Sep 05

Sofie woont in een grot

Kythira – aflevering 2.
De weg van Kapsali naar Kalamos is bochtig en smal; hoewel smal na een paar dagen rondrijden op Kythira een relatief begrip is geworden. Als de grote doorgaande weg van noord naar zuid slechts hier en daar een middenstreep heeft om aan te geven dat het toch echt om een tweebaans weg gaat, en als bij de bruggetjes en in de dorpen – waar de weg dwars doorheen gaat – zelfs rode en zwarte pijlen staan om aan te geven wie voorrang heeft (niet dat de Grieken zich daar iets van aantrekken overigens), kijk je er niet meer van op als de weg van het ene dorp naar het andere enkel met moeite een tegenligger toestaat en is dat dus al een normale weg geworden.
 
Maar hoe dan ook, vanaf Kapsali stijgt de weg steil omhoog via een paar gemeen scherpe haarspeldbochten zonder overzicht  en zonder uitwijkmogelijkheid, maar met spectaculaire uitzichten en een afgrond, wisselend aan de linker- of de rechterkant. De ene keer kijk je van onderaf tegen de hoogoprijzende cipressen aan om na de volgende bocht alweer op hun toppen neer te kijken.
 
Na een duizelingwekkende klim wordt de weg wat breder en slingert zich over een soort hoogvlakte. Links en rechts gestapelde stenen muurtjes, soms een olijfboomgaard of een huis, al dan niet vervallen, soms bewoond. We volgen een rondrit die ons door de plaatselijke gastheer was aangeraden onder het motto ‘onzichtbare kerkjes’ en we zijn op weg naar Agios Dimitrios, het laatste onzichtbare kerkje. En passant hebben we trouwens ook een paar zichtbare kerkjes bezocht.
 
Dan staat langs de weg een scheefgezakt blauw bordje. Tegen de tijd dat ik het heb ontcijferd zijn we er allang weer voorbij. ‘Grotto Agia Sophia’, stond er op. Een van de plekjes op ons verlanglijstje.
 
Terug op ons eigen terrasje zoeken we, onder het genot van een koele retsina en een zowaar ter eiland aangeschaft maltbiertje de gegevens op. Er zijn drie kapelletjes gewijd aan Sophia, verspreid over het eiland in een ruwe driehoek. Alle drie hebben ze een grot. Agia Sophia in het noorden, vlakbij Paleochora, is niet echt spectaculair. Agia Sophia in het westen bij Mylopotamos heeft wel een mooie druipsteengrot maar is alleen met een gids te bezoeken. En op het moment dat onze gastheer zijn informatie samenstelde waren de openingstijden nog niet bekend. ‘Onze’ Agia Sophia ligt op de zuidpunt van de driehoek, bij het gehucht Spillies. Van de grot wordt gezegd dat er mooie druipsteenformaties zijn, maar er is geen licht dus het meenemen van een zaklantaarn (en stevig schoeisel) wordt geadviseerd.
 
Kythira is van oorsprong een vulkanisch eiland. Het heeft in de loop van miljoenen jaren enkele keren onder en weer boven water gelegen. In de lavalagen zijn grotten en gangenstelsels ontstaan. Het verhaal wil dat de drie grotten van Sophia met elkaar in verbinding staan. Ooit zag iemand een kat bij Spillies naar binnen gaan en na enige tijd zag hij dezelfde kat bij Mylopotamos weer naar buiten komen.
 
Een paar dagen later rijden we van Kalamos naar Kapsali. Maar hoe ik de weg ook links en rechts afspeur, we missen het bordje. En voor we het weten suizen we via de steile haarspeldbochten naar beneden. Pas in Kapsali kunnen we keren. Op de terugweg missen we het bordje niet, het blijkt tegen een witgepleisterd schuilhokje te hangen is dus vanaf de andere kant niet te zien.
 
Het weggetje naar beneden is erg smal, er staat een enkel huis langs en we rijden opnieuw tussen olijfgaarden en bosjes met hoge cipressen, afgewisseld met ruige velden vol verdorde kruiden. Na een tijdje stijgt de weg weer in de richting van Spillies en wijst een blauw geverfde pijl op de rotswand hanepoterig de richting naar Agia Sophia: omlaag, een nog smaller weggetje, niet veel meer dan een karrespoor. Dan houdt ook dat op en volgen we min of meer de bedding van een droog riviertje. De rolstenen knarsen onder de wielen van ons trouwe Kia’tje en ik hoop echt dat we geen tegenligger tegenkomen, want achteruit terug lijkt me geen pretje.
 
Opeens zijn we er. De weg houdt op, er is een vlak stukje naast een van grove stenen gemetselde muur waar we de auto kunnen neerzetten. In het midden van de muur is een trap omhoog. Wat we dan zien, beneemt ons haast de adem. Een paar meter voorbij de boog van de grot ligt in het halfdonker een witgepleisterd kapelletje. De deur staat open. De wanden zijn behangen met prachtige iconen. Er hangen goudkleurige godslampjes, er liggen stapels waskaarsen en het ruikt vaag naar wierook.
 
