Dec 27

Het einde van eindeloos: afscheid van Nox

Het was een bitterkoude nacht. De oostenwind gierde door de kieren van de Woon en liet het stro op akelige wijze knisperen. Maar halverwege de nacht leek het geweld toch een beetje te luwen. Enige tijd klonk er een zacht geruis en toen werd het stil. Doodstil.
 
‘Grappig, engelenvleugels in de kerstnacht’, dacht Hermux-Tantamoq slaperig toen ze het geruis hoorde en draaide zich nog eens lekker om in het warme stro. Na een tijdje werd ze weer wakker en dacht: ‘het is niet pluis!’ De doodse stilte heerste nog steeds en ook leek het ademen een beetje moeizaam te gaan. Verschrikt keek ze om zich heen. Het was nog donker maar er hing een vreemd kleur- en bronloos vaalgrijs licht. Vaag kon ze de omtrek van Contrillibus ontwaren die op haar vaste plekje voor de ingang van de Bovenwoon lag. ‘Zusje! Waarom ben je niet lekker warm bij ons komen liggen?’ vroeg ze, maar Contrillibus verroerde geen veer. Naast zich voelde ze Zelda die ook al moeizaam ademhaalde en mompelde in haar slaap. Hermux-Tantamoq stootte haar aan en herhaalde: ‘het is niet pluis!’ ‘Jawel’, antwoordde Zelda slaperig, ‘het is ze gelukt.’ ‘Wat bedoel je?’ ‘Nou, die klimaattop. Jeweetwel. Ze hebben afgesproken dat de temperatuur niet meer zou stijgen dus wordt het kouder’. En met die woorden draaide Zelda zich naar de muur en sliep verder. Ook Hermux probeerde gerustgesteld haar kopje weer onder de vleugel te steken.
 
Niet lang daarna werd ze ruw gewekt door een vinnige pik op haar kopje. ‘Het is niet pluis!!’ riep Zelda in haar oor. Hermux was meteen klaarwakker en onthield zich van het voor de hand liggende commentaar dat zij dat al eerder had gezegd. Want Zelda zag er echt geschrokken uit, iets geheel nieuws in de beleving van Hermux-Tantamoq. Het was nog maar nauwelijks lichter geworden, achter het raampje hing een ondoordringbaar grijs duisterlicht. Maar waar ze eerst gedacht had dat er dichte mist hing, zag ze nu duidelijk sneeuwkristallen dicht tegen het raampje opgepakt zitten.
 
‘We zijn ingesneeuwd’, merkte Zelda iets rustiger op. ‘Ga eens aan de kant’. Dit tegen Contrillibus, die nog steeds onbeweeglijk lag op de plek waar ze was ingeslapen. Maar door de duw van Zelda brak rinkelend een veer af zodat haar stijve houding opeens een heel andere betekenis kreeg. Langs het verstijfde kippenlijfje hopte Zelda naar de Benedenwoon, waar de sneeuw dik tegen het gaas lag, hier en daar er doorheen stulpend. Tot boven aan toe, tot de dakrand lag de sneeuw. Het lege voerbakje was dikbepoederd en het waterbakje stijf bevroren. Dat was wel vaker het geval geweest de afgelopen dagen maar dan werd het altijd liefdevol verwisseld door de Mensen. Doch als de sneeuw zo diep lag, zouden de Mensen er ook niet makkelijk doorheen kunnen komen. De dorst en de honger begonnen meteen te knagen.
 
‘We moeten iets doen, anders verhongeren we!’ riep Hermux-Tantamoq die ook, zonder al te veel veren te breken, langs het Contrillibusstandbeeldje naar beneden was gehopt. ‘Dat niet alleen’, zei Zelda rustig. ‘Spaar je adem, want er komt geen nieuwe lucht meer binnen en het CO2-niveau begint akelige vormen aan te nemen in de Woon. Adem rustig en vooral niet in paniek raken. Laat me denken’.
 
Het was duidelijk dat het zuurstofgebrek Zelda al parten begon te spelen, normaal gesproken was ze veel sneller van geest. Vandaar dat Hermux begon met oplossingen aan te dragen: ‘We moeten heel hard kakelen om de Mensen te roepen. Nee, dat helpt niet, ze horen ons niet. We moeten naar de Zandbak in de Tuin van de Buren. Nee, die ligt onder de sneeuw. We moeten Nox roepen. Nox! NOX!! NOHOX!!!’ Met een ferme vleugelslag legde Zelda haar het zwijgen op. Maar het idee op zich was goed geweest. Misschien zou Nox vanuit de andere wereld kunnen helpen. Alleen, hoe konden ze haar bereiken? Het was immers Joeltijd, de tijd van de 13 dode dagen waarin niets gebeurt (behalve onheil als je niet oppast). De tijd dat de sluier tussen de werelden dun was, lag al een tijdje achter hen en de laatste keren had het Nox al steeds meer moeite gekost om de grens te overschrijden. Ze moesten hulp hebben om haar te bereiken. Maar van wie?
 
