Jun 20

Het derde ei – een Nox vertelling

Het was een warme dag geweest en er hing iets van spanning in de lucht. Het wenslapje aan de bamboe hing stil naar beneden in de roerloos drukkende lucht terwijl Zelda en Hermux-Tantamoq de wacht op het nest wisselden. Tot nu toe was er niets gebeurd. De poefjes Isis en Phoenix hadden braaf hun nachtelijke wake voltooid, de zachtglanzende parelmoeren eieren waren ‘s morgens nog goed warm.

De zon was al begonnen aan haar avondlijke daling toen er plotseling een vreemd geluid klonk in de tuin van de Buren. Het geluid kwam naderbij en Zelda voelde de grond achter het bamboebosje trillen. Zelfs het lapje trilde mee en bewoog toen opeens in een felle windvlaag. Het zwerk was in snelle vaart aan het verduisteren en onheilszwangere wolken zeilden laag over de tuin toen opeens, tegelijk met een felle bliksemflits, het Zwijgende Hert opdook in de kleine open plek tussen de bamboes.

Het Zwijgende Hert was niet alleen. Op zijn schouder zat een oude grijze uil knipogend door zijn uilenbril te kijken. Hermux-Tantamoq snelde toe en Zelda verhief zich van de eieren om een diepe buiging voor dit hoogstaande bezoek te maken.

Met een beweging van zijn gewei beduidde het Hert dat het goed was en Zelda wilde alweer gaan zitten toen zij tot haar schrik iets vreemds zag. De twee zachtglanzende eieren bewogen een beetje! Ze trilden en draaiden en leken van kleur te veranderen en tot haar grote verbazing zag Zelda een lichtend puntje tussen de twee eieren ontstaan dat snel groter werd, tot er opeens drie glanzende, trillende eieren in het nestje lagen.

Van pure verbazing vielen de snaveltjes van beide krielen open maar veel tijd om van hun verbazing te bekomen kregen ze niet, want het uiltje nam het woord. ‘Wat u hier ziet gebeuren, beste krielen, is een onontkoombare ontwikkeling die ik hoogstpersoonlijk in gang heb moeten laten zetten met de onmisbare hulp van de grote Wijze hier onder mij. Mijn naam, tussen haakjes, is Nietsj…’ ‘Gezondheid’, antwoorde Zelda beleefd. ‘Huh?’ sprak de uil en vervolgde, toen een verder antwoord uitbleef, ‘zoals ik dus al zei, mijn naam is Nietsj…’ Opnieuw onderbrak Zelda hem met een welgemeend ‘gezondheid!’

‘Ah’, sprak de uil begrijpend, en vervolgde zijn betoog. ‘Zoals ik al eh…. ahem…. Zoals ik al jaren beweer waarbij ik de filosofen rijkelijk op het verkeerde been heb geplaatst, jazeker, om niet te zeggen, hele filosofische en religieuze bouwwerken op hun grondvesten heb doen schudden, kortom, zoals ik al jaren beweer en die bewering ook met hand en tand zal verdedigen en bovendien gestaafd heb in diverse lijvige folianten, waarmee ik maar wil zeggen dat…’ Hier zweeg Nietsj even, duidelijk vastgelopen in zijn eigen betoog. Zelda en Hermux-Tantamoq zaten hem niet-begrijpend aan te kijken terwijl het Zwijgende Hert een diepe zucht slaakte en geheel tegen zijn gewoonte in het woord nam.

‘Het zit zo’, sprak hij met diepe stem, ‘als we de gemanipuleerde natuur haar gang hadden laten gaan, waren we in een oneindige spiraal terecht gekomen waarin alles weer hetzelfde zou worden. Nox en Contrillibus zouden exact dezelfde eigenschappen hebben gehad en exact dezelfde daden gepleegd totdat zij op exact dezelfde wijze weer om het leven zouden zijn gekomen waarna het hele rad zich weer opnieuw in werking had gesteld. Ik had mij niet gerealiseerd dat dit zou kunnen gebeuren, totdat mijn jonge vriend Nietsj mij daarop wees. Daarom heb ik moeten laten ingrijpen. Ik heb de Nornen gevraagd een draadje uit het leven van Nox en een draadje uit het leven van Contrillibus tezamen te twijnen tot een nieuwe entiteit. Die derde entiteit bevindt zich nu in het derde ei.’

Buiten adem hield het Zwijgende Hert op met spreken en terwijl de regen met grote warme druppels uit de hemel begon te vallen en de duisternis tussen de eerst in de warme zon badende bamboestelen bijna volkomen was, zagen Zelda en Hermux-Tantamoq dat er kleine barstjes in de eierschalen begonnen te verschijnen. Niet lang daarna vielen de schalen als opengevouwen bloembladen uiteen en zat in elk hart ervan een piepklein zwart kuikentje.

Voordat de toeschouwers echter iets hadden kunnen zeggen, begonnen ze te groeien zodat er binnen een paar minuten drie halfvolwassen kippen zich verdrongen in het nest.

