May 27

De nieuwe andere wereld

Ze was er een tijdje niet geweest, in de Andere Wereld. Soms namen zaken in Deze Wereld haar in beslag zodat ze geen tijd had voor een bezoek. En de laatste dagen was het onrustig geweest in de Andere Wereld, een onrust die ze wel begreep maar even niet wilde delen.
 
Er gingen geruchten rond dat de Wereld zou vergaan, dat alles anders zou worden. De bewoners werden gerustgesteld, alles zou beter worden maar men maakte zich toch zorgen. Bewoners liepen bij elkaar de deur plat: weet jij al wat? Heb je al nieuws? Hoe zal het gaan, wat zal het worden? Men speculeerde over netwerken en valkuilen en daar wilde ze zich niet mee bezighouden.
 
Zelf was ze wel nieuwsgierig, natuurlijk. Ze was gewend aan haar eigen omgeving, de inrichting van haar plekje. Ze wist haar vrienden in de Andere Wereld vaak te vinden en anderen te ontlopen. Soms miste ze wel vrienden, dan zag ze pas dagen later dat ze er geweest waren. Er was niet echt een vaste ontmoetingsplek, het was een beetje dwalen, zoeken en iets anders vinden. Dat maakte een verblijf in de Andere Wereld spannend en verrassend.
 
Dat zou allemaal anders worden in de Nieuwe Andere Wereld, zo was haar verteld. Ze zou wel zien.
 
In de nacht was het vooral onrustig geweest. Een zwaar onweer was over de Wereld getrokken en had zijn sporen nagelaten. De ochtend daarna probeerde ze het heel voorzichtig weer eens: zou de Andere Wereld nog bestaan? Aarzelend drukte ze op de knop die altijd toegang had gegeven. Maar de poort zat dicht. Een uurtje later probeerde ze het weer. Nog steeds was de poort gesloten. Ze werd nu toch een beetje ongerust. Hoe zou het de anderen zijn vergaan? Had iemand het onweer overleefd of was de Wereld echt vergaan? Die avond ging de poort soms even open en kon ze een glimp opvangen van de Andere Kant.
 
Aarzelend zette ze haar eerste stappen en drukte op een knop waarvan ze dacht dat die toegang zou kunnen geven tot een bekende. Even gebeurde er niets, toen versprong het beeld en kwam er een grote lading cryptische tekst in beeld. Het klonk bedreigend. Snel deed ze een stapje terug.
 
Een grote knop gebood in strenge kleuren: inloggen! Misschien was dat haar fout geweest, misschien waren de toegangsregels strenger geworden en werden ongeïdentificeerde bezoekers niet meer toegelaten. Voorzichtig drukte ze op de knop en er gebeurde ….. niets.
 
Ja toch, iemand sprak haar toe met zachte stem: je bent nu ingelogd, even geduld, dit venster zal zo verdwijnen. Hoopvol wachtte ze. En wachtte, en bleef wachten. Een dreigend geklik klonk, minutenlang. Ze sloot het venster.
 
Opeens kwam er een bericht vanaf de Overkant. Blijkbaar stond de poort weer even open. Snel glipte ze naar binnen.
 
Van alle kanten schreeuwde het Bloedrood haar toe. Ze voelde zich onbeschermd, ze wist de weg niet, ze wist niet waar iedereen was en of ze haar konden zien. Het rood maakte haar onrustig. Elke stap die ze zette leek eindeloos te duren. Ze probeerde haar eigen plek te vinden in een omgeving die onherkenbaar was veranderd, maar ze kreeg geen toegang. In paniek probeerde ze ergens anders onderdak te zoeken. Ze had tenslotte berichten ontvangen, een paar bekenden moesten er wel zijn maar ze kon ze niet bereiken. Het leek alsof de tijd vertraagd was, elke stap die ze zette duurde zo lang dat ze in haar ongeduld te vaak op knoppen drukte en als een drenzend kind door het systeem de deur weer werd uitgezet.
 
Eindelijk bereikte ze toch, via veel trage omzwervingen, haar eigen domein. Snel sloot ze zich op en deed wat ze kon doen. Een verhaal schrijven. Berichtjes terug naar degenen die haar welkom hadden geheten. Ze durfde haar eigen deur niet meer uit, bevreesd om weer gevangen te raken in het moeras van traagheid dat daarbuiten heerste, bang een verkeerde afslag te nemen en ergens terecht te komen waar ze niet wilde zijn.
 
Ze zou wachten, tot iemand bij haar langskwam en vertelde dat de kust weer veilig was, tot de modder was verdwenen en de traagheid uit de tijd was. En heel misschien dat dan ook de rode schreeuwen weg waren want die bevielen haar nog het minst.
 
Ivy

8 comments

Skip to comment form

    • Anoniem on 27 mei 2009 at 11:59
    • Reply

    Avatar van
    Ivy, je hebt de weg gevonden, ik ben nog zoekende:-))))

    • pas_ivy on 27 mei 2009 at 12:03
    • Reply

    Avatar van pas_ivy
    Nou, Antoinette, ik blijf voorlopig maar hier zitten. Véél te eng daarbuiten. Niets is wat het schijnt, er gebeurt niet wat je verwacht, niemand is te vinden…. brrrr

    • Robert Kruzdlo on 27 mei 2009 at 12:59
    • Reply

    Avatar van Robert Kruzdlo
    Daar had ik ook een blog over geschreven. Ik schreef God is dood de Kosmos is dood.

    Groet deo

    • pas_ivy on 27 mei 2009 at 13:05
    • Reply

    Avatar van pas_ivy
    Bob: ik waag mij nog niet ver buiten de deur van mijn eigen blog.

    • Kokopelli on 27 mei 2009 at 14:52
    • Reply

    Avatar van Kokopelli
    Oh ja: ook zo’n foutje: dubbel geplaatste reacties. Krijg jij dan ook 2 e-mails?

    • pas_ivy on 27 mei 2009 at 15:06
    • Reply

    Avatar van pas_ivy
    Koko: ja, nee, dat werkt geweldig, die opmaak veranderen. Ik heb het nou 3x gedaan…… Eerst lukte het inplakken via control-V niet, toen maar gewoon geplakt, geselecteerd, arial 10 van gemaakt, 10 minuten wachten…. bagger.
    Opnieuw geselecteerd, helvetica 12 ervan gemaakt en hte resultaat…. bleef hetzelfde. Nu zou het tahoma 10 moeten zijn maar uhhh, ik zie geen verschil……

    • pas_ivy on 27 mei 2009 at 15:08
    • Reply

    Avatar van pas_ivy
    Ja, ik krijg ook twee reacties (het wijzigen van een bestaande reactie lukt ook niet).

    En ik krijg een grote hekel aan het woordje ‘Oeps’ in mijn onderbalk…. ;-))

    • Kitty Schoenmakers on 28 mei 2009 at 06:20
    • Reply

    Avatar van Kitty Schoenmakers
    Die rooie schreeuwen! Volgens mij kunnen we die enkel te lijf gaan met een zonnebril. mooie metafoor.

Geef een reactie

Your email address will not be published.