‘Contrillibus!’ riepen Zelda en Hermux tegelijkertijd, hoewel om verschillende redenen. Hermux schrok omdat het verstijfde lichaampje naar beneden begon te glijden, Zelda wist opeens hoe ze de overzijde kon bereiken. Toen Contrillibus naast hen tot stilstand kwam, boog Zelda zich voorzichtig over haar heen, zorgvuldig proberend niet nog meer bevroren veertjes af te breken. ‘Contrillibus, kun je Nox gaan zoeken? En probeer dan ook het Zwijgende Hert te vinden, als het niet te veel moeite is.’ Zelda dacht iets te horen kraken in het kleine koude kopje. Toen was het weer stil. Doodstil.
 
Plotseling flitste er een licht door de Woon en stond Nox in hun midden. Nog een beetje vaag en met de raggen van de sluier aan haar veertjes sloot ze haar zusjes liefdevol in de vleugels. ‘Wat goed van jullie, om Contrillibus te sturen. Voor een niet-Barnevelder is ze best slim. Ze had ons zó gevonden en wist zelfs duidelijk te maken wat er aan de hand was. We zijn meteen gekomen. Kijk maar’. Op dat moment verscheen het vriendelijke wijze gezicht van het Zwijgende Hert voor het deurtje en met een flinke zwiep van zijn gewei maakte hij het sneeuwvrij, zodat de kippen weer opgelucht adem konden halen. Dat was één. Voer en water waren opeens een stuk minder belangrijk. Belangrijker was wat Nox te vertellen had, aangevuld door het woordeloze geknik van het Zwijgende Hert.
 
‘Lieve zusjes, wat er vannacht gebeurd is, is een Voorbode. Een waarschuwing voor de Tijd die komen gaat. En wat erger is, ik zal er niet meer zijn om jullie te helpen. Zoals je weet lopen de tijdstromen aan de Andere Kant anders dan aan deze zijde. Vandaar dat het me steeds meer moeite kost om hier naartoe te komen. Poef Gijf lukt het al niet meer omdat hij eerder is overgegaan dan ik. Dat hoeft niet zo te blijven maar op dit moment is het zo.
 
Er zijn verschillende tijdlijnen, die allemaal hun eigen stroomrichting hebben. De kant die de Wereld nu op gaat is een verkeerde. Ik heb aan onze kant verschillende toekomsten gezien, ze zijn niet allemaal even rooskleurig maar samen met het Zwijgende Hert en Poef Gijf heb ik gekozen voor onze route. En die divergeert steeds meer van de stroom waar jullie in zitten. De jaren Nul zijn bijna ten einde. Maar zoals je weet, hoeft na nul niet altijd één te komen. Het kan ook iets anders zijn.’
 
Hier begon Zelda enthousiast te knikken. Zij wist immers alles van Hogere Wiskunde en de snaartheorie. Die legde Nox dan ook verder niet uit, maar liet het aan Zelda over om Hermux-Tantamoq later bij te praten.
 
‘De Tijd is kort. We staan op een kruispunt van stroomversnellingen in de tijdlijn. De keuze is nu aan jullie. Want vergis je niet, je hebt een keuze! Verwar nooit Lot met Bestemming. Het Lot biedt keuzes waarvan je de consequenties weliswaar niet kunt overzien, maar waarvan je hartje je ingeeft wanneer het de juiste is. Bestemming biedt alleen uitzicht op het bij de Pakken neerzitten. En dat willen jullie vast niet.’
 
Nu begonnen Hermux-Tantamoq en Zelda beiden fanatiek met hun kopjes te schudden, hoewel Hermux nog steeds geen idee had van de richting van dit gesprek.
 
‘Goed dan’, hernam Nox, ‘de komende periode is cruciaal. Zeg maar de tijd tot 2012. Daar hebben jullie van gehoord neem ik aan?’ Zonder op antwoord te wachten vervolgde ze: ‘met het einde van de jaren nul komt het einde van het Huidige Tijdperk. En dan is het aan jullie om te kiezen welk volgend perk je betreedt. Voor sommigen zal na de 12 gewoon 13 volgen. Dat is echter een ongeluksgetal, in combinatie met die 2000 nog veel erger dan 1913. Anderen zullen één en twee bij elkaar optellen en bij drie uitkomen. Maar dan: welke drie? Is de toekomst de Derde Wereldoorlog? Of wordt het de Derde Era?’
 