Zelda en Hermux-Tantamoq bogen zich over de drie jonge krielen heen en zagen dat ze er duidelijk ‘anders’  uitzagen. Op het eerste oog hadden ze zwart en glad geleken maar nu was duidelijk dat één van de kipjes een witte kop begon te krijgen. De tweede kip was weliswaar zwart, maar niet zo diepblauwglanzend als Nox en Contrillibus waren geweest. Bovendien had ze pluisjes aan de poten, iets wat een Barnevelder kriel zichzelf nooit zou hebben toegestaan. En de derde had al een flinke kam, een bruine gloed over de hals en een paar prachtige witte veren in zijn slagpennen.

Zelda en Hermux vielen van schrik haast achterover. Die derde kip was helemaal geen kip! Het was een Haan. Wild kakelend en over hun woorden struikelend begonnen ze het Zwijgende Hert om opheldering te vragen. Deze glimlachte echter wijs en sprak rustig: ‘ziet, wat er is gebeurd! Een stukje essentie uit elke veer heeft zich gemanifesteerd in een derde individu, die de leidende capaciteiten van beide kippen: het Ware Leiderschap én de Ochlocratie, in zich heeft verenigd. Het onvermijdelijke resultaat daarvan was, zoals je ziet, een haan. Dat is niet erg. Het zal de gezusterlijkheid onder jullie vieren vergroten en daarnaast jullie veiligheid ten opzichte van de Hanen uit de boven- en onderwereld enorm doen toenemen. En je zult zien, naast hanige eigenschappen heeft dit kuiken ook alle goede eigenschappen van jullie zusjes geërfd. Behalve het eierleggen natuurlijjk, dat zal hij nooit onder de knie kunnen krijgen.’ Bij die laatste woorden konden Zelda en Hermux-Tantamoq een klein gevoel van superioriteit niet onderdrukken.

Nu de geboorte achter de rug was en de kipjes al groot genoeg waren om niet direct als poezenprooi te dienen, namen het Zwijgende Hert en Nietsj weer afscheid. Met zachte dwang begeleidde Zelda de drie kleine kipjes naar de Woon waar ze onmiddellijk begonnen met zich te goed te doen aan de welgevulde Bak met Voer. Ongemanierd piepend duwden ze elkaar aan de kant om zelf bij het lekkerste hapje te komen.

Zelda zag het aan, en dacht met een diepe zucht: ‘ik zal ze nog veel moeten leren. Maar alles zal anders worden, dat is zeker!’

Ivy

Noot (bron: Wikipedia): De bevestiging van het leven is voor Nietzsche onvoorwaardelijk en de ultieme test voor deze wil tot leven is de vraag of men het leven, smartelijk als het is, eventueel oneindig zou willen herhalen, steeds opnieuw, nooit beter of slechter dan het nu is – ‘De eeuwige terugkeer van het gelijke’. In De vrolijke wetenschap brengt Nietzsche de eeuwige terugkeer van het gelijke leven in hypothetische vorm, in Also sprach Zarathustra behandelt hij het als een vaststaand gegeven, een dogma.

9 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 20 juni 2008 at 15:39
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Een pracht verhaal.
    Nu nog een mooie passende hanenaam en een paar foto’s :-)))
    groetjes Antoinette

    • Pas&Ivy on 20 juni 2008 at 17:28
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Antoinette: foto’s komen nog. En die naam wil je niet weten. Het arme beest is Kozul Bebbecocq gedoopt. Pas verzint de namen waar je bij zit ;-))
    (Ivy)

    • antoinette duijsters on 20 juni 2008 at 18:17
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Kozul in de wandelgangen:-))))) En Pas heeft hem geaccepteerd, prima!!!
    Antoinette

    • Pas&Ivy on 20 juni 2008 at 18:44
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Antoinette: natuurlijk had Pas hem geaccepteerd, anders waren we er niet aan begonnen. Hij mag graag mopperen ;-)
    En luisteren naar de naam Kozul: Nou! Hij was net al ontsnapt, maar ik kon hem zo weer terug in de ren zetten.
    (Ivy)

    • Bart on 21 juni 2008 at 13:43
    • Reply

    Avatar van Bart
    Haha, Kozul al een keer ontsnapt, dat begint goed! Een echt haantje! :))
    Mooi verhaal, en veel genot en genoegen gewenst met de ex-bewonertjes van het eerste, tweede en derde ei! ;))

    • Mephisto on 23 juni 2008 at 21:19
    • Reply

    Avatar van Mephisto
    Wanneer het enige alternatief is de dood; doe mij dan maar dit leven voor eeuwig :-)

    • Pas&Ivy on 23 juni 2008 at 21:38
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Bart: fijn dat je langs kwam. Kozul gaan wij nog veel meer van horen!

    Mephisto: er is leven na de dood. Geloof Nietsj maar niet ;-)
    (Ivy)

    • Morgaine on 24 juni 2008 at 09:07
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Ha! Nu gelezen;)

    • Pas&Ivy on 24 juni 2008 at 09:23
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Zie je! Het werkt ;-))
    Trouwens jouw boek met bewondering gelezen! Goed werk.
    (Ivy)

Geef een reactie

Your email address will not be published.