Oct 11

Wat is waar?

Een schrijfexperiment
 
Als Julia wakker wordt is haar eerste gedachte dat er iets vreselijk mis is. Haar hart bonkt hoog in haar keel, haar vuisten zijn gebald. Het zonlicht werpt een schuine baan de kamer in door een kier in de gordijnen. Het is doodstil. ‘Doodstil, hoe toepasselijk’, denkt ze, en dan ‘nee, nee, het was een nachtmerrie!’
 
Ze knijpt haar ogen dicht en dwingt haar ademhaling tot rust. Tien tellen in, tien tellen vasthouden, tien tellen uit. Langzaam voelt ze hoe haar vuisten ontspannen. Als ze haar ogen weer opent is de baan zonlicht nauwelijks van plaats veranderd. Naast haar ligt Peter, haar man. Zoals gewoonlijk tegenwoordig met zijn rug naar haar toe. Zijn stoppelige wang vangt het zonlicht. Hij lijkt jonger zo, slapend in het ochtendlicht. Minder afwerend.
 
Zachtjes staat ze op en kleedt zich aan. Voorzichtig over de krakende vloer en dan naar de babykamer. Petertje junior is al wakker, zoals ze had verwacht. Hij ligt op zijn rug en strekt zijn mollige armpjes terwijl zijn tandeloze mondje zich plooit tot een grijns. Hoewel, tandeloos? Ze dacht gisteren al een klein wit puntje op zijn onderkaak te zien. Met een zwaai tilt ze hem uit bed, terwijl ze trots tegen hem praat: ‘geweldige jongen! De meeste kinderen huilen om hun tandjes en jij ligt gewoon stil te wachten. Weet je wat, we gaan vandaag lekker naar de dierentuin. Maar eerst in bad.’ Zo pratend legt ze hem weer terug in zijn bedje en loopt naar de badkamer, terwijl ze de deur openlaat.
 
Eerst het badje vullen. Niet te warm. Niet te koud. En vooral: niet te vol! Nee, niet aan denken. Badolie erin en praten tegen het kind, zodat hij niet gaat huilen. ‘Pappie slaapt nog’, zegt ze.
 
Peter ligt onbeweeglijk op zijn zij en hoort Julia praten. Hij moet echt vandaag een afspraak maken, dit gaat zo niet langer.
 
Het bad is klaar. De baby is gewassen. Als Julia zijn kleertjes aantrekt, merkt ze dat hij alweer is gegroeid. Met de schone baby loopt ze terug naar de slaapkamer. Ze gaat op de rand van het bed zitten. ‘Kijk eens, hij krijgt zijn eerste tandje. En hij heeft niet eens gehuild! En hij is alweer gegroeid, het truitje van je moeder past niet meer, ze mag wel een nieuwe breien. Het is zulk lekker weer, wij gaan naar de dierentuin. En als ik terugkom neem ik gebak mee om zijn eerste tandje te vieren.’
 
Peter draait zich om, met de rug weer naar haar toe. Julia staat op en loopt de kamer uit, al pratend: ‘weet je, ik had gelijk, pappie slaapt nog. Laten we maar zachtjes zijn, straks is hij wel weer blij als we thuiskomen met iets lekkers.’
 
In de gang springen de tranen haar in de ogen. Ze begrijpt er niets van. Eerst was hij zo blij met de baby, maar nu… Het lijkt wel of hij hem niet meer wil zien. Niet meer kán zien. Ze vouwt de buggy uit en trekt haar jas aan. Ze controleert haar tas: geld, sleutels, een flesje voor de baby. Dan trekt ze de deur achter zich dicht.
 
Als Peter de klap van de deur hoort staat hij snel op en pakt de telefoon. Via het automatische menu kiest hij het nummer van hun huisarts.
 
Julia neemt de tram naar de dierentuin. Het is altijd lastig met zo’n buggy. Jammer dat de mensen niet meer willen helpen. Terwijl ze onhandig staat te manoeuvreren praat ze doorlopend tegen haar baby. Vreemde blikken zijn haar deel.
 
Peter heeft geluk, de huisarts heeft meteen tijd. Er is niemand als hij de wachtkamer binnenkomt en hij kan meteen doorlopen.
 
‘Dokter, ik kom niet voor mezelf. Het gaat om Julia, mijn vrouw. Het is nu zeven weken geleden dat de baby in het badje verdronk maar zij doet nog elke dag alsof hij er is. Vanmorgen kwam ze me trots vertellen dat hij zijn eerste tandje krijgt. Ze is nu naar de dierentuin met hem en mijn moeder moet een truitje voor hem breien. Ik kan het niet meer aan. Wat moet ik doen?’
 
De dokter kijkt hem ernstig aan en vouwt zijn handen. Dan zegt hij: ‘ik kan niets doen voor je vrouw maar misschien moet jij maar eens een tijdje rust nemen. Ze was deze week nog bij me en het gaat uitstekend met de baby hoewel het misschien een beetje vroeg is voor zijn eerste tandje’.
 
