Nov 30

40 jaar Doornroosje, waar blijft de tijd



 
Het is eind jaren zestig. In heel Nederland schieten de jongerencentra als paddestoelen uit de grond. Zo ook in Nijmegen. Veel van die centra zijn allang in de vergetelheid geraakt en niemand had dan ook kunnen bevroeden dat Roosje zou uitgroeien tot een van de grootste en toonaangevendste popcentra van Nederland.
 
In 1970 betrok een groepje hippies een oud schoolgebouw aan de Verlengde Groenewoudseweg. En daar zit Roosje nog steeds. Een doorn in het oog voor de gegoede burgerij. Hoewel? Inmiddels twee generaties gegoede burgerij hebben zeker een deel van hun jeugd doorgebracht achter de met graffiti beschilderde gevels. Zelfs de originele eerste cirkel staat nog prominent op de achterkant van het gebouw.
 




Ter gelegenheid van dit veertigjarig jubileum was op zondag 28 november de presentatie van een boek over de roerige geschiedenis van de Nijmeegse jeugd tussen 1970 en 2010: We do music.
 
Bladeren door het boek is een feest van herkenning. Hoewel ik zelf niet uit Nijmegen stam, bracht ik wel mijn vrije tijd door in een soortgelijk honk. Witte hippies, de eerste wiet, psychedelische muziek. Het komt er allemaal in voor, naast een flinke portie typisch Nijmeegse geschiedenis.




 
Elk decennium had zijn eigen directeur, of, in het jargon geheten: productieleider. Elk decennium had zijn eigen problemen en successen. Waarbij nieuwbouw of verhuizing zeker geen onderschikte rol spelen. Zal Doornroosje eindelijk, als laatste grote poppodium van Nederland een modern pand krijgen? De tijd zal het leren. De plannen liggen er al zeker tien jaar. Als we de huidige projectleider Toine Tax mogen geloven gaat in november 2011 de eerste paal de grond in, maar mij zou het niets verbazen als we 50 jaar Roosje nog steeds vieren in hetzelfde pand. En eerlijk gezegd zou ik daar niet rouwig om zijn. Roosje ademt nog steeds de sfeer van de seventies. Het podium is klein, de lampen hangen vlak boven de muzikanten. Ze moeten niet te gekke bokkesprongen maken want dan stoten ze hun hoofd.

 




De presentatie van het boek werd, na een officieel gedeelte met zowaar alle projectleiders op het podium, afgesloten door een geweldig optreden van de Japanse band Osaka Monaurail. De muziek sloot naadloos aan bij de aanwezige bezoekers: funk, soul en blues uit de jaren ’70 op virtuoze wijze gebracht door trompetters, gitaristen, een drummer en een heus Hammondorgel.
 




Hoewel Doornroosje nog steeds springlevend is, viel me wel op dat het aanwezige publiek vooral bestond uit de bezoekers van het eerste uur. Waarmee het desondanks goed swingen was.
 
Een van de leukste dingen van Roosje is een klein hokje in de hal, tegenover de trap tussen de bar en de zaal, onder toeziend oog van St. Antonius. Na elk optreden ligt daar de merchandise en met een beetje geluk komen daar ook de artiesten. Zodoende hebben wij al veel beroemde handen kunnen schudden en handtekeningen verzameld.






Zo ook zondag. Een popperig Japans meisje stond met cd’s en lp’s in haar handen te wachten op klandizie en net toen we een live-cd hadden uitgezocht kwam de band de hal binnen. De zanger greep meteen een viltstift om zijn naam op de hoes te zetten en een praatje te maken. Na dat praatje bleef hij vriendelijk glimlachend staan en opeens had ik het door: hij kon zelf niet weg zonder gezichtsverlies, wij moesten afscheid nemen. Dat hebben we maar snel gedaan zodat hij zijn volgende fan kon ontmoeten. Ik hoop dat die hem ook snel liet gaan….



Ivy


Voor foto’s en muziek van de band kun je bij Glaswerk terecht. Ook de foto’s op dit blog zijn van Glaswerk, behalve de achtergevel. Die heb ik bijna een jaar geleden tijdens de eerste sneeuwbui in december gemaakt…..

10 comments

Skip to comment form

    • beus on 30 november 2010 at 18:22
    • Reply

    Avatar van beus
    Mooie tekst en foto’s die een beroep deden op mijn nostalgisch gevoel.
    Niet van Nijmegen, maar in iedere stad vindt en vond wel zo’n proces plaats.

    • Mo on 30 november 2010 at 18:28
    • Reply

    Avatar van Mo
    veel van gehoord, Doornroosje, maar omdat ik niet in Nijmegen heb gestudeerd ben ik er helaas nooit geweest. Wij hadden Etcetera, maar dat is al heul lang ter ziele.

    • Ina Dijstelberge on 30 november 2010 at 18:32
    • Reply

    Avatar van Ina Dijstelberge
    Oh, wat een nostalgie. Ik ben er regelmatig geweest. De eerste keer was ik 15. Ging naar een concert van AC/DC. Later,, toen ik in Arnhem studeerde kwam ik er toch minstens één keer per maand.

    • maria-dolores on 30 november 2010 at 18:33
    • Reply

    Avatar van maria-dolores
    mooie bijdrage.
    ik kende Doornroosje niet.
    nu dus wel.

    • Heyta (Ivy) on 30 november 2010 at 18:37
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Beus: tja, het was een mooie tijd …. ;-) Mijn eigen stamplek is allang met de grond gelijk gemaakt.

    Mo: het lot van vele jongerencentra. Ik ben blij dat Roosje nog bestaat, de eerste keer dat ik er was (alweer 10 jaar geleden) was echt ‘terug in de tijd’. ;-))

    Ina: je kent het! Ik hoop dat het nog lang blijft bestaan, het zou jammer zijn als Roosje een modern popcentrum zou worden. Maar ja, die kans zit er dik in.
    Dan is het boek trouwens wel een aanrader voor je, boordevol nostalgie ;-))

    • Heyta (Ivy) on 30 november 2010 at 18:37
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Maria-D: jij hebt vast ook wel zo’n honk gehad. Toch?

    • Reine jRagolo on 30 november 2010 at 18:54
    • Reply

    Avatar van Reine jRagolo
    Ik maar denken dat Doornroosje wordt wakker gekust door de prins op het witte Paard.

    Dat zijn dus al 40 jaar gigaboxen die het arme kind wreed uit haar slaap halen.

    • Heyta (Ivy) on 30 november 2010 at 19:12
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Reine: weer een sprookje ruw verstoord?
    Maar het is goed toeven in Roosje ;-))

    • Blew on 30 november 2010 at 20:22
    • Reply

    Avatar van Blew
    Prachtige reportage!

    • Heyta (Ivy) on 30 november 2010 at 21:10
    • Reply

    Avatar van Heyta (Ivy)
    Blew: dank je.

Geef een reactie

Your email address will not be published.