Sep 26

verandering

Het gebeurt elk jaar, hoe ik me er ook tegen verzet. Met het korten der dagen maakt zich een soort onrust van mij meester, een wens tot verandering.


Degenen die mij ook maar enigszins kennen vertel ik niets nieuws als ik zeg dat ik een buitenmens ben. Zodra de dagen langer worden trek ik naar buiten, weer of geen weer. Dan  bivakkeer ik in de tuin of onder het afdak van de veranda en kom alleen nog binnen voor de hoogstnoodzakelijke bezigheden en om te koken en te slapen.


Maar als de dagen korter worden keert dat proces zich om en word ik onvermijdelijk geconfronteerd met de verandering die de wisseling der seizoenen met zich meebrengt.


Tussen de regenvlagen priemt een laagstaande zon meedogenloos de kamer in en werpt een onthutsend licht op de hangende spinraggen en de stoflagen op tafels en boekenplanken. Ook vormen de ondoorzichtige ramen en het verwaarloosde meubilair een doorn in mijn oog.


Aan de blik in datzelfde oog ziet manlief dan al zuchtend hoe laat het is. Zeker als daarbij de folder van Ikea een logisch vervolg vormt op de emmers zeepsop en de vruchteloze gang met stofzuiger en ragebol.


Ik werp een blik op mijn vervuilde keuken en voor mijn geestesoog verschijnt een gloednieuw kookeiland. De huiskamer verandert in mijn hoofd in een cocoonparadijs inclusief open haard. En als ik toch bezig ben wil ik ook graag een nieuwe badkamer, een nieuwe slaapbeleving en schat, vind je niet dat de trap nodig nieuwe bekleding behoeft?


Gelukkig kent schat mij langer dan vandaag en roept, na een wanhopige sopbeurt van mijn kant, verheugd uit dat de tegels en de keukenkastjes zo stralend wit zijn, bijna als nieuw! En wat een ruime kamer hebben we weer, nu de ramen zijn gelapt.


Ik twijfel nog, maar dan voltrekt zich een wonder. De zon breekt door, de tuin baadt in een gouden licht en ik snel naar buiten met snoeischaar en spinnewiel. En met bakken vol appels om te schillen en tot moes te verwerken kom ik in de warme zon weer helemaal tot rust. Vergeten zijn de binnenshuise veranderplannen.


Tot de zon definitief achter de huizen aan de overkant verdwijnt en ik weer maandenlang veroordeeld ben tot binnen zitten. Maar dan zal mijn oog wel weer gewend zijn aan het interieur. En trouwens, die bank zit nog best wel lekker, waarom zou ik een nieuwe willen? Die trap, ach, die zie je toch niet als het ‘s winters donker blijft in de gang. Het oude bed slaapt nog prima en die badkamer? Tjee, wat een gedoe zou dat geven. Net zoals een keukenverbouwing.


Nee, we houden het lekker zoals het is. Alleen het plafond krijgt een nieuw jasje, maar dat wordt voor ons gedaan als nasleep van een hoogzomerse lekkage.


Gelukkig sta ik niet alleen in deze overpeinzingen, zo op de grens van warm en koud, getuige het VK-Magazine van afgelopen zaterdag. En voorlopig geniet ik nog van de onverwacht warme zonnige herfstdagen.


Want met één ding hoef je bij mij niet aan te komen: nazomer. Er is toch ook geen nawinter, als in maart de sneeuw de velden bedekt? Nee, herfst is een prima jaargetij. En straks, als het winter wordt, is er nog tijd genoeg om me binnen voor te bereiden op de grote verandering in het voorjaar, de schoonmaak en de inmiddels beduimelde Ikeagids. Hoewel ik dan waarschijnlijk de tuin in gedachten opnieuw inricht, dromend van de lange zomer die er aan komt.






Echte zomerbloemen, nu nog in volle bloei.







Brugmansia.







Net als vorig jaar heeft Isis goed geholpen bij de appeloogst.







En hierom houd ik van de herfst.







Na de zomerbloemen de herfstpaddestoelen, in dezelfde week.


Ivy

14 comments

Skip to comment form

    • Catharina Anna Maria van Vliet on 26 september 2010 at 19:53
    • Reply

    Avatar van Catharina Anna Maria van Vliet
    Heerlijk toch die nazomer :-)

    • antoinette duijsters on 26 september 2010 at 20:11
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Voor mij is de herfst het mooiste jaargetijde. Vol kleur en verandering. Buiten natuurlijk.
    Binnen hoef ik geen verandering.
    Fijn dat jij foto’s heb kunnen opladen, mij lukte het niet.

    • Heyta (Ivy) on 26 september 2010 at 20:50
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Catharina AM: dat had je nou niet moeten zeggen ….. ;-))

    Antoinette: ik vind elk jaargetij heerlijk, met zijn eigen eigenschappen.
    Foto’s opladen is een crime, gelukkig hoef ik dat niet zelf te doen ;-))

    • Mo on 26 september 2010 at 21:14
    • Reply

    Avatar van Mo
    inderdaad, zo rond half augustus bekruipt mij ook altijd het gevoel dat de zomer over is en dat we (bijna) weer voor de kachel zitten, en dan hoop ik altijd op een mooie naz……..eh, herfst.
    Als de verbouwing van het huis klaar is, ga ik ook een veranda laten maken. Eerst even sparen:-))

    • antoinette duijsters on 26 september 2010 at 21:17
    • Reply

    Avatar van antoinette duijsters
    Heyta, ik heb drie uur zitten prutsen, nu heb ik voor morgen een blog, maar er zijn lelijke woorden gevallen:-)))

    • Heyta (Ivy) on 26 september 2010 at 21:34
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Mo: ik weiger te erkennen dat de zomer over is, tot er sneeuw ligt ;-))
    Een veranda is echt een verlenging van de zomer, in die zin. Spaar ze …..

