Sep 12

open en gesloten monumenten in eigen straat

Hoewel Rooms-Katholiek opgevoed, heeft ons kerkbezoek zich de laatste 30 jaar voornamelijk voorgedaan bij een heel enkele bruiloft of een begrafenis die nog met een mis wordt uitgeluid. Toch zijn juist in de vakantie kerken, kathedralen of kleine kapelletjes vaak ons doel. Of het nou in York, Parijs, op Kythira of in Bretagne is, we moeten de kathedraal in of een minuscuul kapelletje aan het einde van een onbegaanbare weg bezoeken.


Toegegeven, die drang wordt niet zozeer ingegeven door een lithurgische behoefte maar is voornamelijk bedoeld om rond te kijken en te fotograferen. Toch is het raar dat dit fenomeen zich beperkt tot de vakantie.


Toen deze week het overzicht van de open monumenten van dit weekend in de bus viel, en daarbij op een steenworp afstand zowel de kerk in onze straat als een byzantijnse kapel die daar vlak achter ligt open bleken te zijn was de keus dus snel gemaakt.


De kerk hadden we ooit éénmaal bezocht, bij de begrafenis van onze oude buurman. De kapel hadden we nog nooit gezien, hoewel ik daar dagelijks langs fiets. Het bleek dan ook een onopvallend gebouwtje te zijn: de voormalige kapel van het voormalige klooster. En nog dicht ook, op zaterdag, wegens reguliere kerkdiensten. Op zondagmiddag zou hij wel te bezoeken zijn.


De kerk was wel gewoon geopend. De H. Anthonius en St. Annakerk, zoals hij (of is een kerk een zij?) officieel heet, bestaat dit jaar 100 jaar. Honderd jaar geleden bestond onze straat echter nog niet. De kerk werd zodoende gebouwd ‘in the middle of nowhere’, op een kruispunt van twee zandwegen, precies midden tussen twee parochies. De toenmalige pastoor had een visionaire geest. Hij zag in dat Nijmegen enorm zou gaan uitbreiden en daarbij de gehuchtjes St. Anna en Hatert zou opslokken. St. Anna had nog helemaal geen kerk en de kerk van Hatert was te klein geworden. Hij kreeg toestemming van het bisdom en begon te bouwen. In 1910 was de kerk gereed. Gebouwd in neogotische stijl en voorzien van prachtig houtsnijwerk en gebrandschilderde ramen.


De eerste indruk als je binnenkomst is kaal. Witte muren, hier en daar schoon metselwerk. Nauwelijks beelden. Maar bij nadere bestudering blijken in allerlei nissen en zijkapelletjes prachtige iconen te hangen, waaronder originele uit 1500. En tot overmaat van vreugde konden we ook de klokkentoren beklimmen. Dat mag maar één keer per jaar, en dan nog met een beperkt aantal bezoekers.


Eenmaal boven viel het uitzicht tegen. Het was wel zonnig en helder, maar de toren, hoewel 56 meter hoog inclusief haan, bestaat voor een groot deel uit de spits waar je niet mag komen. Toch is het indrukwekkend om op 30 meter hoogte vlak naast de enorme bronzen klokken te staan. Vooral als ze ook nog geluid worden…….






Het voormalige klooster.







De toren boven de pastorie (links) en het kerkgebouw zelf.







Icoon uit Polen, 1500.







De typisch neogotische bouwstijl. In één van de ramen moet ook een feniks te vinden zijn, dus we gaan nog een keer terug als de zon niet recht in de camera schijnt.







Fraai bewerkte biechtstoel. Vooral het bordje onder de bel werkte op mijn lachspieren (2x bellen).







Bronzen klokken uit 1946.  Klinken hard, als ze zo vlak naast je geluid worden. De originele klokken zijn in de oorlog door de Duitsers om minder welluidende redenen meegenomen…..







De byzantijnse kapel op zaterdag. Het briefje op de deur vertelde dat we er niet in mochten. Dus gingen we vandaag, zondag terug. Om 1 uur hoosde het van de regen. Om 2 uur drupte het nog flink door. Om 3 uur viel een plensbui zodat we – geheel tegen onze milieuvriendelijke gewoonte in – de paar honderd meter toch met de auto gingen. En dat was maar goed ook, want toen we om 4 uur weer naar buiten kwamen hoosde het zo mogelijk nog harder.







Zoals in alle orthodoxe kerken zit het altaar verstopt achter een iconenwand. Toch was iemand zo vriendelijk om de rechterdeur even open te doen zodat we een blik (en een fototoestel) naar binnen konden werpen. Helaas haalde mijn flits het niet dus wellicht dat Glaswerk nog een keer een glimp van dit allerheiligste zal tonen.







Grote icoon tegen de achterwand. Veruit de mooiste van de hele kerk maar ja, je kon er dus niet dichtbij komen……






De trots van de patriarch: een doosje vol relikwieën, waaronder een snippertje bot van één van Ruslands beroemdste heiligen (sorry, de naam is me ontschoten).