Nu zweeg Nox terwijl het Zwijgende Hert in diepe contemplatie verviel en Zelda nadenkend voor zich uitstaarde. Hermux-Tantamoq was volkomen sprakeloos van verwarring en Contrillibus hield haar snavel uit hoofde van haar toestand. In die diepe stilte klonk opeens het geluid van metaal, dat schuurde over de bevroren grond.
 
‘De Tijd is bijna om’, zei Nox terwijl het Hert zenuwachtig knikte. Hij was tenslotte nog nooit door een Mens gezien, en dat wilde hij graag zo houden. Het was de Mensen gelukt de keukendeur te openen en een schep uit de schuur te halen. Ze waren op weg om de Woon uit te graven. Nox was graag nog even gebleven om een laatste blik op de Verzorgster en de Grote Kip te werpen maar ze besefte het gevaar voor het Zwijgende Hert.
 
‘Welnu dan, luister goed. Jullie moeten zo meteen Contrillibus voorzichtig naar boven dragen en in het warme stro leggen zodat ze langzaam ontdooit. Ze zal geen herinneringen hebben aan wat er met haar is gebeurd, dus geef mijn Woorden aan haar door. Jullie zullen de komende tijd leven als Gewone Kippen. Geen avonturen meer. Maar let goed op de Voortekens. Jullie hebben de keuze en die keuze kun je delen met je Mensen. Ik kan niet zeggen welke de voortekenen zijn, maar dit avontuur van vandaag was de Eerste Aanwijzing. Poef Gijf, Hert en ik gaan verder op de gekozen tijdlijn aan onze zijde en als alles goed gaat en de juiste keuzes worden gemaakt, dan komt jullie lijn in december 2012 weer naast die van ons te liggen. Op dat moment kan ik weer contact met jullie leggen en kunnen wij met opgeheven kop voort op weg naar de Derde Era. En zo niet … weet dan dat ik van jullie houd en op je wacht aan Gene Zijde. Voor nu: vaarwel!!!’
 
Met die woorden verdwenen Nox en het Zwijgende Hert uit beeld, terwijl een enorme sneeuwlawine vanaf het dakje naar beneden stortte en het deurtje weer volledig bedekte. Snel brachten Zelda en Hermux hun verstijfde zusje naar boven en vlijden haar in het warme stro. En op het moment dat ze haar oogjes opende en krakerig ‘pok?’ zei, werd een sneeuwschep zichtbaar voor het deurtje van de Woon en stond daar de Verzorgster met een bakje voer. Achter haar stond de Grote Kip met vers water in zijn handen. Blij fladderden de kipjes naar beneden en begonnen dankbaar van het verse voer te snavelen. Zelfs Contrillibus kwam op stijve pootjes naar beneden gehopt en doopte herinneringsloos haar snavel in het verse water.
 
Naschrift van de chroniqueurs: het is met pijn in het hart dat we afscheid moeten nemen van de Avonturen van Nox. Met veel plezier hebben we de verhalen geschreven. Soms met bloed, zweet en tranen, vaak met een diepere boodschap. Helaas was het succes van de verhalen niet wat we ervan hoopten. Dus stoppen wij met de kroniek. Tot, wie weet, in een volgende tijd de geesten rijp zijn voor de avonturen van een Barnevelder Kriel.
 
Ivy

21 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 27 december 2009 at 10:23
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Wat mooi geschreven Ivy, de verhalen van Nox wat zijn ze goed. ja maar zonder de echte Nox, kan het niet.
    Dank voor dit mooie verhaal.

    • Ina Dijstelberge on 27 december 2009 at 11:28
    • Reply

    Avatar van Ina Dijstelberge
    Een echt afscheid, van een kroniek die mij zeer lief was…

    • Ivy (Heyta) on 27 december 2009 at 11:30
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Atnoinette: dank je. Met een etherische Nox schreef idd wat lastiger.

    Ina: je was een trouwe fan!

    • thera on 27 december 2009 at 11:54
    • Reply

    Avatar van thera
    Snik…

    • Ivy (Heyta) on 27 december 2009 at 12:49
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Thera: er is een tijd van komen en….
    Dank voor je diepgevoelde reactie ;-)))

    • Passant met divers Pluimage on 27 december 2009 at 14:04
    • Reply

    Avatar van Passant met divers Pluimage
    Mag ik de Chroniqueurs danken voor deze mooie vertelling, Vrouwe Ivy.

    Met enige nagelaten snikken :-(

    • coby on 27 december 2009 at 14:10
    • Reply

    Avatar van coby
    Zonder Nox is het inderdaad koud en staat iedereen in het kippenhok er alleen voor.
    Mooi geschreven, een echt afscheid.
    Het wachten is op een nieuwe tijd….

