Jan 30

het witte wief

Vervolg op ‘de knoop in de boom’  en ‘de ijsvogel’
 
 Eindelijk brak de eerste dag van het nieuwe voorjaar weer aan. Garmt haastte zich langs het bekende pad en zo verlangend was hij op de markt aan te komen dat hij niet eens even pauzeerde bij het kleine boompje dat al aardig aan het groeien was.
 
Op de markt bleef dit jaar ook de plaats van het kruidenvrouwtje leeg. En hoe hij ook hoopte, het meisje kwam niet. Toen hij eindelijk de terugtocht aanvaardde drukte de teleurstelling zwaar op zijn ziel. Bij het kleine strandje viel zijn blik op de boom met de knoop en toen hij beter keek, zag hij een klein lapje witte stof geklemd in de kronkels van de stam. Hij knielde neer en zag de donkere vlek, en wist dat het haar bloed was. Tranen sprongen in zijn ogen en hij scheurde een kleine reep van zijn eigen blauwe boezeroen. Met de doorn van een braamstruik vlakbij prikte hij in zijn duim en liet de druppel bloed op de stof vallen. Hij vlocht ook zijn reepje stof door de knoop en sprak gefluisterde woorden.
 
De jaren gingen voorbij. En toen er meer dan zestig waren verstreken en het weer zomer was, kwam vanuit de kant van het dorp een in het wit geklede gestalte langzaam aanlopen langs de beek. Op de plek waar ooit een jonge man uit liefde een knoop in de boom had gelegd bleef de gestalte staan en keek onzeker om zich heen.
 
De omgeving was erg veranderd. Waar ooit kleine twijgjes hadden gestaan stond nu een bos met bomen die zo hoog als de hemel reikten. Maar één van de bomen vertoonde een vreemde knobbel in zijn stam en de gestalte legde haar handen op de stam en fluisterde zachte woorden.
 
Op dat moment kwam uit de struiken vanaf de andere kant een jonge man aangelopen. De gestalte slaakte een ijle kreet: ‘Garmt!’ en viel toen neer. De jonge man snelde naar haar toe en nam haar in zijn armen. Door de rimpels in haar oude gezicht zag hij de schoonheid die ooit was geweest en hij wist wie dit was. Hij vertelde zijn verhaal. Over hoe zijn grootvader Garmt hem had verteld over de grote liefde, dat eerst zijn vader en toen hij elk jaar een keer naar de boom gingen om van die liefde te spreken. En hoe hij haar meteen had herkend.
 
Maar zij hoorde hem niet meer.
 
De lange jaren die voorbij waren gegaan sinds haar vader had ontdekt dat zij zwanger was en haar in een klooster had opgeborgen waren van haar gezicht verdwenen. Voorzichtig droeg Garmt de Jongere haar naar het dorp.
 
In de tweehonderd jaren die volgden is het vaak gebeurd dat argeloze wandelaars vanuit het beekdal een bleke nevelsliert zagen opstijgen. De sliert kronkelde zich om een boom die eruit zag alsof een reuzenhand er een knoop in had gelegd. Vanuit het bos voegde zich een andere nevelsliert erbij. En de mensen griezelden, en spraken van witte wieven. Maar wij weten nu wel beter.
 
 

 
 
Link naar witte-wievenverhalen Renkum
 

21 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 30 januari 2010 at 18:22
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Mooi slot Ivy, ja zo ging het met vrouwen die voor hun trouwen zwanger raakten, het klooster in.
    Prachtige schildering.

    • rikus on 30 januari 2010 at 18:31
    • Reply

    Avatar van rikus
    In Twente en de Achterhoek spookten de "witte wiefen" vroeger danig rond. Ik heb er als jongske altijd met spanning naar geluisterd, weggedoken achter de turfbak, mijn groot moeder en de buurvrouw konden er heel spannend over vertellen

    • Ivy (Heyta) on 30 januari 2010 at 18:45
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Antoinette: zielig he? Het plaatje komt gewoon van internet, maar het verhaal is door mijzelf geschilderd ;-)))

    Rikus: ook op de Veluwe spoken de witte wieven aardig rond. Ik heb ze regelmatig gezien en gevoeld. Vooral de omgeving van Renkum staat erom bekend.

