Jun 16

De Selectie – Een Nox verhaal

Het was opnieuw een vochtig-kille morgen. Zelda schurkte zich nog eens stevig tegen haar zusje Hermux-Tantamoq aan om nog een beetje warmte te krijgen maar sinds het verscheiden van Contrillibus was het echt kil geworden in de Woon. ‘s Morgens deed de zon haar best maar tegen de tijd dat de Woon openging dropen de druilerige nevelslierten door de tuin, afgewisseld met striemende regenvlagen en onweer.

Deze dag beloofde ook weer niet veel goeds. Bovendien was er helemaal niets meer te beleven, met zo’n tweekippigheid. Zelda merkte zelfs dat ze regelmatig kriegel werd van Hermux-Tantamoq en haar eigen gangetje ging, zodat Hermux de lekkerste wormen vond terwijl ze zelf heel ergens anders aan het scharrelen was. Verveling alom, zo ook deze zondagmorgen. De Verzorgster en de Grote Kip verdwenen al snel met de Donkerrooie naar Amsterdam voor een boekengeboorte en Zelda verveelde zich de tandjes. Van arren moede hopte ze de schuur in, in de hoop bij de stapel Oude Kranten een artikel te vinden dat haar bètahoofdje even op een ander spoor kon zetten. Zo niet, dan zou ze Hermux zeker iets hebben aangedaan.

Lusteloos bladerend tussen de vergeelde vochtige pagina’s viel haar kraaloog op het woord Selectie. Oja, voetbal, de oranjeselectie. Even later kwam ze het woord weer tegen, nu in combinatie met ‘embryo’. En nog verder terugbladerend kwam ze op ‘presidentsverkiezing’, met een plezierig, warm woord Obama erbij. Er was ook nog sprake van selectie bij de poort, maar dat ging over studenten. Die vroegere DNA-deskundige Plasterk ging daar tegenwoordig over.

Plotseling ging Zelda rechtop zitten. Haar ingeslapen hers werkte op volle kracht: president! Obama! Zwart! DNA! Embryoselectie! Nox! Ze schurkte zich in een behaaglijke positie en begon opnieuw te lezen. En al snel kwam ze tot een onthutsende conclusie.

Snel fladderde ze de tuin weer in en vond haar zusje lethargisch liggend op het omgewoelde grafje van Contrillibus. Dat was de plek waar ze tegenwoordig haar zandbad nam, in de hoop nog een beetje dichter bij haar zusje te zijn. Van enthousiasme over haar eigen gedachtegang sloeg Zelda beide vleugels om Hermux heen en riep: ‘Ik heb het!’ Lodderig keek Hermux terug. Snel begon Zelda te kakelen, struikelend over haar woorden zoals haar wel vaker overkwam als ze vol Inzicht was.

‘Zusje! Ik heb de oplossing! Door embryoselectie aan de poort kunnen wij onze Zwarte presidentszusjes weer terugkrijgen!’  ‘Huh?’, was het kippige antwoord van Hermux. ‘Maar het is simpel!’ riep Zelda uit.

Vervolgens begon ze haar zusje stap voor stap haar ideeën uit de doeken te doen. Na aanvankelijke scepsis begon het Hermux toch te dagen en liep ze zowaar warm voor het plan. En dat plan was simpel: kippen leggen eieren. In eieren groeien embryo’s. Embryo’s kun je selecteren. Ergo: de opvolging van Nox en Contrillibus via een nieuw kuiken. Er was slechts één probleem, wierp Hermux tegen: er is geen Haan. En zoals elke rechtgeaarde kip weet: zonder Haan geen kuikentje.

Nu begon Zelda helemaal enthousiast te worden. Dankzij haar enorme belezenheid wist zij allang dat voortplanting niet afhankelijk was van enige Haan in de omgeving. ‘Nee, zusje’, kon ze dan ook met grote stelligheid beweren, ‘ik heb in mijn voorzienigheid een veer bewaard van Nox en van Contrillibus. Die bevatten genoeg DNA om van beiden een goedgelijkende replica te maken! Het enige wat wij nodig hebben voor een in-vitro-fertilisatie zonder vitro is windeieren. Die kun jij toch ook leggen?’

Zo gezegd, zo gedaan. Hermux-Tantamoq en Zelda trokken zich terug in de Bovenwoon. Na enige moeite brachten ze beiden een windei ter wereld. ‘Nu nog twee, voor de selectie’, bracht Zelda er met moeite uit. Toen er zes bibberende windeieren in het hok lagen kwam het moeilijke gedeelte. Terwijl Hermux de eieren in precair evenwicht hield, trok Zelda drie kleine stukjes uit beide veren. In elk van de eieren implanteerde ze een stukje Nox of een stukje Contrillibus. Vervolgens nam zij onder iedere vleugel drie zachte eieren en verdween door het Oog in de Zandbak van het Kind van de Buren.

