Feb 23

ongewenst bezoek

De donkere auto glijdt langzaam de straat in en wij kijken elkaar verschrikt aan. Zou dit hem zijn? Ja, dat zal hem zijn, knikt mijn moeder. Hoewel zijn komst een van de redenen is dat wij al een paar uur bij elkaar zijn, gaat er iets onherroepelijks uit van de komst van de auto. En zijn ingezetene natuurlijk.
 
Een paar huizen verderop stopt hij. Kiesheid? Of kon hij het huisnummer zo snel niet zien? Aan de overkant bewegen de gordijnen. Als het portier opengaat ontvouwt zich een lange magere gestalte uit de auto. Hij is gekleed in een grijs kostuum. Duifgrijs, denk ik en corrigeer mezelf dan. Nee, duiven hebben nog iets van glans. Dit is doodgrijs. Een kleur die je nergens anders tegenkomt dan bij hen. Hij strekt zijn lange magere benen even en schudt de plooi in zijn broek. Dan schudt hij zijn hoofd en schouders los en opent het achterportier. Van een knaapje dat daar hangt haalt hij een lange zwarte overjas die hij met afgemeten bewegingen traag dichtknoopt. Met een flauwe handbeweging legt hij zijn revers recht en bukt zich opnieuw naar de achterbank van de auto. Nee toch, hij zal toch niet ook een hoge hoed opzetten? Maar nee, een grote zwarte aktetas komt tevoorschijn.
 
Mijn zus begint zenuwachtig te giechelen: ‘zou daar zijn meetlat inzitten?’ Ik giechel met haar mee: ‘ja, dan meet hij ons meteen allemaal op, krijgen we quantumkorting. Zoals in Lucky Luke.’
 
De man sluit het achterportier. Niet met een klap maar met een zorgvuldige beweging. Ik denk de definitieve klik bijna te kunnen horen, als een sarcofaag die zich sluit. Vervolgens zet hij met een deemoedig gebogen hoofd koers naar ons huis. Dus toch. Zijn passen gaan in een trage cadans over het besneeuwde trottoir en over ons tuinpad. Opnieuw bewegen de gordijnen aan de overkant. Als ze het nog niet wisten dan weten ze het nu zeker. Met zijn gebogen hoofd, zijn lange zwarte mantel en zijn scherpe profiel als de snavel van een gier begeeft hij zich waardig naar onze voordeur. Mijn moeder is al opgestaan, mijn zus en ik staan in de kamer vlak voor de deuropening als de bel gaat. In de gang horen we een grafstem: ‘mag ik u als eerste mijn welgemeende deelneming betuigen?’ Hij loopt verder, de kamer in en steekt achtereenvolgens mij en mijn zus een lange benige droge hand toe. Ik denk haast het perkament te kunnen horen kraken. ‘Gecondoleerd’, lispelt hij met lage stem. Hij is inderdaad de eerste die dat doet en ik zal nog een grote hekel krijgen aan dat woord.
 
We zetten ons aan de eettafel. Met geroutineerde bewegingen maakt de man zijn aktetas los. Eruit pakt hij een zwart foedraal en net als ik mij verbeeld dat hij een ganzenveer erbij zal halen en met dezelfde grafstem zal informeren hoe de naam was van de dierbare overledene, hoor ik de bekende windows-piepjes als het foedraal opengaat. Het is een zwartglanzende laptop. En terwijl de kat in zijn tas springt en wij allemaal in lachen uitbarsten, zegt hij, met een normale stem en een vriendelijke glimlach: ‘welnu, eerst de formaliteiten. Wat is de volledige naam van uw man?’

Ivy

28 comments

Skip to comment form

    • paco painter on 23 februari 2010 at 19:24
    • Reply

    Avatar van paco painter
    Die laatste zin

    • Ivy (Heyta) on 23 februari 2010 at 19:26
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Paco: en dat zei hij echt…..!

    • antoinette duijsters on 23 februari 2010 at 19:53
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    De kat die in de tas springt, breek het ijs.
    Je hebt ook heel fijne begravenisondernemers.

    • Ivy (Heyta) on 23 februari 2010 at 19:58
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Antoinette: dit bleek een aardige en humorvolle man te zijn.

    • Ingrid van den Bergh on 23 februari 2010 at 20:01
    • Reply

    Avatar van Ingrid van den Bergh
    Knap dat je hier op deze manier over kunst schrijven. Mooi gedoseerde humor en en passende terminologie.

    • beus on 23 februari 2010 at 21:17
    • Reply

    Avatar van beus
    Zelfs die slappe lach is herkenbaar.

    • Ivy (Heyta) on 23 februari 2010 at 21:38
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Ingrid: het was een vreemde gebeurtenis. Je leeft er naartoe en toch is het anders.

    Beus: gek hoe je op zulke momenten toch kunt lachen. Of juist op zulke momenten.

    • ceesincambodja on 24 februari 2010 at 08:28
    • Reply

    Avatar van ceesincambodja
    Heerlijk conoleanceverhaal, Ivy.

    Ceesgegroetje

    • Linda Morgan on 24 februari 2010 at 08:45
    • Reply

    Avatar van Linda Morgan
    Zeer beeldend geschreven!!