De patriarch was overigens een ontzettend aardige, heel typisch orthodoxe priester: lang wit haar, volle baard, lange zwarte jurk aan en twinkeloogjes achter brillenglazen (en een huisje in Frankrijk). We hebben heel gezellig met hem gediscussieerd en ik geloof dat hij ons binnenkort terugverwacht. Wie weet, ik wil het wel eens meemaken, zo’n mis vol magie en mysterie. Misschien val ik nog eens terug in het geloof waar ik jaren geleden vanaf ben gevallen.


Ivy


13 comments

Skip to comment form

    • antoinette duijsters on 12 september 2010 at 21:41
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Mooie reportage, maar ik betwijvel of je nog ooit laat verleiden door welk geloof dan ook:-)

    • Ghijsa on 12 september 2010 at 21:54
    • Reply

    Avatar van Ghijsa
    Geprezen zij de fotografHeer.

    • Heyta (Ivy) on 12 september 2010 at 22:44
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Antoinette: ik heb niets tegen geloof, maar het moet geen opgelegd dogma vol leugens worden. Mysterie en mystiek zijn aan mij wel besteed.

    Ghijsa: de fotograMoeder in dit geval ;-))))
    Ik houd vooral van kerken waar veel Maria’s aanbeden worden.

    • Mo on 13 september 2010 at 00:38
    • Reply

    Avatar van Mo
    ik wil best eens verleid worden door een geloof. De bijbehorende organisatie, die staat me tegen, met alle dogma’s, regeltjes en voorschriften.

    • antoinette duijsters on 13 september 2010 at 08:27
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Heyta, maar dat is juist wat we geloof noemen, de regels en dogma’s. Geloof moet uit jezelf komen.
    En al die rijkdom komt ook ergers vandaan, denk is hoe het mogelijk is geweest deze kerken te bouwen.
    Willeswaar hebben vaak generaties er aan gewerkt, maar hoe mooi ook er kleeft een smet aan.

    • renelouman on 13 september 2010 at 10:00
    • Reply

    Avatar van renelouman
    Geheel met antoinette eens

    • Heyta (Ivy) on 13 september 2010 at 10:13
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Mo: precies, de regels, dogma’s en voorschriften stuiten me tegen de borst. Maar een natuurlijk geloof, waarin de wisseling van de seizoenen wordt gevierd en de oude goden nog welkom zijn, daar zou ik me niet van af keren.

    Antoinette: klopt. Maar niet alle rijkdom van de kerken is besmet. Veel komt ook uit legaten of giften. Er lag in de byzantijnse kapel een prachtig borduurwerk, door één van de kerkleden gemaakt en geschonken.
    En het bouwen van kerken leverde voor veel mensen werk en een inkomen. Lees bijvoorbeeld De Kathedraal van Ken Follett erop na, er onstonden zelfs markten en een compleet dorp dankzij de bouw van een kathedraal met klooster.

    Maar goed, je hebt natuurlijk gelijk: de meeste religies en religieuze uitingen zijn vervormd en verwrongen en hebben niets meer met ‘beleving’ te maken. Dus vrees niet, ik zal met niet zo gauw (weer) bij zo’n instituut aansluiten. Een keertje kijken, hooguit… ;-)

    Rene: ik ook, grotendeels.

    • Appelvrouw on 15 september 2010 at 07:37
    • Reply

    Avatar van Appelvrouw
    Zo, zulke foto’s maakt Glaswerk je niet na!

    • Heyta (Ivy) on 15 september 2010 at 12:36
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Appelvrouw: een aantal had hij zelfs al vóór gemaakt. Sommigen ook ‘naast’ . Maar namaak, nee, daar doet hij niet aan.

    • Paul Nijbakker on 20 september 2010 at 15:48
    • Reply

    Avatar van Paul Nijbakker
    Hopla, terug de moederkerk in met jullie. Je weet toch wel dat de goddeloosheid ons regelrecht naar de afgrond voert? (alvolgens Benedict XVI).

    • Heyta (Ivy) on 20 september 2010 at 15:59
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Paul: Benedict who?

    (sorry, kannie inloggen …..)

  1. Beste Ivy,

    Kwam bij “toeval” op jouw blog. Allen is vader Sergi geen patriarch, maar aartspriester. En we spreken hem aan als vader. Je bent altijd welkom. Kijk voor de tijden en wanneer we dienst hebben op onze website.

    Lector Gabriel van Oostrom

      • Ivy on 14 oktober 2011 at 14:04
        Author
      • Reply

      Beste Gabriel, dank voor je reactie.
      We waren onder de indruk van vader Sergej en waren nog altijd van plan een keer terug te komen. Dus laten we dat binnenkort maar eens doen.

Geef een reactie

Your email address will not be published.