Mar 11

Boekendierenboekenbal

De zon stond al hoog aan de hemel en de kippen liepen allang naar wormpjes te pikken toen Zelda haar lodderige oogjes opende. Ze was wakker geworden van een bijzonder akelig geluid: ‘tjielp, tjielp’. Het geluid weergalmde in haar bonkende hoofd en schudde de herinnering aan de vorige avond pijnlijk wakker.

Het had haar nog moeite genoeg gekost om een kaartje te bemachtigen. Het thema van de boekenweek was haar pas laat bekend geworden. Misschien had ze er overheen gelezen, maar toen ze dinsdagmiddag in de stapel oude vergeelde kranten zat te neuzen viel haar blik opeens op de boekenbijlage van de Volkskrant. En daar stond het heel duidelijk: de boekenweek 2009 zou gaan over dieren in de literatuur.

Zelda’s eerste gedachte was: wat jammer dat Nox dit niet meer mee mag maken. Haar volgende gedachte was: maar ik ben er ook nog! Natuurlijk waren de verhalen bekend geworden onder ‘de avonturen van Nox’ maar Zelda speelde daar een niet onbetekenende rol in. Dus vond ze dat ze zeker recht had op een plaatsje op het boekenbal. Kon zij er tenslotte iets aan doen dat haar Mensen er nog steeds niet toe gekomen waren de verhalen op papier uit te geven? Ze werden gelezen, nietwaar? En daar ging het om.

Bovendien had ze in een andere, veel oudere krant, gelezen dat het tijdperk van de drukwerken ten einde zou komen, dat er hoe langer hoe minder kranten en boeken gekocht werden en dat steeds meer lezers hun toevlucht zochten op internet. Welnu, dan was zij een vertegenwoordigster van het boeken-nieuwe-stijlbal. Maar nu was het nog de kunst om binnen te komen. In de krant vond zij nergens aanwijzingen over het bestellen van kaartjes voor het boekenbal.

Ten einde raad zocht zij haar heil in de Zandbak van de Buren. Hoewel lang ongebruikt werkte het Oog nog als vanouds en voordat Zelda met haar ogen kon knipperen stond zij al in het Oeroude Woud, waar onder de oude eikenboom het Zwijgende Hert haar stond op te wachten, alsof hij haar verwachtte.

Maar het Hert was niet alleen. Naast hem stonden Nox en Poef Gijf die er beide stoffelijker uitzagen dan ze in tijden hadden gedaan. Zelda rende op Nox af en sloot haar in de vleugels. Ook Gijf kreeg een flinke knuffel waarbij menig traantje werd weggepinkt.

Op haar eigen leidende toon begon Nox meteen te spreken. ‘Zoals je hebt gezien, Zelda, is er een boekenbal voor literaire dieren. Nou, als daar iemand voor in aanmerking komt dan zijn wij het wel! Vele pagina’s zijn volgeschreven met onze avonturen. Mijn rol daarin is wat groter dan die van jou of van Poef Gijf, maar ik voel toch dat wij gedrieën deel uit zouden moeten maken van de verplichte kanon der Nederlandse Dierenavonturen. Natuurlijk zijn wij overgeslagen bij het versturen van de uitnodigingen, maar gelukkig heeft onze grote vriend kans gezien enkele toegangsbewijzen uit Cyberspace te plukken voordat ze werden bezorgd bij niet meer bestaande e-mailadressen. Wij kunnen dus afreizen naar de Stadsschouwburg in Amsterdam. Het Hert zal ons daarbij op weg helpen’.

Zo namen ze plaats aan de rand van een ondiepe poel die glanzend in het maanlicht lag en voor ze het wisten stonden Zelda, Nox en Gijf op het bordes van de Stadsschouwburg, omringd door menselijke schrijvers en hun producten.

En zodoende had Zelda vandaag een bonkend hoofd. Want er werd kwistig geknoeid met champagne, bier en wijn dat door de aanwezige dieren gretig van de grond werd opgelikt.

De herinneringen van Zelda waren daardoor wat wazig geworden. Ze kon zich nog enkele boeiende ontmoetingen voor de geest halen. Zo had ze een goed gesprek met Heer Bommel en Markies de Canteclaer. Daarna had ze gesproken met Knorretje en Winnie de Poeh, maar haakte af toen zij over Tao en Teh begonnen. Vervolgens had ze erg moeten lachen om de Blauwbilgorgel. Vanuit haar ooghoekjes zag ze Gijf in druk gesprek met de poes van Remco Campert en  vergeleek Nox haar avonturen met die van de Vos Reijnaerde. Zelda liep de vogel Rok tegen het lijf, in werkelijkheid nog veel groter dan in geschrift, net als Moby Dick trouwens die levensgroot een enorme hoek van het danspodium in beslag nam.

Onder het feesten werd Zelda zich bewust van een geluid. Eerst dacht ze dat het aan haar oren lag, toen dacht ze dat het aan de champagne lag maar toen alle mensen en dieren om zich heen begonnen te kijken leek het erop dat het geluid echt bestond. Het klonk eerst als een langdurig zacht piepen maar toen het aanzwol begon het op ‘tjielp tjielp’ te lijken. Verschillende mensen zochten in hun zakken naar hun mobiele telefoons maar opeens zag Zelda tot haar grote schrik een enorme zwarte wolk vanaf het plafond neerdalen.
 
