May 22

Het eende-einde

foto
De eerste eigen auto, dat wil zeggen de eerste auto nadat ik het ouderlijk nest had verlaten, was natuurlijk een Eend.

Het was een lichtblauwe, al jaren oud, kostte ook haast helemaal niets maar was wel een noodzakelijke aanvulling op ons gezin. Want sinds we een baby hadden was het vervoer per motor voorgoed verleden tijd. Nou ja, behalve dan een keertje op een zomeravond met oppas thuis.

Dus het werd een Eend van een collega. Oud beestje, ook niet meer zo snel maar hij bracht ons overal waar we zijn wilden, net zoals in het liedje: naar het bos en de hei en de zee. Hoewel?

Die eerste zomer wilden we gezellig een dagje naar Schiermonnikoog. De haven van Lauwersoog was slechts een half uurtje rijden, nou vooruit, een uur met de Eend dus prima te doen.

Met een rustig gangetje tuften wij door het Oost-Groningse en vervolgens Noord-Groningse en toen zelfs een stukje Oost-Friese land. Rondom ons werd het landschap al woester, kwelderplanten rukten op aan de linkerkant en een hoge dijk ontnam het zicht op de Waddenzee aan de rechterkant. De lucht rook al zilt toen opeens….. niets meer. Van het ene moment op het andere viel het Eendje stil en was niet meer in beweging te krijgen. Het was lang vóór de tijd van de mobiele telefoons en langs die smalle dijkweg was ook niet in praatpalen voorzien. Gelukkig waren er meer mensen op weg naar de boot, kon mijn partner een lift krijgen en de wegenwacht bellen. Toen die eindelijk was gearriveerd bleek het een kleinigheidje te zijn (vraag me niet wat, na al die tijd…) maar was de dag al voorbij. Door het beklimmen van de dijk had ik mijn zoon zijn eerste blik op zee kunnen laten werpen ware het niet dat het eb was en slechts een onafzienbare moddervlakte zich aan zijn ogen ontvouwde.

Het werd winter en de Eend bleek geen verwarming te hebben. Dat gaf niets want we gebruikten hem toch al zo min mogelijk om zijn leventje te rekken.

Op een dag kon het echt niet anders. Het had gesneeuwd en daarna zo hard gevroren dat de tandwielen van mijn fiets één bonk ijs waren. Mijn toenmalig lief zou mij dus met de auto naar mijn werk tien kilometer verderop brengen. Dat kostte hooguit een half uurtje dus vanwege de kou lieten we Grootzoon, bijna een jaar oud, in de box achter.

Op een lange rechte weg, wit van de platgereden sneeuw, omzoomd met dikke bomen, geflankeerd door ondiepe sloten met omgeploegde aardappellanden daarachter, blokkeerde opeens het voorwiel. De Eend sloeg een haakse bocht linksaf, schoot rakelings tussen twee bomen door, raakte met zijn neus de overkant van de sloot, sloeg over de kop en sleede nog een heel eind het aardappelveld in tot hij ondersteboven tot stilstand kwam.

Dat was een rare gewaarwording. Ik hing ondersteboven. Mijn haren raakten de sneeuw. Ik voelde niets. Het was doodstil, ik hoorde alleen iets druppen.

Iets druppen! Dat was vast geen water met deze temperatuur. Plotseling ging de deur ondersteboven open en kroop mijn partner naar me toe. Hij had zijn riem niet omgehad en was door het linnen dak gelanceerd. Hij hielp me met het ontwarren van de riem en met een soort koppeltjeduiksnoeksprong verliet ik de ondersteboven Eend.

We liepen terug langs het sleespoor. De weg was doodstil en wit. Geen boerderij of huis te bekennen. Geen auto kwam langs. We liepen terug naar de grote weg om proberen een lift te krijgen of een taxi te kunnen bellen. Dat is uiteindelijk gelukt en een uur of twee na ons avontuur waren we weer thuis. De politie werd gewaarschuwd en de sleepdienst om de auto op te halen.

