Dec 24

Het Kerstdiner

Julia overziet het slagveld dat ooit haar keuken was en strijkt een paar pieken haar van haar bezwete voorhoofd. Dat had ze beter niet kunnen doen, want die cranberrycompote plakt lelijk. Hoewel het er dramatisch uitziet, heeft ze toch het gevoel dat alles onder controle is. De groenten en bijgerechten zijn klaar, de kalkoen staat in de oven en houdt het daar nog wel even uit. De klok boven de deur wijst pas half drie, nog ruim de tijd voordat het bezoek komt.
 
Van buiten klinkt het vrolijke geluid van spelende kinderen en als Julia uit het raam kijkt ziet ze een verse sneeuwpop en haar man, Frederik, gewikkeld in een sneeuwballengevecht met de tweeling. Hij lacht, zowaar. De laatste periode is niet gemakkelijk geweest, sinds hij door de crisis zijn goedbetaalde baan kwijtraakte. ‘Tijdelijk between jobs’, zoals hij dat zelf graag eufemistisch noemt. Maar het duurt nu al een paar maanden, dat tijdelijk. Toch wilden ze het jaarlijkse familiediner niet laten schieten. Een goede traditie om de familie bij elkaar te halen en te houden, wat steeds lastiger is geworden sinds de pater familias niet meer leeft. Schoonmama was daarom blij dat toen zij het ouderlijk huis overnamen, zij ook het kerstdiner wilde voortzetten.
 
Vrolijk neuriënd (sinds hoelang?, vraagt ze zich af) begint Julia de afwasmachine vol te laden. Eerder dan ze dacht is de keuken weer toonbaar. De volle vuilniszak deponeert ze in de bijkeuken en loopt dan de vrieskou in, waar haar eega inmiddels liggend op zijn rug door zijn beide dochters wordt ingezeept. Als hij haar ziet aankomen springt hij opgelucht op en schudt de sneeuw uit zijn haren. ‘Alles onder controle?’ vraagt hij, terwijl hij haar een ijskoude kus op de wang drukt. ‘Ja, volgens mij is alles nu klaar. Ik ga de tafel dekken. Dan douchen en even liggen. Maar maak me op tijd wakker!’ ‘Komt voor de bakker’, grapt Frederik terwijl hij van achteren een lading sneeuw in zijn kraag krijgt. Met een grauw draait hij zich om en grijpt de dichtstbijzijnde lachende tienjarige in haar kladden. Opgewekt loopt Julia terug naar binnen om de enorme eettafel in kerstsfeer te dekken. Het damast, nog van haar grootmoeder geweest, voelt zacht onder haar handen als ze de plooien gladstrijkt. De twaalf stoelen passen makkelijk om de tafel. Of wacht even. Had die nieuwe vriendin van Hendrik nou twee of drie kinderen? Nou ja, er kan nog altijd een keukenstoel bij.
 
Het warme water van de douche voelt weldadig en Julia is blij dat ze daarna even kan gaan liggen. Maar eerst hangt ze haar kerstjurk klaar. Een simpel zwart jurkje, hetzelfde als vorig jaar. Een nieuwe sjaal erbij, superdunne panty’s en een paar pumps met hoge hakken. Niet nieuw maar wel sjiek.
 
Ze schrikt wakker en terwijl ze de slaapnevels uit haar hoofd schudt hoort ze een luidruchtig geroezemoes van beneden opklinken. ‘En ik had nog zo gevraagd ….’ moppert ze terwijl ze uit bed springt. De wekker wijst half zeven. Snel schiet ze haar jurk aan en té snel trekt ze haar panty over haar benen. Natuurlijk prikt ze er met haar nagel dwars doorheen. Dan maar die dikke panty van vanmiddag, in het kaarslicht valt dat vast niet op. Vlug haalt ze een kam door haar haar, daalt de trap af en betreedt de kamer waar de enorme kerstboom een warm licht werpt op de vele pakjes die daaronder liggen. En op het gezelschap dat de hele kamer bezet, lachend en pratend met een glas in de hand.
 
