Jun 02

Reig, reiger, reigst – een ouderwets Nox-avontuur

Na een bijzonder broeierige nacht aan het begin van de zomer schrok Nox geheel onverkwikt wakker. Ze opende lodderig haar ogen en wist even niet waar ze was. Door het onweer vannacht had ze vreemd gedroomd. Ze zat in een andere tuin waar een andere Woon stond. In die Woon zaten twee bijzonder onvriendelijke grote lichtbruine kippen die hoog boven haar uittorenden en brutaal tegen haar tokten met een vreemd accent. Gelukkig was het maar een droom.

Toch was Nox wakker geworden van een vreemd geluid. Het was niet haar zusje Zelda, die zoals gewoonlijk mompelend over de Constante van Planck onrustig woelend lag te slapen. Ook was het niet de lichte snurk van Hermux-Tantamoq die haar dromen had verstoord, noch het gelispel van Contrillibus over ‘wit, wit … poeder … eten, eten. Nox probeerde door de nevelen die buiten de woon zweefden heen te kijken toen ze het geluid weer hoorde.

Er klonk een soort zware tred in de tuin, gevolgd door een plons in de vijver. Met angstig kloppend hart hopte Nox voorzichtig het trappetje van de Bovenwoon af en keek door de openstaande deur naar buiten. Die deur was de vorige avond door de heftige regenval en onweersklappen niet afgesloten door haar Mensen. Een Slordigheid die ze nog eens duur te staan zou komen als Nox haar ogen moest geloven.

Want naast de vijver stond een enorme gevederde gestalte. Door de nevelslierten kon Nox de kleur en vorm niet goed onderscheiden maar het zag er groot en indrukwekkend en vooral grijs uit. Nox viel bijna achterover van schrik: een Vale Gier! Er zat een Vale Gier naast de vijver en als hij ook maar één keer omkeek, zou het met Nox en haar zusjes gedaan zijn. Die beesten hadden enorme klauwen en dito snavels waarmee ze zonder moeite een Barnevelder krieltje of vier konden verschalken. De foto uit de stapel oude kranten in de schuur stond Nox nog helder voor de geest: een hele kudde schapen – nou ja, grote lammeren – die met zijn allen probeerden een Vale Gier uit hun weiland te verjagen. Of het ze ook gelukt was stond niet bij de afbeelding maar Nox vreesde het ergste.

De enorme vogel nam een stap en stak met een plons zijn kop in de vijver. Even trokken de nevelslierten op en kon Nox de duidelijk afgetekende zwarte wenkbrauwen boven de roofdierogen zien. Zwarte wenkbrauwen? Dat was niet echt gierig. Nox pijnigde haar eenzesde hers om te bedenken wat dit dan wel voor vogel kon zijn en liep het rijtje af: Adelaar? Uil? Lijster? Reig? Ach ja, natuurlijk, een Reiger was het. Hoewel, deze was zo enorm, dat moest wel de overtreffende trap Reigst zijn! Een geduchte vissen- en kikkerjager. En daar was het natuurlijk om te doen! De Gouden Fiffen in de vijver waren in gevaar!

Snel hopte Nox weer naar boven en wekte haar zusjes met enige welgemikte vleugelmeppen. Zelfs Contrillibus werd meteen wakker. ‘Kom op, zusters’, riep Nox, ‘te wapen! We moeten de Fiffen van een wisse ondergang redden! Stel je in slagorde naast mij op, net als de dappere schapen die de Gier te lijf gingen. Wij zullen die Reigst de schrik van zijn leven bezorgen!’

Gezamenlijk hopten de Gezusters de Woon uit en fladderden luid kakelend over het grasveld in de richting van de vijver. Verstoord keek de reiger op, nam een statige stap en verhief zich klapwiekend in de lucht. Nox keek hem na tot hij achter de huizen was verdwenen en haalde toen opgelucht adem. Zo, de Fiffen waren veilig en Nox en haar zusjes konden tevreden nog even het warme stro opzoeken.

