Nov 06

Wilde Roos

(Een gruwelijke wintervertelling, geïnspireerd door Nick Cave en de mythen van Pluto en Hades, het rad van de tijd en de komende winter.)

Het was de eerste dag van mei dat hij op haar deur klopte en toen hij haar kamer binnenstapte wist ze dat hij het was. Zijn haar was donker en in zijn ogen woedde een stormwind maar zijn stem was zacht toen hij haar vertelde hoe mooi ze was. Toch was ze bang want ze was nog nooit met een man geweest. Hij veegde teder de tranen van haar gezicht voor hij haar weer verliet.

Hij kwam vaker, die zomer. Altijd onverwacht doemde hij op uit het bos en nam iets voor haar mee. Een mooie veer, een bloem in de kleur van haar ogen. En de zomer verstreek.

Op een dag nam hij een roos voor haar mee en vroeg haar of ze hem wilde volgen. Verlegen knikte ze want hij had haar vertrouwen gewonnen.

Zo kwam het dat ze op een vroege herfstmorgen op zoek gingen naar de plaats waar de laatste wilde rozen bloeien. Het bos was al getooid in herfstkleuren, de zomer was heengegaan en met de eerste stormwind zou ook het bos zich terugtrekken in het dode seizoen. Maar nu speelde nog zonlicht tussen de takken en viel in een schittering op de rivier waar hij haar naartoe voerde. Ze had niet goed op de weg gelet, alleen op het gevoel van zijn warme hand in de hare.

Bij de rivier was een inham waar nog een paar rozen bloeiden aan een doornige struik. Zij ging zitten op een steen terwijl hij vertelde over schoonheid en vergankelijkheid en haar vergeleek met de roos. Zijn laatste woorden hoorde ze niet meer want toen ze zich omdraaide stond hij over haar heen gebogen met een mes in zijn hand.

Op de eerste dag dat ik haar zag wist ik dat zij het was. Haar ogen straalden en haar glimlach had de kleur van wilde rozen. Ik wist dat zij voor altijd de mijne zou zijn.

Die zomer vierden wij onze liefde. Zij was zacht en schuw als een wilde ree en ik won langzaam haar vertrouwen met de kleine cadeaus waarvan ik wist dat ze haar konden bekoren: een veer, een vlammend kristal, een bloem in de kleur van haar ogen. Geen roos. Ik bewaarde de roos waaraan zij mij het meest deed denken voor het laatst.

Toen de zomer ten einde was wist ik dat het tijd was geworden. Weldra zouden de laatste rozen zijn uitgebloeid en was de magie over.

Op de laatste dag nam ik haar mee naar de rivier waar de wilde rozen bloeien. Terwijl zij vol vertrouwen naar mij opkeek vanaf de steen waar zij zat, haar achtergrond perfect gevormd door de bloedrode rozen, vertelde ik haar dat alle schoonheid vergankelijk is.

Ik zal nooit de blik in haar ogen vergeten toen ik haar vaarwel kuste en een rode roos tussen haar lippen vleide.

Nu trek ik mij weer terug in de donkere dood van de winter. In het voorjaar zal weer een roos ontluiken en zal mijn liefde weer gewekt worden.

Ivy

Tekst Nick Cave: Where the wild roses grow

(chorus) They call me the Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name was Elisa Day

(He) From the first day I saw her I knew she was the one
She stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
That grew down the river, all bloody and wild

(She) When he knocked on my door en entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped at the tears that ran down my face

(chorus)

On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I’d seen
I said, ‘do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?’

On the second day he came with a single red rose
Said: ‘will you give me your loss and your sorrow?’
I nodded my head, as I lay on the bed
He said: ‘if I show you the roses, will you follow?’

(chorus)

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he knelt above me with a rock in his fist

On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
And I kissed her goodbye, said, ‘all beauty must die’
And lent down and planted a rose between her teeth

En met dank aan Xenia voor het mooie plaatje dat ik via Google vond, getiteld: They call me the Wild Rose

Wild Rose van Nick Cave via Youtube

14 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 6 november 2008 at 16:07
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Heel mooi , ik had er nog nooit van gehoord, dus bedankt voor de vertaling en ook die eigen draai is mooi. Pas bij de tijd van het jaar.
    Maar de winter is voor mij alleen rust, niet de dood:-)
    Reactie is geredigeerd

    • lebonton on 6 november 2008 at 16:08
    • Reply

    Avatar van lebonton
    dat wordt dan wel een komen en gaan,
    maar ook rozen moeten vergaan

    • Kokopelli on 6 november 2008 at 16:22
    • Reply

    Avatar van Kokopelli
    @Ivy: Mooi gedaan hoor. Ik zal ‘s avonds eens vaker van dit soort muziek opzetten, altijd goed voor jouw inspiratie ;-)

    Tzo,
    Kokopelli
    (wél ingelogd!)

    • kuifje simon on 6 november 2008 at 16:22
    • Reply

    Avatar van kuifje simon
    Wild rose. Van Nick Cave met hoe heet die zangeres ook al weer ?

    • Ivy on 6 november 2008 at 16:33
    • Reply

    Avatar van Ivy
    Antoinette, dank je wel. Ik had dit nummer al vaker gehoord en werd er gisteravond opeens door gegrepen.

    Lebonton: maar dat hoeft toch niet zo drastisch?

    Koko: niet te veel he? Anders blijf ik aan de gang.

    Kuifje: dat moet ik je ook even schuldig blijven. Staat er wel bij, op youtube.

    • Ivy on 6 november 2008 at 17:35
    • Reply

    Avatar van Ivy
    Kuifje: na thuiskomst even nagekeken: het is Kylie Minogue.

    • Mo on 6 november 2008 at 17:55
    • Reply

    Avatar van Mo
    altijd weer die mannen…het draait toch niet alleen om schoonheid?

    • Ivy on 6 november 2008 at 18:02
    • Reply

    Avatar van Ivy
    Mo: in dit geval meer op het bezit, geloof ik. Niet willen delen….
    Maar het is meer allegorisch bedoeld, ik heb niets tegen mannen verder.
    Reactie is geredigeerd

    • Luke on 6 november 2008 at 18:43
    • Reply

    Avatar van Luke
    Ik hoor het hem zingen

    groet Luuk

    • Ivy on 6 november 2008 at 19:04
    • Reply

    Avatar van Ivy
    Luuk: ah, een liefhebber. En als je het linkje aanklikt, zeker…. ;-)

    • Linda on 6 november 2008 at 21:41
    • Reply

    Avatar van Linda
    Het is een van mijn lievelingsnummers. Nick Cave heeft zo’n prachtige stem ook..

    • Karin on 6 november 2008 at 21:56
    • Reply

    Avatar van Karin
    Gruwelijk inderdaad…..

    • Ivy on 7 november 2008 at 09:06
    • Reply

    Avatar van Ivy
    Linda: mijne ook, vooral de combinatie tekst-muziek en stem. Toppunt van foute-man.

    Karin: lekker griezelen op een mistige herfstdag.

    • Meneer Opinie on 7 november 2008 at 16:03
    • Reply

    Avatar van Meneer Opinie
    Ben een groot fan van Nick Cave. Geweldig zanger en prachtige muziek. Soms net over de top en melodramatisch, maar als Nick Cave het doet is het toch mooi.

Geef een reactie

Your email address will not be published.