Midden in de nacht werd er stevig op de deur gebonsd. Slaperig schoot ik mijn kamerjas aan en deed de deur open. Voor de deur twee paar zwarte rijlaarzen met ontzagwekkende uniformen daarboven en twee gehelmde hoofden. Even dacht ik dat ik droomde en in War of the Worlds terecht gekomen was (die lp was toen favoriet). Maar het bleken twee motoragenten uit een aangrenzende regio. Zij hadden een Verlaten Eend gevonden in een aardappelveld en met nijver speurwerk achterhaald dat het de onze zou moeten zijn.

Ik ben blij dat ik er zelf bij was geweest, en niet op deze manier op de hoogte werd gesteld van het verscheiden van onze Eend. Volgens de helmdragers hadden wij als eigenaars van deze eh… dit wrak ons schuldig gemaakt aan het wederrechtelijk deponeren van afval op een daartoe niet aangewezen plek. Huh? Ik verzekerde de heren dat wij toch echt de sleepdienst hadden gebeld. Blijkbaar vonden ze het te glad, of te koud. Hoe dan ook.

De Eend hebben we nooit meer teruggezien. Ik hoop dat hij gelukkig is in de eendenhemel.

Ivy

9 comments

Skip to comment form

    • Mo on 22 mei 2008 at 18:27
    • Reply

    Avatar van Mo
    Tjeezus wat een verhaal zeg. Was dat met de Rooie ook niet zo, dat ie er halverwege in een keer de brui aan gaf? Op een kruising of zo?

    • Patricia Vermeulen on 22 mei 2008 at 20:53
    • Reply

    Avatar van Patricia Vermeulen
    Arme eend… Op het moment zelf waarschijnlijk een drama, maar wel weer een mooi verhaal voor later…

    • Pas&Ivy on 22 mei 2008 at 21:14
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Mo: daar zeg je wat! Ligt het aan mij? Gelukkig kwam de Rooie niet ondersteboven in een erpelland terecht ;-)

    Patricia: het was een triest gebeuren, maar ik was blij dat de zoon er niet bij was. Die had zoiets waarschijnlijk niet overleefd.
    (Ivy)

    • Bart on 22 mei 2008 at 22:21
    • Reply

    Avatar van Bart
    Wat een avontuur! Blij toe dat het voor jullie nog zo goed is afgelopen!
    En ongetwijfeld is hij nu gelukkig, jullie Eendje, in de Grote Eendenhemel, waar hij tevreden zachtjes met zijn zijraampjes klappert… :)
    Groet Bart (eens een Eendenfan, altijd een Eendenfan)

    Reactie is geredigeerd

    • ceesincambodja on 23 mei 2008 at 04:31
    • Reply

    Avatar van ceesincambodja
    De mijne was parelgrijs. Een Azam. Jeweetwel, met van die verchroomde beugels op de voorbumper, en een zwaardere motor. Helaas moest ik… (Nee, dit wordt te lang. Goed idee om daar maar eens een blogje aan te wijden. Bedankt, Ivy.)

    • Pas&Ivy on 23 mei 2008 at 08:49
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Bart: ja, het was wonderbaarlijk hoe de Eend precies tussen die twee bomen door laveerde, ze stonden misschien 10 meter uit elkaar.

    Cees: nee, een zware eend ken ik niet maar benieuwd naar je verhaal1
    (Ivy)

    • demio on 23 mei 2008 at 13:05
    • Reply

    Avatar van demio
    Leuk verhaal omdat het goed afliep gelukkig.
    Ik had een middelblauwe eend, een prachtauto. Gestrand omdat hij, met een verhuizing, de Brienenoordbrug niet haalde. Te hoog :-)

    • Grootzoon on 23 mei 2008 at 16:24
    • Reply

    Avatar van Grootzoon
    ik ben ook blij dat ik er niet bij was. Maar het trauma van twee hele uren alleen te zijn geweest, ben ik nooit teboven gekomen… ;)

    • Ron on 28 mei 2008 at 13:03
    • Reply

    Avatar van Ron
    Mooi eerbetoon aan je eerste auto. Aan elke eerste auto zit volgens mij een mooi verhaal. Je bewijst die stelling.

Geef een reactie

Your email address will not be published.