Jun 26

Uiterlijk zegt niet alles

  foto
Jaren geleden had ik samen met twee moeders van de basisschool bedacht dat het wel leuk zou zijn als onze kinderen gingen paardrijden. Met name omdat we dat zelf altijd met veel plezier gedaan hadden. De dichtstbijzijnde manege was echter aan de andere kant van het volgende dorp, te ver om de kinderen alleen te laten gaan. Dus om de beurt zou een van ons rijden.

Op een dag zat ik op het plein te wachten tot de school uitging. Door het hek naderde een imponerend manspersoon: kaal hoofd, geheel gehuld in legerkleding, grote zonnebril en dito snor. In zijn oren zag ik diverse ringen schitteren. Tot mijn grote schrik stevende hij recht af op de bank waar ik zat. In een reflex keek ik achterom of ik weg zou kunnen als de nood aan de man was, maar achter mij bevond zich een solide muur.

Twee passen van mij af bleef de man staan, nam beleefd de zonnebril van zijn neus en vroeg bedeesd of ik de moeder van D. was. ‘Dat klopt’, antwoordde ik koeltjes, ‘hoezo?’ Nog bedeesder legde de man uit dat hij had gehoord dat wij met een groepje kinderen elke woensdagmiddag gingen paardrijden. Zijn dochter, die een klas lager zat dan onze kinderen, wilde dat ook graag maar aangezien hij zelf geen auto had…..

‘Geen probleem!’, antwoordde ik opgelucht. En zo groeide het groepje uit tot vier. Vaak reed een van de ouders ook mee voor de gezelligheid en zo gebeurde het dus een keer dat het kaalgeschoren heerschap naast mij in de auto plaatsnam.

Het was een warme dag maar desondanks was hij zoals gewoonlijk van top tot teen in het legergroen gehuld. We zaten op gestapelde balken langs de rand van de bak te kijken naar de verrichtingen van onze kinderen, toen hij me vroeg of ik er bezwaar tegen had als hij zijn jas uitdeed. Ietwat verbaasd antwoordde ik dat mij dat niets kon schelen waarop bij besmuikt mompelde dat mensen er soms wel van schrokken.

Nog verbaasder wachtte ik af wat komen ging. Omslachtig knoopte hij zijn jas los en liet die met een blik van opluchting van zijn schouders glijden. Daaronder droeg hij een legergroen mouwloos hemd over een veelkleurig glad T-shirt. Hoewel? Bij nadere beschouwing bleken zijn armen tot aan zijn polsen helemaal volgetatoeëerd te zijn, net als zijn lichaam tot de grens van waar normaal kleding zit. Zijn handen en hoofd staken als vreemde bleke uitsteeksels uit zijn bonte lichaam. Het hoofd kleurde langzaam roze, van verlegenheid.

Hij vertelde dat hij emigrant was, afkomstig uit een toenmalig Oostblokland. Om hier te kunnen komen was hij getrouwd met een Nederlandse vrouw en daarmee had hij ook een dochter. Toch wist de vrouw waarom hij vluchtte uit zijn vaderland: hij hield meer van mannen dan van vrouwen en dat was daar toen nog levensbedreigend. Samen met zijn vriend had hij een deel van de week de opvoeding van zijn dochter in handen, hij kon nog steeds goed overweg met zijn ex-vrouw. Wel merkte hij dat hij problemen had met zich uiten, letterlijk met zich bloot geven. Daarom was hij begonnen met tatoeages maar toen hij daar eenmaal mee begonnen was kon hij niet meer stoppen. Tot hij de grens bereikt had en alleen zijn handen en zijn hoofd nog vrij waren.

Hij wist dat zijn uitstraling agressief was maar hij wist ook dat zijn hele leven al zijn innerlijk niet in overeenstemming was geweest met zijn uiterlijk. Hij dronk niet, hij gebruikte geen drugs, hij had nog nooit fysiek geweld gebruikt. En inderdaad, in de periode dat hij meereed naar de manege heb ik hem leren kennen als een enorme zachtaardige goeierd.

Toch ging hij zijn grenzen over. Op een dag zag ik een tatoeage uit zijn mouw kruipen, een week later waren het er al meer over beide handen en bloeide er iets op in zijn nek.

Daarna ging het snel. Zijn schedel raakte bedekt, zijn handen tot aan de vingertoppen en als laatste moest zijn gezicht er aan geloven. Een bizar gezicht: die vriendelijke ogen en die enorme snor op een veld van graffiti in diverse kleuren.

Jaren later, ik was hem en zijn dochter allang uit het oog verloren, zag ik een documentaire bij de VPRO. Het ging over deze man en zijn vriend die ik nooit gezien had maar qua uiterlijk zijn tweelingbroer kon zijn. In de documentaire vertelden zij hun levensverhaal. De keuze was geweest tussen verstoppen of het loodje leggen. Zij kozen voor het eerste. Letterlijk.

Ivy

16 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 26 juni 2008 at 16:48
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Inderdaad, je lettelijk verstoppen en je kunt er nooit meer uit kruipen.
    Antoinette

    • Morgaine on 26 juni 2008 at 16:51
    • Reply

    Avatar van Morgaine
    Ik zit niet onder, heb een bescheiden tattoo op mijn enkel, en er zijn mensen die zelfs daarover vallen.. Die man zocht echt een manier van uiten…

    • Pas&Ivy on 26 juni 2008 at 17:29
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Antoinette: bizar, maar waar.

