Jun 20

les één en een handvol guldens

De stem van de oude dame klinkt luid door de verlaten winkel. Geheel tegen mijn gewoonte loop ik op zaterdagmiddag, gekleed in trainingspak, boodschappen te doen. De winkel is leeg. Er worden geen vakken gevuld. Door de luidsprekers klinkt een hysterische mannenstem in plaats van de gewone muziek, afgewisseld door kooplustopwekkende jingles. Er is iets vreemds met die stem. ‘Jaaaaahh, twee man voor het doel. En hij scóórt!!! Aggghhh………………, jammer. Wááát een kááánsss’. Het klinkt hol. Ik mis het luide AAAAAGHHHH van het publiek dat normaal op zo’n opmerking volgt. Alsof die man in zijn eentje op een klein kamertje naar een tv’tje zit te kijken.

Door de gang voor mij schuifelen gehaast twee mannen in een oranje t-shirt. Ze laden hun mandje vol met blikken bier en maken dat ze bij de kassa komen. Ik voel me een beetje verloren in die grote lege winkel, ik weet niet wat ik hier kom doen.

Het stemgeluid van de dame klinkt schriller, als ik aansluit bij de niet-bestaande rij voor de enige geopende kassa. De caissière zit omgekeerd op haar stoel, met haar rug naar me toe. Ze heeft oranje beessies in haar haar. Ik zie nu ook de oude dame, die haar blik heeft gevangen. Ze staat bij de servicebalie en ze is lang. Ze lijkt nog rijziger door de dichtgeknoopte cameljas die bijna tot op haar voeten valt. Haar grijze krullen staan wijd om haar hoofd. Ze heeft vlekken in haar gezicht, niet alleen van de ouderdom: twee hoogrode vlekken op haar wangen verraden haar agitatie. Ze heeft haar hand op een tas boodschappen die op de toonbank staat. Het meisje achter de toonbank heeft haar armen om de tas geslagen en heeft gezelschap gekregen van de hoofdcaissière die nu het verhaal van de dame aanhoort.

Terwijl mijn boodschappen gescand worden – met tegenzin, het meisje met de beessies heeft meer belangstelling voor wat achter haar gebeurt – vang ik een deel van het betoog van de dame op.

De boodschappen in de tas zijn van haar. Die heeft ze zelf vanmorgen bij elkaar gezocht, maar het pinapparaat weigerde. Vervolgens is ze naar de bank gegaan, en nog een bank maar overal weigerden die apparaten. Niets deugt. Ze heeft haar boodschappen nu nodig. En ze heeft geld bij zich, maar die weigerachtige winkeldames willen het niet aannemen! Verwilderd kijkt ze om zich heen. Van achter uit de winkel nadert de chef. Ook hij heeft beessies, niet in zijn haar maar op zijn schouders gekleefd.

Terwijl mijn laatste boodschappen door de scanner gaan spuit de dame haar grief. Ze wil betalen. Ze kan betalen! Maar die dames nemen haar geld niet aan. Ze heeft het net thuis opgehaald. Haar man had haar een heleboel geld nagelaten, en nu alle pinapparaten tegen haar samenspannen wil ze daarmee betalen. Echte eerlijke guldens. Kijk dan! Met handenvol pakt ze de biljetten uit haar tas, maar de chef schudt zijn hoofd. ‘Sorry, mevrouw. Die kunnen we echt niet aannemen. U zult ze eerst bij de bank moeten inwisselen. En de banken zijn nu niet open.’

Jammer genoeg zijn mijn boodschappen nu allemaal ingepakt. Ik weet niet hoe dit is afgelopen. Als ik de winkel verlaat, hoor ik uit de huizen rondom gejuich opstijgen. Het is één-nul.

Maar waarom liep ik ‘s middags, en dan nog wel in trainingspak, in de winkel?

Zaterdagmorgen half 10 is best wel vroeg om de deur uit te gaan. Ik hoop dat ik voldoende aanheb. Een trainingspak, een windjack. Toch ook maar een zonnebril voor de zekerheid. Als ik bij de jachthaven kom is het daar uitgestorven. Een regenvlaag slaat venijnig in mijn gezicht en geselt de blauwe dekzeilen op de bootjes.

Mijn eerste zeilles. Yeah, right. Met windkracht 10. Nou ja, 5 maar dan nog. Het is koud en het regent. Het meer is leeg, het water dat de vorige keer tropisch groen leek is nu grijs met schuimkoppen. Een nieuwe windvlaag doet de bootjes wild op en neer dobberen. Ik ben de enige op de pier.

