Jan 07

Huisje

Voorovergebogen stond de man zijn moestuin te schoffelen. Vanuit zijn ooghoeken zag hij ze lopen, zijn jonge buren  – Westerlingen –  met vrienden zo te zien uit diezelfde contreien. Zonder verder te kijken wist hij waar ze naartoe liepen. Hij vroeg zich af waarom toch.

Er was hier niets te beleven. Dat vond tenminste de jeugd uit het dorp, ook in zijn tijd al, toen hij zelf nog bij de jeugd hoorde. En nu kwamen daar opeens die Westerlingen aanzetten. Tja, het bracht wel weer nieuwe jeugd. Dat blondje, hoe oud zou die helemaal zijn, 16? 17?

(Hij vereerde mij met zijn gedachten, had ik die kunnen lezen. Ik was toen al 22 en mijn vriend 31, 5 jaar jonger dan de peinzende boer. Maar ik las zijn gedachten niet….)

Maar hij voorspelde dat ze er niets aan zouden vinden. Hoe kon dat ook, zo’n krot?

Hij wist nog toen het gebouwd was, voor hooguit vijftig jaar. Nou ja, hij wist het niet zelf natuurlijk. Opa wel. Opa was 90 en had als jonkie van 10, oudste zoon van een gezin met negen kinders, als jongste arbeider in dat huisje gewoond. Omstreeks het jaar 1890 was dat, een eeuwigheid geleden toen het veen nog moest worden afgegraven. Voor een hongerloontje als je opa moest geloven, hoewel die er nooit veel over zei.

Zelf zou hij er nooit willen wonen. Nooit kunnen wonen ook. Welke boer ging nou nog in een arbeidershuis. Stevig waren ze niet, dat zouden die jonkies ook zelf kunnen zien als ze nadachten. Waar ze nu naartoe liepen was het enige dat nog overeind stond: nummer 17. Op de hoek stonden nog de resten van nummer 11, dat zag je op de brievenbus. Daar was de laatste bewoner vijf jaar geleden vertrokken en zie hoe snel het in elkaar was gestort. De tussenliggende huizen had hij zelf nooit gezien, die waren toen al ondergeploegd. En dan had je natuurlijk nog nummer 21. Het dak zat er nog op maar sinds de zoon van de oude vrouw die daar gestorven was zich had verhangen was er niemand meer in het huis geweest. Maar de ramen lagen er uit, de schoorsteen was er met de laatste storm afgevallen en de braamstruiken groeiden al uit de deuren. Dus dat zou niet lang meer duren. En dat was nog geen jaar geleden gebeurd.

En dan nummer 17, het laatste. De kunstenaar die daar had gewoond, nou ja, kunstenaar? Klodderaar noemden ze hem in de buurt. En altijd die feesten in het weekend. Gelukkig dat het huisje een flink end van de weg af stond. Wanneer was die ook al weer vertrokken? Het was nu mei. In maart was er die toestand geweest. Geschreeuw en getier en de vrouw die met haar kinderen vertrok. Vlak daarna was ook hij vertrokken. En toen kwam de gemeente en die schroefde een bordje op de muur, naast de voordeur die nooit gebruikt werd. Onbewoonbaar verklaard stond er op maar dat bordje was al snel weer verdwenen toen die dikke handelaar uit Stad was geweest. En blijkbaar had hij klantjes gevonden.

Een paar weken later bleek het gelijk van de boer. Nieuwe overburen waren een feit. De schroefgaten hadden ze blijkbaar niet gezien.

Onbewoonbaar verklaard! Onverklaarbaar bewoond zul je bedoelen, mopperde de boer.

(Toch hebben de Westerlingen het daar vijf jaar uitgehouden, voor ze doorhadden dat er niets te beleven viel, zelfs geen werk. En dat was een te hoge prijs voor wonen op het platteland. Het huisje is nu ook verdwenen.)

 


12 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 7 januari 2008 at 18:37
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Een experiment:-)
    Reactie is geredigeerd

    • Pas&Ivy on 7 januari 2008 at 20:06
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Antoinette: geen experiment, gewoon een herinnering van Ivy!

    (Ivy)

    • antoinette duijsters on 7 januari 2008 at 20:20
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Ben onduidelijk geweest, ik bedoel het wonen op het boerenland, was dat een experimen

    • Pas&Ivy on 7 januari 2008 at 20:33
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Dat was een (kortstondig) experiment, maar zeer de moeite waard!

    • Mo on 7 januari 2008 at 22:10
    • Reply

    Avatar van Mo
    Was dat de periode met je paard?

    • annet on 7 januari 2008 at 23:00
    • Reply

    Avatar van annet
    God, wat een mooi huisje…

    gr. A.

    • Bart on 7 januari 2008 at 23:05
    • Reply

    Avatar van Bart
    Een heel andere wereld!
    En het ‘mengt’ moeilijk, lijkt me…

    • Pas&Ivy on 8 januari 2008 at 15:01
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Hoi Mo, daar heb ik inderdaad 2 paarden gehad, maar daarna volgden nog vier anderen…

    Annet: tja, daar vielen we voor. Pas later kwamen de losse pannen, de scheefgezakte deuren, de molshopen in de kamer en de steeds breder wordende scheuren in de muren. En wees de buurman ons op die vier schroefgaatjes…..

    Bart: met een beetje aanpassen wilde het mengen best lukken. Ik krijg nog steeds elk jaar een kerstkaart van de broer van de boven aangehaalde boer! Alleen bij luchtig gekleed werken in de moestuin op zondag werd me verzocht dat liever niet te doen. Dat deed ik dus. Verder werd er door de boer’n veel toegeschoven: gratis weidegang voor het paard als ‘s winters de koeien toch op stal stonden, lekkere melk voor een kwartje per liter en het consumeren van de overgeschoten haantjes toen ik eigen kuikens had en vegetarisch was.

    (Ivy)

    • Grootzoon on 22 januari 2008 at 22:01
    • Reply

    Avatar van Grootzoon
    En vergeet niet dat je daar ook nog woonde met een klein hummeltje!! (of ben je bang dat je dan voor onverantwoord wordt versleten, als de verhalen komen van het kinderbedje in de onverwarmde kamer, met ijs op de dekentjes) ;-)

    • Pas&Ivy on 23 januari 2008 at 12:14
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Ha Grootzoon, proef ik daar een heel klein jeugdtraumatje? Je had ook nog een slaapzak aan, hoor ;-)))) En verder was het toch wel leuk daar?
    (Ivy)

    • annet on 15 mei 2008 at 10:43
    • Reply

    Avatar van annet
    Oké nu weet ik een beetje waar
    maar ben wel heel nieuwsgierig
    in welk durpje…………ben heel
    blij hier te wonen en beleef héél
    veel, ik hou erg van rust en desolatie
    zelfs, afgewisseld met leven tussen
    mensen, de stad in enzo….groetjes
    van Annet

    • annet on 15 mei 2008 at 10:47
    • Reply

    Avatar van annet
    ik lees nu ook de reacties
    heb niet eens teruggelezen
    het is allemaal te veel soms
    wel jammer vind ik dat overigens

    ik snap dat eraan dit huisje hoe romantisch
    ook teveel kapot was…..

Geef een reactie

Your email address will not be published.