Ivy

20 comments

Skip to comment form

    • Antoinette Duijsters on 11 oktober 2009 at 19:44
    • Reply

    Avatar van Antoinette Duijsters
    Wat een vreemd verhaal, ik krijg er rillingen van.

    • flipwillemsen on 11 oktober 2009 at 19:53
    • Reply

    Avatar van flipwillemsen
    Mooi, ja. Een van de twee is ‘gek’. Hij of zij. Misschien speelt de dokter gewoon met haar mee.

    • Ivy (Heyta) on 11 oktober 2009 at 20:01
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Antoinette: vreemd, dat is de bedoeling.

    Flip: en wie? Dat is de vraag.

    • Bart on 11 oktober 2009 at 20:54
    • Reply

    Avatar van Bart
    Huiveringwekkend, en ja, wie is er nu de grip op de realiteit verloren?
    Mooi geschreven…
    Hartelijke groet, Bart

    • Pierra on 11 oktober 2009 at 21:23
    • Reply

    Avatar van Pierra
    Heel spannend. De afloop is eigenlijk zeer verrassend…
    Mooi.
    Groet,

    • Ivy (Heyta) on 11 oktober 2009 at 21:29
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    @ Bart: ik weet het ook nog steeds niet……

    PS: heel erg leuk je ontmoet te hebben!

    @ Pierra: dank je. Het was voor mij ook een verrassing.

    • Bart on 11 oktober 2009 at 21:53
    • Reply

    Avatar van Bart
    Het was helemaal wederzijds, Heyta, zo’n fijne middag, en zo leuk jullie nu ook in levenden lijve ontmoet te hebben! :))

    • Kokopelli on 11 oktober 2009 at 22:06
    • Reply

    Avatar van Kokopelli
    @Ivy: Zie je dat? Poepie is er ook weer.
    Kjoet hoor… ;-)))

    • Ivy (Heyta) on 11 oktober 2009 at 22:08
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Bart: neem vooral die dondervogel niet helemaal serieus! ;-)))

    Koko: ik hoop dat je mijn verhaal bedoelt……

    • Bart on 11 oktober 2009 at 22:53
    • Reply

    Avatar van Bart
    Kokopelli
    Ach, mijn dag kan niet meer kapot, dat snap je wel hè! :))

    • Kokopelli on 11 oktober 2009 at 23:07
    • Reply

    Avatar van Kokopelli
    @Ivy: Natúúrlijk, Vrouwe je kent me toch…

    @Bart: Ik snap alles Bartholomeus, dat is nou eenmaal mijn makke ;-)))

    • elsje dijkstra on 11 oktober 2009 at 23:46
    • Reply

    Avatar van elsje dijkstra
    Wat is waar?
    Alles is perceptie, zegt mijn zoon.
    Ik tel de momenten van vertrouwen en noem dat waarheid.

    • Ivy (Heyta) on 12 oktober 2009 at 09:10
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Elsje: vertrouwen stoelt zonder meer op waarheid.

    • coby on 12 oktober 2009 at 19:24
    • Reply

    Avatar van coby
    Een verhaal dat blijft hangen en ronddwalen, en het einde werkt daar nog eens meer aan mee.
    Wie is gek en wat is gek? En worden we niet gek van verdriet en het onaanvaardbare, de machteloosheid?

    Hartelijke groet, Coby

    • kuifje simon on 12 oktober 2009 at 19:38
    • Reply

    Avatar van kuifje simon
    Dan toch maar liever naar de tandarts met die kleine ;-)

    • Ivy (Heyta) on 12 oktober 2009 at 21:04
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Coby: het gekke is: ik weet ook nog steeds niet wie van de twee gelijk heeft. Het verhaal schreef zichzelf.

    Kuifje: tandartsen zien misschien ook dingen die er niet zijn …. ;-)

    • Grootzoon on 13 oktober 2009 at 13:17
    • Reply

    Avatar van Grootzoon
    Ivy, ik hoop van harte dat je laatste opmerking waar is…ik moet morgen in de stoel plaatsnemen voor het uitboren en vullen van een gaatje…

    Maar: mooi kippenvelverhaal!

    • Ivy (Heyta) on 13 oktober 2009 at 13:29
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Grootzoon: wat heb je liever, dat hij dingen ziet die er niet zijn of dingen niet ziet die er wel zijn…..

    • Kokopelli on 13 oktober 2009 at 14:13
    • Reply

    Avatar van Kokopelli
    @Ivy: Grootzoon wil misschien alleen maar dat de orthodontologische ingreep op diepteniveau geen pijn doet…

    Tstrakkies,
    Kokopelli

    • Ivy (Heyta) on 13 oktober 2009 at 14:32
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Koko: ik help het hem hopen, hij is niet zo van de tandarts, hoe zou dat toch komen?

    tzo….

Geef een reactie

Your email address will not be published.