    Antoinette: jij en lelijke woorden? Dan is het vast heel erg. Glaswerk was maar een half uurtje bezig met mijn foto’s … ;-))

    • kuifje simon on 26 september 2010 at 22:34
    • Reply

    Avatar van kuifje simon
    Stoofpottenweer, weer stoofpottenweer
    lekker
    maar nog ff wachten ;-)

    • Bart on 27 september 2010 at 07:35
    • Reply

    Avatar van Bart
    Elk seizoen zijn eigen charme (alhoewel ik die van een lange, strenge en donkere winter soms even niet zo goed kan ontdekken)….. :-)
    Dat uploaden van foto’s is inderdaad een crime op het ogenblik, dus ik was de enige niet gisteravond….

    • Kat on 27 september 2010 at 07:58
    • Reply

    Avatar van Kat
    Ach, en nou moet ik weer "herkenbaar" schrijven, dat wordt toch ook saai.
    Mooie appelsfoto, ik zou er zo in willen bijten…
    (er stond net "in willem bijten" maar dat laat ik aan jou over..;-))
    Groet,

    • cor verhoef on 27 september 2010 at 12:29
    • Reply

    Avatar van cor verhoef
    Mooi blog, al mis ik die seizoenen, na negen jaar onafgebroken hitte, voor geen meter. Ik word depressief van kou.

    • Heyta (Ivy) on 27 september 2010 at 16:18
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Kuifje: stoofpottenweer is ook prima weer. Vandaag zou ik er zeker zin in hebben, itt gisteren ;-)))

    Bart: de winter duurt wat mij betreft ook vaak te lang, hoewel ik best wel weer teken voor een winter zoals de afgelopen met lekker veel sneeuw! Maar ja, daar denken anderen ook weer anders over. Als ik het voor het zeggen zou hebben, zou het altijd mei zijn, met af en toe een dagje september voor de mooie kleuren.

    Kat: had gemogen hoor (herkenbaar schrijven). En ik zou niet durven (in willem bijten), dat laat ik aan de kat over. Onze eigen, dan wel te verstaan ;-)))

    Cor: echt koude kou vind ik niet erg, daar kun je je op kleden. Ik heb wel een hekel aan waterkou met windvlagen zodat de deuren en ramen dicht moeten blijven en je elke keer doorweekt weer binnenkomt. Nooit seizoenen lijkt me best saai, eigenlijk, ik houd wel van verandering ….

    • cor verhoef on 28 september 2010 at 08:37
    • Reply

    Avatar van cor verhoef
    @Ivy,

    Er is hier ook wel sprake van seizoenen al zijn die wat verandering betreft minder ingrijpend dan in gematigde streken.
    De regentijd, een seizoen dat zich laat kenmerken door bijbelse hoosbuien in de namiddag, gepaard met spectaculair omweer en veel hete bliksem, loopt alweer ten einde om plaats te maken voor een zonnige, iets koelere periode. Het kan dan op sommige vroege ochtenden zo fris zijn dat je zowaar een parka zou kunnen dragen zonder dat je daar uitzweet.
    Het mooie van deze Thaise winter is dat de warmte droog aanvoelt, de zon twaalf uur per dag schijnt en hete douches weldadig aanvoelen.
    In februari is het weer uit met de pret en begint het zweetseizoen, met temperaturen dagelijks tegen het dak van de dertigers. Hoogtepunt van het zweetseizoen is april dat de eerste plaats deelt met een ander hooftepunt in die periode; ijskoud Chang bier.
    In juni komen de regens weer vanaf de Indische oceaan aangevoerd door de zuidwestpassaat, regens waar iedereen tegen die tijd halsreikend naar uit heeft gezien. De circel is weer rond.
    Nee, verre van saai.
    groet,

    cor

    • Geroma on 29 september 2010 at 01:15
    • Reply

    Avatar van Geroma
    Een heerlijke overpijnzing over wat was en wat komt.
    Een Indian Summer – O ja – wat verlang ik daar echter, toch wanhopig naar.
    Overgang van de seizoenen, betekent ook afscheid nemen van wat was.
    Ik heb aanvankelijk altijd moeite, met het korten van de dagen.
    Tegelijktertijd kan ik intens genieten van de paddestoelen en de kleuren van de herfst.
    Tegelijkertijd kijk ik stiekum reikhalzend uit, naar het nieuwe licht van het voorjaar……
    (heb je m’n mailtje ontvangen?)
    Liefs,
    Arda

    • Heyta (Ivy) on 29 september 2010 at 09:28
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Cor: zo te zien kun je over het klimaat bij jullie al een heel blog schrijven. Dus nee, ik neem mijn woorden terug, niet saai. Wel anders.

    Geroma: Indian Summer vind ik een veel mooiere term dan nazomer. Overgang, afscheid, ja dat speelt vooral in de herfst. En wat je zegt: zodra de dagen korter worden denk je alweer aan het lengen in het voorjaar. Ik moet ook oppassen mezelf niet de put in de denken na 24 juni, als de dagen alweer korter gaan worden ;-)))
    Mailtje heb ik ontvangen, en ook beantwoord. We regelen wel wat. Leuk!

Geef een reactie

Your email address will not be published.