Natuurlijk heeft haar zwager Hendrik zich over de drankkast ontfermd en schenkt met gulle hand sherry en port aan de dames en whisky voor de heren. Hij overhandigt juist Frederik een flinke bel, niet de eerste aan zijn blossen en ongerichte blik te zien. Als Julia de kamer binnenkomt valt het gesprek stil. Op de bank zit haar schoonmoeder Josefien geflankeerd door een dementerende tante Annie en schoonzus Jacqueline, die op felle kijftoon iemand van haar gelijk probeerde te overtuigen. Diens man Alex staat tegen de schoorsteenmantel geleund, gesticulerend met een dikke sigaar. Op een stoel, midden in de kamer zit een hoogblonde dame, zo uit een modeblad gestapt: de nieuwe vriendin van Hendrik. Tegen haar stoel leunen drie verveeld kijkende kinderen.
 
In de ingevallen stilte staat de dame loom op waarbij haar benen eindeloos lijken onder haar strakgesneden kokerrok. Ze steekt een goedgemanicuurde hand uit naar Julia en teemt: ‘hallo, ik ben Carolyne’. Onderwijl neemt ze Julia’s kleding met een geringschattende blik op. Om de stilte te breken roept Hendrik, iets te joviaal: ‘tijd voor de cadeautjes!’
 
Na vele oh’s en ah’s zijn de cadeautjes uitgepakt. Die uitroepen golden natuurlijk vooral de cadeaus van Hendrik: voor alle kinderen een iPhone, zilveren aanstekers voor de heren en dure parfums voor de dames. Haar eigen, meer praktisch ingestelde maar met veel zorg uitgezochte pakjes vielen daarbij volkomen in het niet.
 
Later dan gepland trekt Julia zich terug in de keuken om een laatste hand aan het eten te leggen. Ze zet de borden voor de salade netjes in het gelid. De bakjes voor de compote erachter. Vermoeid strijkt ze een paar pieken haar achter haar oren. Misschien had ze die twee laatste sherry’s toch beter niet kunnen nemen.
 
Als ze de soep opdient, zit het gezelschap al aan tafel en blijkt voor haar de keukenstoel gereserveerd te zijn. Hendrik heeft  – opnieuw met ruime hand – de wijnglazen vol geschonken en net als iedereen wil beginnen barst Josefien in tranen uit. ‘Als Félipe nog had geleefd, zou dit nooit gebeurd zijn!’ snikt ze. Iedereen begint te eten en praat gewoon door, zodat Julia zich over haar schoonmoeder moet ontfermen. ‘Maar Mama, wat is er dan?’ Hartverscheurend snikkend roept Josefien: ‘maar kijk dan, we zitten met dertien personen aan tafel! Dat brengt ongeluk!’
 
Het gezelschap eet onverstoorbaar door, lachend en pratend, de kinderen van Carolyne smakkend en knoeiend en Julia voelt een enorme hekel aan die mensen in zich opwellen.
 
Als de soep op is schenkt Hendrik de glazen nog eens vol. Julia brengt de vuile borden naar de keuken. Dan krijgt ze een idee. Ze schopt haar pumps uit, trekt de laarzen die naast de buitendeur staan aan en loopt de maanverlichte tuin in. Ondanks het dikke sneeuwdek weet ze precies waar ze moet zijn om de bladeren van het vingerhoedskruid en de rode besjes van de taxus te kunnen vinden.
 
Snel snijdt ze de groene bladeren aan reepjes en bedekt daar negen van de klaarstaande borden mee. Eroverheen een flinke scheut balsamicoazijn om de smaak te verdoezelen en dan de echte salade. Negen van de dertien compotebakjes krijgen een handvol taxusbesjes, dan gaan de warme cranberry’s eroverheen die ze even goed doorroert. In twee ladingen brengt ze de borden naar de eetkamer, haar eigen man en kinderen als laatste bedienend.
 