De kapel heeft geen dak en de muren zijn nog geen twee meter hoog. Boven de kapel welft zich een enorm koepeldak van levende rots. Het is doodstil, je hoort alleen wat water druppen. En als Zoonlief even later, gewapend met de zaklantaarn, de hogere regionen van de grot opzoekt schrikt hij de vleermuizen op die piepend rondfladderen.
 
Een paar meter in de grot zie je werkelijk geen hand voor ogen. De vloer loopt steil omhoog en is glibberig van het vallende water. Rotsblokken en in de groei zijnde stalagmieten vormen onzichtbare struikelblokken. We maken foto’s en in het flitslicht doemen heel even versteende watervallen en vreemde formaties op, gevolgd door het aardedonker van de vochtige grot. Pas terug in het appartement kunnen we zien hoe het er uit zag ……




De dubbele baai van Kapsali, ook wel genoemd: de Borsten van Aphrodite…..





 De weg door de kloof, omhoog en weer omlaag door de rivierbedding, van Spillies naar Agia Sophia.

Een kapel, zomaar in een grot. De deur staat uitnodigend open…

Iedereen is welkom om de iconen bewonderen. Achter het olielampje op de grond is het gebied waar alleen mannen mogen komen.

Als ongelovige westerling vraag ik me dan af hoe het bestaat dat dit allemaal blijft hangen en staan. Toch bekruipt ook mij een gevoel van eerbied bij het betreden van zo’n kapelletje.

Vanuit de donkere grot zie je de achterkant van de kapel.


En dit zagen we pas toen de foto’s op de laptop stonden.

Kleuren die een mensenoog nooit ziet, omdat het te donker is.

Een stalagmiet in wording.

En het landschap vol olijven.


Ivy

24 comments

Skip to comment form

    • Antoinette Duijsters on 6 september 2009 at 08:12
    • Reply

    Avatar van Antoinette Duijsters
    Ivy, prachtig, zowel je verhaal als de foto’s.
    Maar wat oorspronkelijk een plek voor de moedergodin Sofia was is toch door het Christelijk geloof omgevormd.
    Wie weet hoelang dit al een heilige plek is.

    • Catharina Anna Maria van Vliet on 6 september 2009 at 08:51
    • Reply

    Avatar van Catharina Anna Maria van Vliet
    Valt niet mee foto’s maken in een grot. Ik vind ze goed gelukt.

    • Mo on 6 september 2009 at 12:13
    • Reply

    Avatar van Mo
    Wat mooi!
    Heb je mijn trui (althans: de helft van het achterpand) al gezien op mijn blog?

    • rene louman on 6 september 2009 at 14:45
    • Reply

    Avatar van rene louman
    Wederom een vakantie gevoel bezorgd op mijn adres, heerlijk, dankjewel.

    • Heyta (Ivy) on 6 september 2009 at 14:56
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Antoinette: best mogelijk dat ze is ‘ingenomen’ door het christelijk geloof, dat heb ik niet nagezocht. Ook niet wat Sofia met grotten te maken heeft trouwens.
    Grotten worden inderdaad altijd met de moedergodin in verband gebracht, er zijn ook veel Mariagrotten.

    Catharina: het was echt ‘blind’ schieten, je zag nauwelijks een hand voor ogen. Hulde voor de cameraatjes, dus (ook die van Willem zijn goed gelukt in de grot).

    Mo: dank. Ik ga zo kijken!

    Rene: dank je wel.

    • Linda on 6 september 2009 at 19:34
    • Reply

    Avatar van Linda
    Prachtfoto’s, duizelingwekkend. Wat heerlijk , al die natuur.
    Ja, grotten worden altijd geassocieerd met godinnen.

    • Dianne on 6 september 2009 at 19:52
    • Reply

    Avatar van Dianne
    heel mooi, zowel je uitnodigende tekst alsook de foto’s

    groet je

    • Heyta (Ivy) on 6 september 2009 at 20:05
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Linda: dank je! Ik dacht dat je al weg was?
    Weet jij iets van Sophia en grotten?

    Dianne, ook bedankt & groet terug.

    • coby on 7 september 2009 at 12:48
    • Reply

    Avatar van coby
    Indrukwekkend, en je verhaal ademloos achter elkaar uitgelezen. Ik zag jullie rijden op die wegen en in de bochten, je hebt het visueel voor ons gemaakt. De foto’s maken het compleet. Heerlijk om te volgen, Ivy.