Die wolk bestond uit duizenden kleine vogels die met zijn allen een enorm TJIELP TJIELP geluid voortbrachten. In paniek begon iedereen alle kanten uit te rennen. Toevallig kwamen Nox, Gijf en Zelda tegelijk bij een uitgang en renden naar buiten. Daar was het stil en leek het veilig. Toch was de feestvreugde nu wel over en besloten ze terug te gaan. Via een kolk in de gracht bereikten zij een doorgang die Nox en Gijf naar gene kant bracht, en Zelda terugvoerde naar de tuin van de Buren. Daar aangekomen begon het al bijna licht te worden. Zelda strompelde het laddertje naar boven op en liet zich uitgeput in het stro vallen.

Tot ze gewekt werd door het akelige tjielp-geluid. Haar eerste impuls was om weer te vluchten, maar toen hoorde ze dat het slechts één musje was wat op het dak van de Woon vrolijk zat te tjielpen. Opgelucht hopte Zelda het laddertje af en de tuin in en besloot dat het Boekenbal wel leuk was maar niet echt de moeite waard. Ze had niet eens een echte schrijver ontmoet, die deden net alsof al die dankbare onderwerpen van hun boeken lucht voor hen waren. Zonder dieren hadden al die boeken niet geschreven kunnen worden, maar dat leken ze niet te beseffen.

Daarom waren de mussen ook zo kwaad geworden: wel het onderwerp van een feest maar geen uitnodiging! Als er een dominosteen had gestaan hadden ze die zéker omgegooid.

Ivy

9 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 11 maart 2009 at 15:59
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Die Zelda toch, wat weet ze het prachtig te brengen, het boekenbal.
    Genoten van dit prachtverhaal.

    • Ivy (Heyta) on 11 maart 2009 at 16:00
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    dank je, Antoinette. Zelda heeft besloten volgend jaar maar niet te gaan ;-)

    • Bart on 11 maart 2009 at 17:31
    • Reply

    Avatar van Bart
    Mooi bij het boekenbal passend Nox/Zelda verhaal, en leuk de voorgenomen revanche van de musjes, op de dominoidioten (driedubbele woordwaarde bij het scrabbelen, lijkt me…)… ;)
    Knorretje spitste zijn mooie grote oren meteen, toen ik hem vertelde dat zijn naamgenoot uit Winnie de Poeh er ook was…hij is een grote fan, natuurlijk!

    Zo…en nu hoeven wij óók niet meer te gaan, we hebben het zo al meegemaakt! :))

    Hartelijke tjielp tjielp, Bart

    • Kokopelli on 11 maart 2009 at 17:40
    • Reply

    Avatar van Kokopelli
    @Ivy: Zal ik deze mooie bijdrage van jou maar opsturen zodat men het nog komende vrijdag als zeer boeiend verslag in de ‘Cicero’ bijlage van de Volkskrant kan opnemen? Lijkt me absoluut passen in het tjielpende kader van de boekenweek ;-)))

    Pokpok,
    Kokopelli
    Reactie is geredigeerd

    • Ivy (Heyta) on 11 maart 2009 at 17:45
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Bart: het wordt de hoogste tijd het scrabblebord weer eens onder het stof uit te halen ;-)
    Ja, het was ook met een knipoog naar Knorretje dat zijn naamgenoot werd opgevoerd.

    Kokopelli: een ooggetuigenverslag vanuit de boekhoofdpersonen ;-) Goed idee.

    • Bart on 11 maart 2009 at 18:07
    • Reply

    Avatar van Bart
    Ja, Ivy, misschien…tijd voor een VKblogscrabbledag? (als ik dat nu, net na al die themadagen, opper word ik vast met pek en veren ingesmeerd en zo het dorp uitgedragen… ;)
    Knorretje was natuurlijk zeer vereerd, zijn avond kan echt niet meer stuk! :))

    Groet, Bart

    • Ivy (Heyta) on 11 maart 2009 at 18:16
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Een virtueel spelletje scrabble! Ja, leuk. Hoewel ik vrees dat het valsspelen in de hand werkt: wie bepaalt wie welke letters krijgt?
    Of we kunnen doen: wie verzint het langste mogelijke scrabblewoord.
    Geef Knor maar een aai ;-)
    Reactie is geredigeerd

    • coby on 12 maart 2009 at 12:35
    • Reply

    Avatar van coby
    Vanuit dierenperspectief fraaie weergave van het boekenbal. Ik denk ook dat je daar niet eens bij moet willen zijn. Lijkt me echt een jaarlijks alcoholisch hoe-kom-ik-de-avond-door-bal.

    Hartelijke groet, Coby

    • Ivy (Heyta) on 12 maart 2009 at 12:43
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Coby: als je de gezichten van de deelnemers op foto’s ziet: niet gezellig nee.

Geef een reactie

Your email address will not be published.