Maar niet lang. Mijn medecursist komt zowaar opdagen en even later de instructeur. ‘Lekker windje!’ roept hij vrolijk. Ik knik minnetjes. Het gaat toch echt beginnen.

We ontdekken de boot (nee, geen zeilterm), haken de fok aan en tuffen op de motor naar de pier verderop vanwaar we weg kunnen zeilen. Met vereende krachten hijsen we het flapperende zeil, zetten de vallen vast en kiezen het ruime sop. De zon breekt door.

Uiteindelijk bleek het prima zeilweer te zijn. De regen liet zich niet meer zien. De wind was, hoewel vlagerig, niet al te hard. Zeker niet nadat het zeil gereefd was. En ik had zowaar het gevoel de boot echt in de hand te hebben. Oploeven, afvallen, gijpen en overstag gaan. Ik draaide mijn hand er niet voor om. Voor de wind, aan de wind, af en toe behoorlijk schuin met opspattend boegwater. Heerlijk! Vooral omdat verder niemand het in zijn hoofd haalde om te gaan zeilen en wij, beginnende cursisten, dus het hele meer voor ons alleen hadden.

Nou nog even het zeilersjargon leren en dan kan ik binnenkort de wereld rond. Hoewel zeezeilen weer een heel andere tak van sport is.

Toen het even wat rustiger was, en ik alleen de fok hoefde te bedienen heb ik nog wat faaie luchten kunnen schieten. Nu maar hopen dat het volgende week weer zo hard waait…….


Het ziet er nu bedriegelijk rustig en blauw uit, maar overal om ons heen hingen de buien. Vandaar dat één van de eerste lessen het reven der zeilen was.



Tegen het einde van de les begon het echt te dreigen. En vlak nadat we de boot hadden vastgelegd begon het weer te stortregenen.


Ivy

16 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 20 juni 2010 at 21:33
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Wat een verhaal, zo iets kan alleen in een supermark.

    En prachtige foto’s weer, hoe lukt dat toch vanuit een boot:-)

    • Mephisto on 20 juni 2010 at 21:36
    • Reply

    Avatar van Mephisto
    Wijs, man.

    • Wattman on 20 juni 2010 at 21:46
    • Reply

    Avatar van Wattman
    Geweldig! Winkelen tijdens het voetbal. Sneu voor die mevrouw, maar misschien was ze ook wel niet goed bij haar hoofd, en staat ze elke dag met een handvol oude bankbiljetten aan de kassa. Mijn grootvader dementeerde stevig en dacht dat mijn grootmoeder zijn dienstmeid was. Hij betaalde haar elke dag (soms zelfs meerdere keren) met oude Belgische francs, die mijn grootmoeder speciaal voor dat doel in zijn jasje stopte……

    • Heyta (Ivy) on 20 juni 2010 at 22:03
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Antoinette: in de supermarkt beleef je de spannendste avonturen. Of op het water natuurlijk.

    Maar een aantal foto’s was wel bewogen, je kunt zo’n boot niet even stilleggen om een foto te nemen ;-))

    Mephisto: die mevrouw of dat zeilen, of allebei?

    Wattman:Ja, dat winkelen tijdens voetbal was echt een belevenis! Wanneer speelt Nederland weer onder winkeltijd??

    ik denk dat deze mevrouw best wel een beetje de weg kwijt was.
    Best wel een zielig verhaal ook, met al dat geld van haar man en niets op de bank. Dan denk ik altijd: moet ik niet helpen ofzo…..?

    • Wattman on 20 juni 2010 at 22:41
    • Reply

    Avatar van Wattman
    Ja, dat dacht ik ook al. Maar ja, je kunt niet heel de mensheid helpen, nietwaar?

    • johanna_nouri on 21 juni 2010 at 01:06
    • Reply

    Avatar van johanna_nouri
    Of voor haar betalen, zodat ze in ieder geval in het weekend te eten had. Wat een triest tafereel. Prachtige foto’s trouwens.

    • Kitty on 21 juni 2010 at 01:32
    • Reply

    Avatar van Kitty
    Wat een geluk zeg, zo’n timing! (met het zeilen)
    Een lege supermarkt is ook een belevenis :))

    • Heyta (Ivy) on 21 juni 2010 at 09:27
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Wattman: nee, al zou ik wel graag willen …..

    Johanna: daar dacht ik ook aan. Ik hoop dat de medewerkers van ahaa zoiets hebben aangeboden.