    • Elise van Schouwenburg on 30 januari 2010 at 18:47
    • Reply

    Avatar van Elise van Schouwenburg
    Ja, ik kom van de Veluwe en daar waarden de witte wieven ook rond. Ik vind het een mooi verhaal, sprookjesachtig en romantisch en met een toch wel goed eind.

    • Ivy (Heyta) on 30 januari 2010 at 18:53
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Elise: dank je wel. Ik vind het zelf best wel een triest verhaal ….

    • Pierra on 30 januari 2010 at 19:31
    • Reply

    Avatar van Pierra
    Mooi verteld. Maar wat voor geluk heeft de ijsvogel gebracht, alleen die ene zomer?
    Ik vind het ook een triets verhaal.

    • Ivy (Heyta) on 30 januari 2010 at 19:37
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Pierra: geluk is zolang geluk duurt. Je kunt niet missen wat je nooit hebt gehad, dus die ene zomer, tja …

    • Bart on 30 januari 2010 at 20:05
    • Reply

    Avatar van Bart
    Ach, het arme Witte Wief…een mooie vertelling, met een weemoedig stemmend einde…
    En nu weten we dus, waar ze vandaan komen, de witte wieven…

    • coby on 30 januari 2010 at 20:43
    • Reply

    Avatar van coby
    In het klooster….. Ik vermoedde wel dat de vader een rol zou gaan spelen, maar niet deze.. Mooi, die witte wieven die weer terug komen en kwamen in je verhaal. Dank voor dit boeiende verhaal, Ivy.

    Hartelijke groet, Coby

    • Ivy (Heyta) on 30 januari 2010 at 20:48
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Bart: dat krijg je om deze tijd van het jaar, weemoed … ;-)

    Coby: vaders in die tijd waren wel een beetje anders, en deze was ambitieus…..

    Dank jullie!

    • Elise van Schouwenburg on 30 januari 2010 at 22:28
    • Reply

    Avatar van Elise van Schouwenburg
    @Ivy

    Ja wel triest. Maar: ‘Voorzichtig droeg Garmt de Jongere haar naar het dorp’. Dat vind ik erg liefdevol. Een mooi beeld. (dat bedoelde ik)

    • Ivy (Heyta) on 30 januari 2010 at 22:37
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Elise: mooie beelden, dat was ook de bedoeling. Fijn dat het zo overkwam.

    • Appelvrouw on 30 januari 2010 at 23:11
    • Reply

    Avatar van Appelvrouw
    Ik zei het al: Zang Yimou.
    Nooit een romantisch goed einde, maar drama met een warm hart.

    • Hanneke on 31 januari 2010 at 14:37
    • Reply

    Avatar van Hanneke
    ach, wat romantisch! en wat een triest verhaal.

    • Ivy (Heyta) on 31 januari 2010 at 17:03
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Appelvrouw: dan bevind ik mij in goed gezelschap ….

    Hanneke: dank voor het lezen. Romantisch en triest, dat is het.

    • Fleur on 31 januari 2010 at 17:51
    • Reply

    Avatar van Fleur
    Momenteel is men heerlijk zwanger zonder huwelijk,om toe te juichen.
    Is dat jouw achtergrond,Ivy?
    Geen beheersing?
    Dacht ik al…
    Hete bliksem of course,duikt overal op.
    Moeders hebben immer gelijk.

    • Ivy (Heyta) on 31 januari 2010 at 18:04
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Fleur: ik heb het allebei geprobeerd. Beviel prima ;-)))

    • Fleur on 1 februari 2010 at 11:25
    • Reply

    Avatar van Fleur
    Zwanger zonder license to kill?

    • chimor on 1 februari 2010 at 16:46
    • Reply

    Avatar van chimor
    Prachtig verhaal, ik heb het in één adem uitgelezen. Treurig maar tegelijk heel mooi.

    • Ivy (Heyta) on 2 februari 2010 at 09:31
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Chimor: dank je!

    • Linda Morgan on 6 februari 2010 at 13:31
    • Reply

    Avatar van Linda Morgan
    Oeps, had ze niet op volgorde gelezen..;)
    Mooie illustraties ook..

Geef een reactie

Your email address will not be published.