Zoals verwacht bevond zij zich onmiddellijk in het Woud van het Zwijgende Hert. Alsof hij haar verwacht had, trad hij meteen uit het struikgewas naar voren. Zonder veel uitleg bevatte hij wat hem te doen stond. In het zand naast het meertje trok hij een magische cirkel, doorsneden door een pentagram. Met een beweging van zijn gewei gaf hij Zelda te kennen dat zij een ei in elke hoekpunt moest leggen, en één in het midden. Daarna strooide hij kruiden over elk ei en wierp er een mengsel van gemalen oesterschelp en zonnedauw overheen. Vervolgens liep hij zeven keer tegen de klok en zeven keer met de klok mee om het symbool heen en ziet! Bij twee eieren had zich het oestermengsel als een soort schaal om de eieren gevormd.

Met een vriendelijke knik beduidde het Zwijgende Hert dat Zelda weer kon gaan. Er was geen woord gesproken maar Zelda had alles begrepen. Deze twee eieren bevatten de essentie van Nox en Contrillibus.

Op weg terug door het Oog van Verplaatsing bedacht ze met schrik dat ze deze eieren niet in het leghok kon leggen! Vanavond zou de Verzorgster met vriendelijke dank de gelegde eieren komen rapen en ze waarschijnlijk transformeren tot omelet of groententaart.

Bezorgd hopte Zelda weer over de schutting met onder elke vleugel een Belangrijk Ei. Hermux-Tantamoq zat haar al op te wachten, duidelijk heel erg opgewonden over haar eigen gedachtegang. Berustend onderging Zelda in eerste instantie het gekakel, tot ze er de zin van inzag. Briljant!

In haar afwezigheid had Hermux een hele strategie bedacht. Ze zouden de eieren verstoppen tussen de bamboe. Daar scheen een groot gedeelte van de dag de zon, zodat de eieren goed warm bleven. En voor ‘s nachts had Hermux de medewerking van Phoenix en Isis toegezegd gekregen. Beide Poefjes hadden een zusterlijke sympathie voor de kippen. Ze protteprotten immers de hele nacht, daarvan konden ze best een gedeelte opofferen om Belangrijke Eieren warm te houden. Bovendien had Hermux de toezegging van Poef Gijf gekregen dat de Poefjes (ook Anubis) mogelijke ontluikende kuikens met het Allergrootste Respect zouden behandelen.

Aldus gerustgesteld vleide Zelda de eieren voorzichtig tussen de opschietende bamboe. Voor de zekerheid knoopte ze nog een lapje met goede wensen aan een van de bamboestaven. Maar ze wist zeker dat alles goed ging komen.

8 comments

Skip to comment form

    • Ramirezi on 16 juni 2008 at 19:41
    • Reply

    Avatar van Ramirezi
    Goed gevonden die dubbele betekenis, en het is nog spannend ook…

    • Morgaine on 16 juni 2008 at 19:57
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    lapje met goede wensen:))Sorry voor het ene puntje. ik zie nu dat ik niet ingelogd ben. Ik maak het goed met een lapje:(

    • antoinette duijsters on 16 juni 2008 at 20:23
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Wat een heerlijk verhaal en nu maar hopen dat het lukt:-)))
    Antoinette

    • Pas&Ivy on 16 juni 2008 at 20:37
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Ramirezi: dat is de kracht van Nox. Dank je!

    Morgaine: goede bedoelingen worden ook begrepen ;-)

    Antoinette: dat is afwachten! Als de poefjes maar meewerken.
    Hou morgen je brievenbus in de gaten….
    (Ivy)

    • droomvrouwtje on 17 juni 2008 at 09:52
    • Reply

    Avatar van droomvrouwtje
    Wat een mooi verhaal om te lezen, hoe de zusjes met elkaar omgaan..
    Nu maar hopen dat het lapje geluk brengt ;)

    xxxdromerke

    • Bart on 17 juni 2008 at 13:45
    • Reply

    Avatar van Bart
    Waar al dat ronkende gedoe over de oranjeselectie en de kleur van de hesjes al niet toe kan leiden…
    Hopen dat het zacht wapperende gelukslapje het begin van iets moois is…

    • Pas&Ivy on 17 juni 2008 at 14:54
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Dromerke en Bart, volgens welingelichte kringen werken gelukslapjes heel goed ;-)

    (Ivy)

    • PACO PAINTER on 20 juni 2008 at 09:35
    • Reply

    Avatar van PACO PAINTER
    Zeker een mooi verhaal om te lezen.Aanbevolen

Geef een reactie

Your email address will not be published.