
    • Reply

    Avatar van Heer_Lot
    Graag gelezen, kijk uit naar het vervolg :-))

Geef een reactie

Your email address will not be published.