Dan gaat Julia weer zitten en heft haar glas dure bordeaux. Het kaarslicht flonkert in het kristal en geeft de wijn de kleur van bloed. Ze proost haar schoonmoeder toe.
 
Het kerstdiner zal nooit meer hetzelfde zijn, grijnst ze.
 
Julia schrikt wakker en kijkt op de wekker. Half zeven. Van beneden klinkt gedempt geroezemoes en op de trap klinken de voetstappen van Frederik. Snel springt ze uit bed en trekt haar zwarte jurk aan. Te snel trekt ze de ragfijne  panty over haar benen zodat ze met haar nagel er doorheen prikt. Frederik komt binnen. ‘Ah, je bent al wakker? Hendrik belde dat hij er zo aankomt, de rest is net gearriveerd dus ik wilde je zachtjes wakker komen maken’. Sprakeloos kamt Julia haar haar.
 
Dan gaat de bel. Voor de deur staat Hendrik met een stapel cadeaus in zijn handen. Naast hem staat een kleine blonde vrouw. Iets te dik maar met een vriendelijk en open gezicht en een simpel broekpak aan. Achter haar staan twee jongens die nieuwsgierig om zich heen kijken. ‘Mogen we binnenkomen?” ‘Uh, twee maar?’ vraagt Julia dom. ‘Gelukkig wel’, antwoordt haar zwager en loopt naar binnen. ‘Cadeautjes onder de kerstboom? Het zijn maar kleinigheidjes, hoor! En nou zijn we echt toe aan een kopje thee!’
 
In de kamer werpt de kerstboom een warm licht op de kleine stapel pakjes en op het gezelschap. Josefien en tante Annie zijn in een geanimeerd gesprek gewikkeld. Jacqueline vertelt iets op zachte toon tegen haar man Alex, die met een kerstkransje in de hand tegen de schoorsteenmantel staat geleund. Hendrik ontfermt zich meteen over de theepot.
 
Als de cadeautjes zijn uitgepakt, een kleinigheidje voor iedereen, gaat het gezelschap aan tafel. De twaalf stoelen zijn voldoende. De rode wijn flonkert in de glazen. Onder de tafel vermaakt Josefien’s  kleine hondje Félipe zich met een korstje brood.

Ivy
 
 

18 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 24 december 2009 at 20:13
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Ivy, hoe verzin je het en dat op kerstavond.
    Gelukkig was het maar een droom, maar zo knap geschreven.

    • Grutte Pier on 24 december 2009 at 20:15
    • Reply

    Avatar van Grutte Pier
    Prachtig! Ik ga voor 75-25 qua waarheid….. ;-)

    • Ivy (Heyta) on 24 december 2009 at 20:27
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Antoinette: ik lees te veel Agatha Christie, vrees ik. En het liedje dat in het fimpje staat speelde door mijn hoofd….

    Gruttie Pier: en dan ken je mijn schoonfamilie niet eens ;-)))))

    • Grutte Pier on 24 december 2009 at 20:52
    • Reply

    Avatar van Grutte Pier
    @Ivy
    Dus die Ko….. komt uit….

    90-10?!

    Sjemig…..

    • Ivy (Heyta) on 24 december 2009 at 21:16
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Grutte Pier: ja, maar, ho es even …. het is maar een verhaal, hoor!

    • Satuka on 24 december 2009 at 21:59
    • Reply

    Avatar van Satuka
    Prachtig Ivy, ademloos gelezen!

    • Henk van Loon on 24 december 2009 at 22:08
    • Reply

    Avatar van Henk van Loon
    Die taxus maakt het wel bijzonder, want dat weet niet iedereen… ;-)))

    Mooi verhaal!

    De goede traditie om de (schoon)familie bij elkaar te houden is ook hier steeds lastiger geworden sinds de (Nijmeegse) pater familias niet meer leeft en de kinderen "in diaspora" zijn.
    ‘t Was te voorzien.