    Morgaine: uiten, of innen? Het was echt triest om te zien, dat iemand zichzelf zo ‘eng’ maakt. Maar John Irving legt het in ‘Until I find you’ goed uit.
    (Ivy)

    • niko on 26 juni 2008 at 18:00
    • Reply

    Avatar van niko
    Ik denk dat ik de documantaire gezien heb.
    Vaag zegt me dat iets.

    Wel een triest levensverhaal, maar jij maakt er mooi een levensles van! Thanx.

    • lebonton on 26 juni 2008 at 18:07
    • Reply

    Avatar van lebonton
    wat mooi: je bedekken met tattoos omdat je moeite hebt je bloot te geven!

    (morgaine: vallen ze over je enkel of over de tattoo?)

    • Thera on 26 juni 2008 at 18:22
    • Reply

    Avatar van Thera
    Bizar verhaal en mooi beschreven!

    PS. Hebben jullie mijn mailtje nog ontvangen?

    • Pas&Ivy on 26 juni 2008 at 18:32
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Hi Nico, ik zat nog op google te kijken of ik die documentaire kon vinden, maar ik denk dat het toch wel een tijdje geleden is. De tijd die ik hier beschrijf is ca. 1987, dus richting 1990 voor die uitzending.
    Dank voor je compliment.

    lebonton: tja, hoe denken mensen. Zo dacht hij er over.

    Thera: je mail beantwoord, en dank je wel.
    (Ivy)

    • viktor loman on 26 juni 2008 at 23:06
    • Reply

    Avatar van viktor loman
    Ik snap daar nou helemaal niks van. Een klein vlindertje op de schouder, nou vooruit. Maar dit??
    rené

    • rachel schrijft on 26 juni 2008 at 23:58
    • Reply

    Avatar van rachel schrijft
    goh, zo heb ik er nog nooit naar gekeken. mooi geschreven.

    • Grootzoon on 27 juni 2008 at 08:35
    • Reply

    Avatar van Grootzoon
    *die aan paardrijden al lang de brui heeft gegeven*

    Ik geloof dat ik hem ook nog eens bij één of ander praatprogramma heb gezien, kan dat? Oh, en hij had ook een zoon ;)

    • Bart on 27 juni 2008 at 08:44
    • Reply

    Avatar van Bart
    The Illustrated Man, van Ray Bradbury, moet ik meteen aan denken. Dat was een verhaal over iemand die ook van top tot teen getatoeerd was…
    Mooi verhaal!

    • Pas&Ivy on 27 juni 2008 at 09:29
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    René: nee, je snapt het niet, het is niet eens mooi en lijkt mij bijzonder pijnlijk.

    Rachel: dank je wel!

    Grootzoon: tja, jammer van dat paardrijden maar het was wel leuk toen, toch? En die man had inderdaad een tweeling, maar de jongen deed er even niets toe in het verhaal, vandaar dat ik hem wegliet. En het klopt dat hij later op tv is geweest, maar ik weet niet meer wanneer, het was een paar jaar later. En toen ik voor Cheyenne of Quinta op zoek was naar een stal kwam ik zijn dochter nog tegen, ze had inmiddels een eigen paard ;-))

    Bart: dank je wel. Dat boek van John Irving, wat ik hierboven ergens noem, is heel goed om te snappen waaróm iemand zo iets doet.
    (Ivy)

    • coby on 27 juni 2008 at 10:29
    • Reply

    Avatar van coby
    In dit geval zei het uiterlijk toch eigenlijk wel weer alles, alleen anders dan het gebruikelijke. Mooi geschreven.

    Hartelijke groet, Coby

    • Pas&Ivy on 27 juni 2008 at 11:24
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Coby: in die zin heb je inderdaad gelijk ;-) Dank je.
    (Ivy)

    • jeg synes on 27 juni 2008 at 14:58
    • Reply

    Avatar van jeg synes
    een oerschreeuw om aandacht en die niet anders kunnen uiten via het innerlijk maar met het uiterlijk…heel erg triest eigenlijk en definitief…ik heb nooit begrepen, ondanks alles wat ik er over kon lezen en heb gelezen,
    waarom mensen tatoeages op hun huid willen, anders dan in bepaalde culturen….
    Ik las trouwens deze week in een artikel in Politiken (een deense krant)dat het een hype is van vrouwen die een kind verwachten om hun lichaam geheel te laten beschilderen met langhoudende verf, als een soort speciale herinnering aan hun zwangerschap….een soort tijdelijke complete body tattoo…
    !!??

    jeggroet

    • Pas&Ivy on 27 juni 2008 at 18:09
    • Reply

    Avatar van Pas&Ivy
    Jeg: inderdaad !!?? De speciale herinnering is toch het kind? Of niet? Tja, ik ken ook mensen die enorm groot de naam van hun geliefde zichtbaar laten tatoeëren. Vervelend als het uit gaat….
    (Ivy)

Geef een reactie

Your email address will not be published.