Even later kwam de zon door en werd Nox opnieuw, maar nu verkwikt, wakker. Weer meende ze een geluidje te horen en toen ze nieuwsgierig vanuit de Bovenwoon naar beneden keek zag zij daar de slanke gestalte van poefje Phoenix. Maar Phoenix was niet alleen. In haar bek had ze één van de Gouden Fiffen. Het staartje hing slap omlaag en het bekje ging nog één keer zieltogend open. Toen braken de oogjes.

Nox wilde Phoenix bestraffend toespreken maar Phoenix was haar voor: ‘dank je wel voor het verjagen van die Grootvogel! Dat had ik nou nóóit gedurfd! Jullie zijn echt reuze dapper! Helden zijn jullie. Als dank heb ik een cadeautje meegebracht waar ik zelf erg dol op ben.’

Na die woorden legde ze het dode visje op de drempel van de Woon. Nieuwsgierig kwamen de zusjes kijken en Contrillibus riep verheugd: ‘Eten!’ Meteen begon ze in het dode visje te pikken. Nox schudde verdrietig haar hoofd maar begreep dat ze weinig tegen de natuur kon doen. Liever dat de poefjes en haar eigen zusjes een Fif aten dan dat een vreemde reiger de hele vijver kwam leegslokken, dacht ze nog en begon toen naar wormpjes te zoeken.

Want ja, eigenlijk, als ze eerlijk toegaf: wormen waren óók levende wezens. En die werden door niemand beschermd.

11 comments

Skip to comment form

    • amelie.pardouze on 2 juni 2008 at 15:21
    • Reply

    Avatar van amelie.pardouze
    Ik ben vandaag, bij mijn eerste kippenkennismaking, veel van Nox gaan houden! Ooit heb ik ook Noxjes gehad, die waren net zo dapper, actief en intelligent als jullie Nox!! Nee, niet intelligenter natuurlijk…Nox, Noxer, Noxt ;-)

    • antoinette duijsters on 2 juni 2008 at 15:32
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Een heel lief verhaal over de werkelijk in de natuur.
    Een harde werkelijk die veel mensen niet kunnen of willen begrijpen.

    Antoinette

    • Pas&Ivy on 2 juni 2008 at 15:44
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Amelie, dank je wel. Mooi compliment uit Parijs ;-)))

    Antoinette: dank. Tja, soms zou je ze…… die vissers.
    (Ivy)

    • antoinette duijsters on 2 juni 2008 at 16:19
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Ivy, zo zijn poefjes nu eenmaal:-)))
    En kipjes zijn ook geen vegetariës.

    Antoinette

    • Mo on 2 juni 2008 at 17:53
    • Reply

    Avatar van Mo
    Ik krijg een soort van déja vu gevoel, kan dat?

    Wel fijn dat de kippen zo eensgezind waren:-))))
    Reactie is geredigeerd

    • Morgaine on 2 juni 2008 at 19:02
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Wat heerlijk om weer kippenverhalen te lezen!!!

    • Pas&Ivy on 2 juni 2008 at 19:17
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Antoinette: ik neem ze niets kwalijk.

    Mo: ja, dat kan ;-) Ik verwacht ook nog een reactie van haar zelf….
    Enne… eensgezind, dat geeft mij een déja-vu!

    Morgaine: de flow is er weer.
    (Ivy)

    • Bart on 2 juni 2008 at 21:57
    • Reply

    Avatar van Bart
    De soms harde natuurwetten, we zullen er, met Nox en de haren, aan moeten wennen.
    Van de week zagen we nog bij Ina hoe meedogenloos het kan zijn…
    Mooi Nox-verhaal, bravo! :)

    • Pas&Ivy on 3 juni 2008 at 09:41
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Dank je wel, Bart. Ik had je reactie gisteren niet meer gezien door het onweer ;-)
    (Ivy)

    • Ron on 3 juni 2008 at 13:14
    • Reply

    Avatar van Ron
    Heerlijk verhaal.

    • Pas&Ivy on 4 juni 2008 at 10:05
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Ron, dank je wel. Ik had je reactie over het hoofd gezien, sorry.
    (Ivy)

Geef een reactie

Your email address will not be published.