    Hartelijke groet, Coby

    • Hanneke on 27 december 2009 at 14:26
    • Reply

    Avatar van Hanneke
    Het zijn zeker mooie verhalen, maar blogs horen voor mij per definitie kort te zijn (ik heb me ook weleens bezondigd aan langere teksten, zeker in het begin) want ik zap altijd vlug door. Dat ligt aan mij, ik weet het, maar ik kan er niks aan doen.

    • maria-dolores on 27 december 2009 at 14:31
    • Reply

    Avatar van maria-dolores
    nou, blij dat die afscheid neemt, want ik vind het vééls te lang…

    zat tijdens het inloggen te bedenken of je zo iets wel kunt schrijven,
    en wilde een andere reactie bedenken,
    maar zag met een half oog dat Hanneke òòk iets over lange bijdragen schreef.

    ik kan écht niet goed een heel lang stuk lezen.
    tenzij er gelijk in het begin al iets staat dat me zòòòòòòòòòòò verschrikkelijk boeit dat ik toch verder lees.

    waarschijnlijk zal mijn Alter Ego het er binnenkort nog wel eens over hebben,
    want eigenlijk zèg je zo iets niet…

    ciao,
    Maria-Dolores

    • Bart on 27 december 2009 at 14:31
    • Reply

    Avatar van Bart
    Brrrrrr….een bibberend ondergesneeuwd (voorlopig) afscheidblog van onze warmhartige Nox…..
    Ik blijf natuurlijk eigenwijs hopen op een eerdere terugkeer, en ik krijg uiteindelijk natuuuuuuurlijk gelijk, toch?
    Toch??!!

    • Ivy (Heyta) on 27 december 2009 at 14:42
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Heer Passant: dat mag. Wij delen de snikken.

    Coby: dank je, het moest er toch eens van komen, het werd al steeds minder….

    Hanneke: klopt helemaal. Ik lees zelf ook zelden een langer verhaal. Maar het is zo leuk om te schrijven…..

    Maria-D: idem. Ik zal voortaan proberen het kort en bondig te houden, maar ja, ik vind schrijven nou eenmaal zo leuk, en na het begin is stoppen zo moeilijk ;-)))

    Bart: één ding is zeker: Niets is zeker. Nox houdt tenslotte zelf ook al een slag om de vleugel ;-))))

    • Satuka on 27 december 2009 at 14:52
    • Reply

    Avatar van Satuka
    Dus nu is ze helemaal afgenoxt… maar wel een waardig afscheid!

    • Ivy (Heyta) on 27 december 2009 at 15:19
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Satuka: afgenoxt, mooi ;-)))

    • Catharina Anna Maria van Vliet on 27 december 2009 at 15:34
    • Reply

    Avatar van Catharina Anna Maria van Vliet
    Afnoxen wordt een nieuw VKblogwoord!

    • Linda Morgan on 27 december 2009 at 15:44
    • Reply

    Avatar van Linda Morgan
    Als groot fan pink ik een traantje weg..

    • Ivy (Heyta) on 27 december 2009 at 16:39
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Catharina: jammer genoeg net te laat om in de lijstjes van 2009 voor te komen……

    Linda: ik was al bang dat het je zou aangrijpen. Sorry ;-(((

    • antoinette duijsters on 27 december 2009 at 16:49
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Nu ik lees zulke lange blogs graag, zeker als ze goed geschreven zijn. En dat zijn jou verhalen Ivy.
    Zelf zal ik het nooit kunnen, ik moet het van de combinatie foto/tekst hebben.

    • Ivy (Heyta) on 27 december 2009 at 17:29
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Antoinette: ik ben bang dat het blog niet geschikt is voor lange verhalen. Ik geef eerlijk toe: ik haak ook af als het te lang is, zeker als het alleen maar tekst is zoals de Nox-verhalen.

    En ieder zijn/haar kwaliteiten. Jouw blogs zijn altijd zeer leerzaam.

    Ik zal me ook meer gaan toeleggen op korte blogs met foto’s (dat deed ik toch al steeds meer…)

    • hippocampi on 27 december 2009 at 18:42
    • Reply

    Avatar van hippocampi
    heb heel af en toe even aangepikt bij de avonturen,
    mooi einde, aan gene zijde gaat het in ieder geval door,
    bleef lang haken bij het verschil tussen lot en bestemming,

    gr. hippo

    • Ivy (Heyta) on 27 december 2009 at 18:56
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Hippo: het archief blijft bestaan, de avonturen blijven.
    Het werd lastig toen Nox overging, dus een pauze was al gevallen.
    In het Engels is het mooier: fate en destiny. Het komt uit Lost.

    • Paul Nijbakker on 30 december 2009 at 10:05
    • Reply

    Avatar van Paul Nijbakker
    Stikstofoxide is een originele naam voor een kip. Gelukkig is er het archief zodat ik me nog kan inlezen.

Geef een reactie

Your email address will not be published.