    Hartelijke groet, Coby

    • Ivy (Heyta) on 7 september 2009 at 13:11
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Dank je, Coby. Het is altijd lastig om de sfeer over te brengen, zelfs met tekst én foto’s ;-)))

    • Rene Scheffer on 9 september 2009 at 22:08
    • Reply

    Avatar van Rene Scheffer
    Mooi blog en ik ben vooral gek op vanaf hoogte genomen foto’s van baaien en stranden.

    • Ivy (Heyta) on 10 september 2009 at 09:13
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Rene, dank je.
    Ja, dat is altijd een mooi gezicht van bovenaf, er komen er nog meer ;-))
    Het nadeel was wel dat het behoorlijk heiïg was, dat zie je terug op de foto’s, ze zijn een beetje bleek (de overzichtfoto’s dan).

    • Louzzzzz on 10 september 2009 at 10:54
    • Reply

    Avatar van Louzzzzz
    WAUW!!!!!

    • Ivy (Heyta) on 10 september 2009 at 11:20
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Je weet het weer kort en bondig te brengen ;-))))
    Genoten van de diertjes?

    • Smokey Robbinson on 11 september 2009 at 17:16
    • Reply

    Avatar van Smokey Robbinson
    Een boeiend reisverhaal met fraaie foto`s, Ivy vooral die op goed geluk geschoten plaatjes van de stalagmieten die gestaag aangroeien. Wonderlijk van die kat die er aan de ene zijde in ging en aan de andere kant uitkwam. Hij wist kennelijk, zonder Tom-Tom ( Tom Poes) goed de weg in het donkere gangenstelsel van de grotten.

    • Pierra on 11 september 2009 at 21:31
    • Reply

    Avatar van Pierra
    Schitterend verslag in beeld en woord. Ook je voorgaande blog. In alle rust gelezen. Was dat niet benauwend, geen enkele levende ziel in de buurt? Een waarachtig avontuur. Ik wacht op meer…
    Groet,

    • Ivy (Heyta) on 14 september 2009 at 10:38
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Smokey: die druipsteenfoto’s waren echt een complete verrassing! En zo scherp (de meeste). Echt heel bizar, om zo blind te schieten. Het verhaal van de kat, tja, ik weet niet of het waar is, maar het is een mooi verhaal.

    Pierra: nee, heerlijk juist, die rust! Hierna kan alles alleen maar tegenvallen ;-)))
    De rest volgt, rustig aan ;-)

    • oliphant on 24 september 2009 at 01:11
    • Reply

    Avatar van oliphant
    Machtig joh! heerlijk vind ik het op die eenzame, verlaten plekken terecht te komen, om de warmte, het windje te voelen, de geuren te ruiken en dan ik gedachten terug te dwalen tot de tijd dat hier mensen woonden, bouwden, dachten en hun levensonderhoud vonden.

    Ik kan er uren zitten…

    Het moet een indrukwekkende vakantie zijn geweest.

    Groet, O.

    • Ivy (Heyta) on 24 september 2009 at 09:28
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Oliphant: indrukwekkend zeker, we zijn nog lang niet onder de indruk uit ;-)))
    het prettige van zo’n teruglezer, is dat ik zelf de ‘oude’ bijdragen ook weer eens zie. Dank je!

    • Bart on 25 september 2009 at 10:31
    • Reply

    Avatar van Bart
    Wel heel bijzonder, die kapel met het dak-van-rotsen…en mooi dat het ongerept blijft, vrij van vandalen en dieven (maar even afkloppen, je weet nooit…).
    Het lijkt me wel eng, zulke smalle bergweggetjes, je zal toch echt hopen op géén tegenliggers… ;-)
    Versteende watervallen en stalagmieten, het zijn wonderlijke formaties hè…

    Op, na deze mooie bijdrage, naar het volgende reisdoel … :)

    Groet, Bart

    • Ivy (Heyta) on 25 september 2009 at 10:52
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Ha Bart, het einde van de serie is nog niet in zicht, hoor, ook al heb ik pas 3 afleveringen. Ook bij Kokopelli zul je veel foto’s en anecdotes van deze vakantie tegenkomen. Het is maar goed dat we maar één keer per jaar op vakantie hoeven…..

    • Bart on 25 september 2009 at 14:18
    • Reply

    Avatar van Bart
    Ja, de foto’s (en verhalen, vast) zijn nog niet op, had ik al begrepen… ;-)

    • flipwillemsen on 3 december 2009 at 03:05
    • Reply

    Avatar van flipwillemsen
    Mooi, Ivy, prachtig, ik weet nu hoe een stalagmiet eruit ziet.

    • Ivy (Heyta) on 3 december 2009 at 09:18
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Hi Flip. Blij je iets geleerd te hebben ;-))
    We hadden vroeger op school een ezelsbruggetje voor stalactieten en stalagmieten: de tieten hangen (de brave versie was ‘in stalagmiet’ zit lag, dus die liggen)

Laat een reactie achter bij Smokey Robbinson Reactie annuleren

Your email address will not be published.