Apr 15

Secretaressedag

Het begon als een heel gewone werkdag maar dat zou niet lang zo blijven. Bij binnenkomst op kantoor sloeg haar de bloemengeur al tegemoet. Hemel, was er iemand jarig?

Daar stond haar baas grijnzend in de deuropening met een enorme bos bloemen in zijn handen. Die stak hij haar toe en terwijl ze nog onhandig blozend zich stond af te vragen waar ze dit aan verdiend had greep de baas haar bij de schouders, nou ja, althans, het leek alsof hij dat van plan was maar zijn handen landden heel ergens anders, en gaf haar een dikke pakkerd op de wang. Althans, het leek alsof hij daarop mikte maar de zoen kwam vol op haar mond terecht.

De hele afdeling keek toe. Blozend en verward ging zij op de stoel achter haar keyboard zitten en staarde verwoed naar het scherm in de hoop dat de computer maar snel zou opstarten om haar aandacht gevangen te houden.

Daar klonk het geruststellende geluid van binnenkomende e-mail. De eerste mail die ze opende maakte meteen veel duidelijk. Gefeliciteerd! schreeuwde het beeldscherm haar toe. Met! Je! Secretaresse! Dag!

Ojee, dat was het dus. Besmuikt keek ze om zich heen. Op haar bureau pronkte de enorme bos. Rozen, zag ze, en allerlei exotische bloemen waar ze niet eens de naam van kende. Een bedwelmende geur kwam er van af. Haar blik dwaalde verder. Iets naar beneden, onder de verhoging waar zij zat, zaten de typistes en de administratief medewerkers. Na hun eerste gegiechel vanwege de bazelijke omhelzing zaten ze nu gezamenlijk te smoezen en wierpen af en toe een venijnige blik naar haar eenzame bureau.

Eindelijk was het tijd voor de koffie. Normaal gesproken haalde altijd iemand koffie voor het hele kantoor. Snel stond zij op om deze taak vandaag op zich te nemen. Als goedmakertje? Ze was echter net te laat. Het meisje dat vlak naast de deur zat stond al met de deurklink in haar hand en riep poeslief de kamer in: allemaal hetzelfde als altijd? ‘Jaha’, klonk het in koor.

Binnen vijf minuten was zet terug met een blad vol dampende koppen. Onder gegiebel en gelach werden ze rondgedeeld. Haar bureau bleef leeg. Met warme wangen bleef zij naar haar beeldscherm staren. Veel werk kwam er vandaag niet uit haar handen op deze manier. Ze voelde de vijandige sfeer als een klamme deken tussen haar en de rest van het kantoor hangen. Het leek ook alsof de geluiden vervormd doorkwamen. Tussen het gewone geklets door over bankstellen, nieuwe gordijnen en de laatste mode op het gebied van epileren meende ze af en toe haar eigen naam te horen, in combinatie met woorden als ‘kapsones’ … ‘denkt zeker dat ze meer is dan wij’ …. ‘maar wie doet hier het werk?’.

De rest van de dag kroop om. Ze had het gevoel alsof ze zwaar genegeerd werd. Haar vragen om een werkje op te knappen werden weliswaar gehonoreerd maar ze voelde de tegenzin, al kon ze niet goed de vinger er op leggen. De sfeer onder de meiden was opperbest, maar zij voelde zich buitengesloten. Anders…..

Om drie uur zat haar werkdag er op. In tegenstelling tot de jonge ongetrouwde meisjes had zij zelf als moeder van schoolgaande kinderen een parttime baan om op tijd te zijn als haar kinderen thuis kwamen. Daarom begon zij ook altijd later dan de anderen, omdat zij de kinderen eerst naar school moest brengen. Opeens voelde ze zich daar vreselijk schuldig onder. Alsof zij de kantjes er vanaf liep terwijl de rest van het kantoor lange dagen maakte. Die meiden werkten potdorie keihard!

En plotseling wist zij wat ze moest doen, wat ze eigenlijk al meteen had moeten doen.