    • laila on 24 februari 2010 at 08:55
    • Reply

    Avatar van laila
    Heel realistisch en herkenbaar.

    • Ivy (Heyta) on 24 februari 2010 at 09:45
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Cees: een contradictio in terminis, maar dank je!

    Linda: het geheel heeft een diepe indruk nagelaten.

    Laila: vroeg of laat krijg een ieder ermee te maken. Je herkent het dus ….

    • Frans Muthert on 24 februari 2010 at 10:18
    • Reply

    Avatar van Frans Muthert
    Zeer herkenbaar. Dat laptopje. Ik heb afgelopen jaar 3 van die krengen voorbij zien komen. Maar het is wel effectief.
    Mooi beschreven.

    • Appelvrouw on 24 februari 2010 at 10:29
    • Reply

    Avatar van Appelvrouw
    Van de eerste tot de laatste letter vond ik het spannend.
    En die kat in de tas! heerlijk.
    De laatste zin: wat is … vind ik niet zo raar, "wat was" kan bij sommige mensen heel erg confronterend overkomen. Ik ken weduwen die nog steeds in tegenwoordige tijd over hun man spreken.

    • Ivy (Heyta) on 24 februari 2010 at 10:33
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Frans: 3 laptops? Of drie grijsgeklede mannen?
    Dank je. Het werkt inderdaad prettiger dan met proefdrukjes die heen en weer gestuurd moeten worden.

    Appelvrouw: dat was nou juist de opluchting: dat hij gewoon in tegenwoordige tijd sprak alsof mijn vader er nog gewoon was.
    Kim vond het een geweldige tas, ze paste er helemaal in en kon zelfs nog rondjes lopen. Kimmetje is maar heel klein en pas 6 maanden ;-)))

    • Bart on 24 februari 2010 at 10:49
    • Reply

    Avatar van Bart
    Mooi beschreven, en…zo gaat dat soms ja, dat dan ineens het ijs gebroken is…
    Hartelijke groet, Bart

    • eva on 24 februari 2010 at 11:28
    • Reply

    Avatar van eva
    Mooi!
    Bijzondere en passende sfeer roept het op!

    gr eva

    • chimor on 24 februari 2010 at 11:48
    • Reply

    Avatar van chimor
    Prachtig geschreven. De beschrijving van de kraai is werkelijk briljant, met al die onderkoelde details.

    • Ivy (Heyta) on 24 februari 2010 at 11:55
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Bart: waar katjes al niet goed voor zijn ….

    Eva: dank je. Het is was ook een, tja, bijzonder moment. Je leeft er naartoe in grote vrezen.

    Chimor: ook jij bedankt. Het zijn op zulke momenten de details waar je op let, gek genoeg.

    • assyke on 24 februari 2010 at 12:06
    • Reply

    Avatar van assyke
    @ik las het toen je het net gepubliceerd had, wist echter niet hoe ik het moest interpreteren
    de reacties later geven me het idee dat dit verhaal geschreven is over een gebeurtenis van al een poosje terug, aangezien niemand je condoleert.

    je hebt het mooi beschreven de scene vooraf en de scene met de begrafenisondernemer, maar dat je zo goed kunt schrijven had ik al eerder gezien;-)

    dat stukje met de kat is heerlijk herkenbaar, alle katten doen dat, ze willen niet zomaar bij een vreemde op schoot, maar gaan wel heel vanzelfsprekend in zijn/haar tas zitten;-)

    Ik wil je toch nog condoleren, want ik vind het raar om alleen maar te reageren op de stijl van je verhaal.

    • Ivy (Heyta) on 24 februari 2010 at 12:35
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Assyke: dank je wel. Deze gebeurtenis speelt zich af op 11 januari jl, dus nog niet zo heel lang geleden. Het afscheid vind je hier: http://www.vkblog.nl/bericht/296860

    • paco painter on 24 februari 2010 at 17:19
    • Reply

    Avatar van paco painter
    Heel bijzonder geschreven

    • Guus on 24 februari 2010 at 17:46
    • Reply

    Avatar van Guus
    Stijllistisch één van de mooiste bijdrages die ik ooit op het VK-blog heb gelezen. Van harte aanbevolen.

    • Annemarie on 24 februari 2010 at 19:09
    • Reply

    Avatar van Annemarie
    Wederom Kippenvel (met hoofdletter)

    • Ivy (Heyta) on 24 februari 2010 at 20:02
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Paco: dank je.

    Guus: dit is een groot compliment, dank je!

    Annemarie: en met tussen-n ;-)))
    Dank je wel!

    • knutselsmurf on 25 februari 2010 at 16:05
    • Reply

    Avatar van knutselsmurf
    Erg herkenbaar :-(

    • Ivy (Heyta) on 25 februari 2010 at 16:12
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Knutselsmurf: tja ……

    • Smokey on 26 februari 2010 at 23:00
    • Reply

    Avatar van Smokey
    Goed geschreven verhaal. De kat die in de tas kroop is zó herkenbaar:))

    • Ivy (Heyta) on 1 maart 2010 at 09:14
    • Reply

    Avatar van Ivy (Heyta)
    Smokey: zo zijn katten.

Geef een reactie

Your email address will not be published.