    • Ivy (Heyta) on 24 december 2009 at 22:19
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Satuka: het was toch niet te lang? Ik bedoel, blijf ademen ;-)))
    Thnx.

    Henk vL: bijzonder lekker? ;-))
    En nou maar hopen dat de schoonfamilie dit niet leest, want ze komen 2e kerstdag ….. en we eten cranberry’s.
    Jammer is het, als de kring steeds kleiner wordt.

    • coby on 24 december 2009 at 23:13
    • Reply

    Avatar van coby
    Aan één stuk uitgelezen, mooi verhaal, Ivy. Je gaat toch geen cranberrycompôte maken hè?
    Fijne dagen!

    Hartelijke groet, Coby

    • JohanHvD on 24 december 2009 at 23:38
    • Reply

    Avatar van JohanHvD
    Wat een mooi verhaal, Vrouwe Ivy! Ge hebt er uw best op gedaan. Maar ja, dat is geen kunst voor Vrouwe Ivy en daar draait zij haar hand ook niet voor om… ;-))

    Toch ben ik blij niet in zo een situatie te zitten. Ik pak mijn keukenstoel maar, neem plaats aan de tafel met ordinair formicablad en een kop milde Fair Trade koffie en ga zingen ik zit hier heel alleen te kijken met kerstmis… ;-)
    (niet echt alleen, maar ja, een mens dient toch iets te schrijven of te zingen…)

    • Isis Nedloni on 25 december 2009 at 00:40
    • Reply

    Avatar van Isis Nedloni
    Lieve schatten,

    Ook voor jullie een sfeervol warm winterfeest
    met heerlijke momenten; ))))))

    • ceesincambodja on 25 december 2009 at 06:53
    • Reply

    Avatar van ceesincambodja
    Knap verzonnen, Ivy.

    BonNoëlgroetje

    • Ivy (Heyta) on 25 december 2009 at 12:39
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Coby: jawel, dat staat op het menu … Gelukkig geen taxus in de tuin ;-)))

    Johan: dank! Ook een hapje rode compote bij uw FTkoffie?

    Isis: ook voor jou een fijne tijd.

    Cees: verzonnen? Hoe bedoel je ;-))))

    • Rene Scheffer on 25 december 2009 at 12:45
    • Reply

    Avatar van Rene Scheffer
    Mooi verhaal en helemaal uitgelezen en dat zegt wat.

    • thera on 25 december 2009 at 14:49
    • Reply

    Avatar van thera
    Wauw, je had me echt in de greep. Lekker verhaal, en leve de mollige vrouwen in broekpakken (ook al zijn wij natuurlijk beiden lang en slank) ;-)

    • hippocampi on 25 december 2009 at 15:30
    • Reply

    Avatar van hippocampi
    sterk geschreven en in het verhaal gezogen; deed me in de verte denken aan een prachtige film over een jongetje, dat zijn hele familie vergiftigt (was een hit indertijd in de bioscoop)

    fijne kerst Ivy,

    gr. hippo

    • Ivy (Heyta) on 25 december 2009 at 15:58
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Rene: dank je wel, da’s een mooi compliment.

    Thera: hihihi en we dragen ook geen broekpak ;-))))
    En nu op naar de volgende literaire exercitie …. het afscheidsblog. Pfffff, moeilijk hoor!
    (uh, hoe schrijf je exerdinges eigenlijk? ik had eerst excercitie maar dat staat ook raar. Help! waar is de spellingchecker als je hem nodig hebt.)

    Hippo: dank je wel. Jullie ook een fijne kerst!
    Die film ken ik niet, maar het verhaal is natuurlijk best universeel. Ik had meer een Agatha Christie-sfeer in gedachten, daar wordt ook wat afgemoord op familiebijeenkomsten ;-)))

    • Paul Nijbakker on 30 december 2009 at 09:54
    • Reply

    Avatar van Paul Nijbakker
    Met smaak gelezen.

Geef een reactie

Your email address will not be published.