Zij pakte de bos bloemen uit de vaas op haar bureau en scheurde haastig het papier er vanaf. Daarna pulkte ze het elastiekje los en liep met de uitelkaarvallende bos het kantoor in. Op elk bureau stond een leeg theekopje en daar plantte zij twee bloemen in. Toen zij bij het laatste bureau aankwam, was de bos precies op en had ze zelf nog één takje groene blaadjes in haar hand.

Daarna pakte ze haar jas van de kapstok. In de deuropening draaide zij zich om naar het doodstille kantoor en zei: ‘Meiden, zonder jullie zou ik hier nooit een goede secretaresse kunnen zijn. Hartstikke bedankt allemaal voor jullie steun en toewijding. En die bloemen hebben jullie véél meer verdiend dan ik!’

Ze wachtte het commentaar niet af maar snelde naar buiten en kon nog juist de bus halen. Om zich heen zag zij meer vrouwen met een bos bloemen. ‘Ach’, dacht zij meewarig, ‘secretaresses’.

Vaag hoopte zij dat de volgende dag op kantoor weer beter zou zijn maar tegelijk wist zij dat zij daar niet aan hoefde te twijfelen. Alleen mochten ze wat haar betreft secretaressedag met onmiddellijke ingang stopzetten. Hoe was het gezegde ook al weer? ‘Bloemen maken meer kapot dan je lief is?’

Ivy

7 comments

Skip to comment form

    • de Stripman on 15 april 2008 at 20:08
    • Reply

    Avatar van de Stripman
    Goed geschreven ! Ik vermoed eigenlijk dat de secretaressedag uitgevonden is door de vereniging van bloemisterijen…;o)

    • demio on 15 april 2008 at 20:26
    • Reply

    Avatar van demio
    Haha, leuk geschreven en bedacht. Vreselijk dat soort dagen.

    • antoinette duijsters on 15 april 2008 at 20:29
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Ivy, goed geschreven, degene die de leiding heeft krijgt de eer en de werkers mogen vaak alleen toekijken.
    groetjes

    • Mevrouw on 15 april 2008 at 20:31
    • Reply

    Avatar van Mevrouw
    …ik ben het welgeteld vier maanden geweest… directiesecretaresse… wat een hondebaan… en als ik het bovenstaande lees dan heb je de eenzaamheid precies goed beschreven. Brrrr!!!

    • Pas&Ivy on 15 april 2008 at 20:52
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Stripman: dat het uit de commercie komt, zeker. Hoewel ik ook de bonbonniers niet uitschakel als dader ;-))

    Demio: ja, erg he? Net zo erg als pappadag, moederdag enzovoorts.

    Antoinette: ja, gelukkig is dat bij ons niet zo maar dat betekent dus dat eigenlijk iedereen onder een bepaalde inschaling een bos bloemen krijgt en heb je het dus niet meer over secretaressedag maar over onderbetaalde admini-dag ;-)

    Mevrouw: gelukkig heb ik mijn baannaam mogen veranderen in managementassistente en daarna in beleidsmedewerker dus ik hoop dat ik dit jaar van de bloemen verschoond blijf. Dank voor je compliment ;-)
    (Ivy)

    • de Stripman on 15 april 2008 at 22:02
    • Reply

    Avatar van de Stripman
    Het is toch elke keer weer verbazend hoeveel mensen zich geroepen worden om aan die kunstmatige feestdagen mee te doen. Ik werd er dit jaar zelfs op aangesproken, door mijn kleinzoon, dat ik niet mee deed aan valentijnsdag. Elke echte man verstuurde valentijnskaarten, beweerde hij…;o)
    Reactie is geredigeerd

    • Pas&Ivy on 16 april 2008 at 09:44
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Stripman: Valentijnsdag is ook heel erg! En vaderdag en opa&omadag. Want je schijnt op dat soort dagen nog naar prétparken te moeten ook…. ;-(
    (Ivy)

Geef een reactie

Your email address will not be published.