    Kitty: het was heel bijzonder dat het niet regende al die tijd en dat zelfs de zon doorkwam. De rest van het weekend was somber ….. ;-(((

    Zo’n lege winkel op zaterdag is echt apart.

    • Frans Muthert on 21 juni 2010 at 12:51
    • Reply

    Avatar van Frans Muthert
    Een gijp met windkracht 5 in een Valk?
    Jij durft!

    • Heyta (Ivy) on 21 juni 2010 at 13:13
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Oh????

    Weet je, als je niet weet dat iets niet kan, dan blijkt er opeens een hoop te kunnen ;-)))

    Het klapte wel flink trouwens.

    • hannekeinhanoi on 21 juni 2010 at 18:41
    • Reply

    Avatar van hannekeinhanoi
    knap van je, mij zien ze niet op een zeilboot!

    • Grootzoon on 21 juni 2010 at 18:52
    • Reply

    Avatar van Grootzoon
    Geen stoere actiefoto’s van Ivy aan het roer of met schoten in de hand?? Ben benieuwd naar les 2!

    • Heyta (Ivy) on 22 juni 2010 at 12:49
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Hanneke: ik had ook nooit gedacht dat ik het leuk zou vinden, dus wie weet? Probeer het eens ….. ;-)

    Grootzoon: zelfportretten maken lukte niet, ik had mijn handen vol. Pas toen ik aan de fok mocht zitten en het een beetje windstiller werd durfde ik mijn fototoestel tevoorschijn te halen. Maar wie weet, misschien krijg ik iemand nog wel zover een actiefoto van mij te maken.

    • Gus on 28 juni 2010 at 12:19
    • Reply

    Avatar van Gus
    Zeilen? Fanfabeltastisch.
    Niet meer op de motor varen maar puur op de wind.
    Met 5 kan, maar 6 of 7 wordt toch even anders.
    In ieder geval reddingsvest aan.

    Tja, zo’n vrouw heeft gewoon FF hulp nodig van een thuishulp of…hopenlijk familie, wie weet hoeveel hondertjes/duizend ze misschien in huis heeft liggen.

    Vreemd zo’n lege supermarkt, maar wat nog vreemder is, zo’n super marché in Frankrijk, bom en overvol aan mensen. Alles kan je er kopen. Van tomaten tot heren/dameskleding, televisies, bij wijs van spreke een F16. (Doe me daar maar 2 van in het supermarktkarretje:-)))
    Ik vernam via Coby dat Kokopelli nu onder ‘Glaswerk’ schrijft, maar die kan ik weer niet vinden.
    Het blijft tobben op weblog :-)

    • Heyta (Ivy) on 28 juni 2010 at 12:43
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Gus: afgelopen zaterdag verviel les 2 wegens gebrek aan wind, dat is dan weer het nadeel. Maar fantastisch was het zeker.

    Triest, die guldenmevrouw en ja, hoeveel zou ze hebben? Dat met die lege supermarkt ga ik vanmiddag lekker overdoen, als om 4 uur heel Nederland weer plat ligt ;-))

    Die Franse Supermarché ‘s zijn echt geweldig. Ik kijk in Frankrijk altijd mijn ogen uit bij de verswaren: hele kreeften, roggevleugels, hersenen, noem maar op ….

    Glaswerk vind je hier: http://www.vkblog.nl/bericht/322487/Blokken_voor_de_herkansing

    • Gus on 29 juni 2010 at 18:40
    • Reply

    Avatar van Gus
    Heyta hartelijk dank, maar ik had hem inmiddels al gevonden.
    Maar, nou zit ik met een probleem, verwijder ik de Kokopelli avatar of niet, ik vind hem juist mooi.
    Ik verkeer in hevige innerlijke tweestrijd.
    Voorlopig laat ik hem maar staan.

    Soms bij die super M, kreeg ik de indruk dat het ook een beetje een uitje is voor de hele familie.
    Opa/Oma kleinkinderen iedereen gaat mee voor de gezelligheid.
    Hier bij mij heb ik een Jumbo, pffft op de zondagmiddag vanaf 4 uur, niet gewoon druk, DRUK.
    En ik moest daar een keer zijn voor een broodje halen.
    Sindsdien heb ik brood genoeg in voorraad:-)

    Ik begrijp dat je ook niet zo’n hele erge voetbalfan bent. Er zijn er meer :-)))

Geef een reactie

Your email address will not be published.